Joep Beving: «Με ελκύει η σιωπή και η μουσική είναι ο τρόπος για να την ακούσουμε»

Σ

Διαβάστε επίσης:A Place to Bury Strangers: Από τα DIY pedals στο χάος της σκηνής

Νιώθετε πως όταν παίζετε ζωντανά, αλλάζετε κάπως τη μουσική σας, ώστε να αλληλοεπιδράσετε με τους ανθρώπους που βρίσκονται στον ίδιο χώρο μαζί σας; Μου αρέσει το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου είναι συνθετικά καθορισμένο – δηλαδή ξέρω ποιες νότες θα παίξω. Όμως η πραγματική πρόκληση είναι να εμφυσήσεις ψυχή και ζωή στη μουσική κάθε φορά που την ερμηνεύεις, και ιδανικά θέλεις όλοι στην αίθουσα να είναι μέρος αυτού. Και ειδικά επειδή μεγάλο μέρος της μουσικής είναι σε αργό τέμπο και μινιμαλιστικό, δεν είναι «εντυπωσιακό» με τη συμβατική έννοια – είναι το αντίθετο. Θέλεις να φέρεις τον κόσμο μέσα στον ρυθμό, οπότε αλλάζω κομμάτια, αλλάζω τον τρόπο που δομώ το setlist, ώστε να μπορώ να τους προσκαλέσω σε αυτό. Και κάποια στιγμή, ιδανικά, να φτάσουμε όλοι στο ίδιο τέμπο, στην ίδια «συχνότητα». Και τότε, μερικές φορές, αρχίζεις να παίζεις πιο όμορφα και συμβαίνουν πράγματα που σε ανεβάζουν, αν όλα λειτουργήσουν. Δεν συμβαίνει πάντα, αλλά αυτό είναι που επιδιώκω σε μια ζωντανή εμφάνιση. Ναι, κοιτάζοντας πίσω.

Διαβάστε επίσης:The Overjoyed: 15 χρόνια πείσμα, ιδρώτας και punk

Από το παιδί που έφτιαξε το πρώτο του συγκρότημα στα 14, μέχρι τον καλλιτέχνη που είστε σήμερα, τι νιώθετε ότι έχει παραμείνει αμετάβλητο; Το όνομά μου (γέλια). Νομίζω αυτό είναι το μόνο. Σε πιο ουσιαστικό επίπεδο, νομίζω ότι εξακολουθώ να έχω έντονα το αίσθημα ότι δεν ξέρω τίποτα και ότι ξεκινάω κάθε μέρα από την αρχή. Είναι εν μέρει σύνδρομο του απατεώνα, αλλά είναι και το ότι δεν «είσαι» κάτι – γίνεσαι κάτι. Είναι μια συνεχής διαδικασία, περιέργεια και γοητεία. Νομίζω ότι πάντα είχα αυτή την ώθηση να ανακαλύπτω νέα μουσική και, σε σχέση με την ερώτηση, νέα μουσική που να περνά μέσα από εμένα. Αυτό έχει μείνει το ίδιο. Και έκανα ένα μεγάλο διάλειμμα. Έκανα μια μεγάλη παύση από τη δημιουργία μουσικής και είμαι πολύ χαρούμενος – τόσο για τον σημερινό εαυτό μου όσο και για το παιδί που ήμουν τότε – που το έκανα.

Τι σημαίνει για σένα να εμφανίζεστε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μια χώρα με ισχυρή μουσική μνήμη και ιστορία; Είμαι πολύ χαρούμενος. Είμαι και λίγο φοβισμένος γιατί έχω καιρό να εμφανιστώ. Θα είναι η πρώτη μου εμφάνιση ξανά και θέλω να κάνω καλή εντύπωση!

Μη φοβάστε, δεν σκοπεύουμε να σας τρομάξουμε (γέλια)! Σας ευχαριστώ πολύ (γέλια). Είναι πάντα πολύ συναρπαστικό να παίζεις κάπου για πρώτη φορά, ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα στην οποία οφείλω πολλά – στην κληρονομιά της. Θα μπορούσα να αναφέρω τους φιλοσόφους, θα μπορούσα να αναφέρω τον Βαγγέλη. Πιστεύω ότι η πνευματική πλευρά της μουσικής γίνεται πιο κατανοητή στην Ελλάδα απ’ ό,τι, για παράδειγμα, στην Ολλανδία. Μπορεί να λέω κάτι πολύ επικίνδυνο τώρα (γέλια), συγχωρέστε με. Αν έπαιζα στην ίδια αίθουσα, τα ίδια κομμάτια, θα ένιωθα κάπως άσχημα αν δεν έκανα κάτι καινούργιο για τους ανθρώπους που με βλέπουν για δεύτερη ή τρίτη φορά. Το να ξεκινάς με μια «λευκή σελίδα» είναι για μένα συναρπαστικό και με κάνει να βλέπω τα κομμάτια από μια φρέσκια οπτική.