Ο θεατρικός χειμώνας 2025–26 στην Αθήνα που τυπικά ολοκληρώθηκε την Κυριακή των Βαΐων, δεν ήταν μια σεζόν που μπορείς να συνοψίσεις με έναν τίτλο επιτυχίας ή αποτυχίας.
«Η κόμισσα της φάμπρικας» ανέβηκε στο Embassy Theatre με επιτυχία.
Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Κρήτης
Οι μεγάλες παραγωγές «Νίκος Ξυλούρης – Ο Αρχάγγελος της Κρήτης» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, (χειροκροτήθηκε από 40.000 θεατές και ξεκινάει περιοδεία από τον ερχόμενο Ιούνιο σε όλη την Ελλάδα), «Αλεξάνδρεια» σε σκηνοθεσία Φωκά Ευαγγελινού, «Astoria» με την υπογραφή του Βασίλη Μαυρογεωργίου, ο «Αγαπητικός της βοσκοπούλας» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού και το «Μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη υπό τη σκηνοθετική προσέγγιση του Πέτρου Ζούλια αποδείχτηκαν επιτυχημένες με έντονο το μουσικό στοιχείο, που αγαπάει το ελληνικό κοινό.
Εξαιρετικά τα πήγε και η μουσικοχορευτική «Locandiera» από τον Γιάννη Κακλέα σε μία ευτυχή συνεύρεση κλασικής και σύγχρονης θεατρικής συγγραφής, αλλά και σκηνοθετικής μαεστρίας, όπως αυτή επιπρόσθετα αποτυπώθηκε στις επιλογές των Αλέξανδρου Χρυσανθόπουλου («Το 5ο βήμα» του Ντέιβιντ Άϊρλαντ), Βίκυς Βολιώτη («Σε βλέπω» της Μέγκαν Κένεντι), Γιάννη Νταλιάνη («Η ήμερη» του Ντοστογιέφσκι), Άρη Μπινιάρη (καφκική «Δίκη»), Στάθη Λιβαθινού («Ντάμα Πίκα» του Πούσκιν, «Τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή), Έκτορα Λυγίζου («Ο βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ), Μαρίας Πρωτόπαππα («Γέρμα» του Λόρκα), Γιώργου Παπαγεωργίου (οργουελικό «1984), Γιάννη Χουβαρδά (ο τσεχοφικός «Ιβάνοφ!»), αλλά και Τόμας Οστερμάιερ, που διασκεύασε Ίψεν και «Εχθρό του λαού» στην παράδοση της βερολινέζικης Σαουμπίνε.
Να τονίσουμε ότι η ελληνικότητα και το κωμικό ή τραγικό της ύπαρξης της είχαν την τιμητική τους: ο Σταμάτης Φασουλής το πέτυχε με την κινηματογραφική «Κόμισσα της φάμπρικας» των Γιαλαμά-Πρετεντέρη, όπως και η Βαλέρια Δημητριάδου με το δικό της «Ένα κάποιο κενό» για την Gen Z, αλλά και οι Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου με το αλά Αγκάθα Κρίστι «Πρόσεχε ποιον σκοτώνεις».
Οι Κουτλής (Η κουζίνα), Καραντζάς («Cleansed») και Μοσχόπουλος («Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα») πέτυχαν με τις τολμηρές επιλογές τους, όπως και οι Τσουρής («Τζόνι Μπλε»), Μαγουλιώτης («Η συναρπαστική εξέγερση του Χούλια Τούγκα»), Μαϊστράλη («αθανασία»).
Συνολικά, ο θεατρικός χειμώνας 2025–26 δεν ήταν μια «θριαμβευτική» χρονιά, αλλά ως μια ειλικρινής αποτύπωση της κατάστασης του πεδίου, έδειξε τι μπορεί να κάνει το ελληνικό θέατρο όταν έχει ενέργεια και ιδέες και ταυτόχρονα, τι το περιορίζει όταν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές.