Η πρώτη επαφή του Πάνου Παπαδόπουλου με τις Καρέκλες Πριν ολοκληρώσουμε τη συζήτησή μας, ο Πάνος Παπαδόπουλος μιλά για την επόμενη θεατρική του δουλειά – ένα πρότζεκτ βαθιά προσωπικό. Τον Μάρτιο, θα παρουσιάσει μαζί με τη Νεφέλη Φασούλη την παράσταση «Μικρές ταπεινώσεις», μια σκηνική σύνθεση βασισμένη στο ημερολόγιο του παππού του: ένα υλικό που ανακάλυψε και τον συγκίνησε. Το ημερολόγιο, ξεκινά από το 1980 και φτάνει μέχρι λίγο πριν τον θάνατο του παππού του το 2011. Περιλαμβάνει στιγμές καθημερινότητας, μνήμες από την Κατοχή, σκέψεις για τη μοναξιά, τη χαρά, την απώλεια της γιαγιάς του, αλλά και μικρά περιστατικά που αποκαλύπτουν πώς βιώνει ένας άνθρωπος τον χρόνο που περνά. «Είναι σχεδόν ποιητικό», λέει. Με δύο όργανα επί σκηνής, τον Κωστή Χριστοδούλου στο πιάνο και ένα κοντραμπάσο, η παράσταση θα πλέκει αποσπάσματα από το ημερολόγιο με νέο υλικό, που ο ίδιος σκοπεύει να γράψει. Στόχος του είναι να δημιουργήσει μια αφήγηση που θα ξεκινά από τον χαμό της γιαγιάς του, θα περνά από τον τρόπο που ο παππούς του βίωσε τη μοναξιά και θα φτάνει μέχρι τη δική του εμπειρία απώλειας. Μια διαδρομή μνήμης από γενιά σε γενιά. Η σχέση του με τον παππού του υπήρξε καθοριστική. Θυμάται τη βαθιά αγάπη που τους ένωνε, αλλά και τον φόβο που τον συνόδευε από παιδί, τον φόβο της μοναξιάς και της απώλειας. Έμεναν στην ίδια πολυκατοικία και συχνά έτρεχε να ανοίξει την πόρτα του, μήπως του είχε συμβεί κάτι. Μια από τις πιο έντονες μνήμες του είναι η στιγμή που ο παππούς του, λίγο πριν φύγει από τη ζωή, του είπε πως είχε κουραστεί και ήθελε να φύγει. «Με τον παππού μου το θυμάμαι πολύ έντονα πως καμιά φορά, για να μιλήσουμε για αυτά που αγαπάμε, πρέπει πρώτα να πονέσουμε. Κι αυτό είναι τόσο δύσκολο. Όταν αρρώστησε, θυμάμαι πως είχε κουραστεί πολύ. Σχεδόν δεν μπορούσε να το ψελλίσει και μου είπε: “Κουράστηκα… θέλω να φύγω τώρα”. Ήταν τόσο καλά μέχρι τότε. Έφτασε τα 92. Κι εγώ ήθελα να του πω ότι τον αγαπάω, αλλά δεν τολμούσα. Του έλεγα μόνο: “Μην τα λες αυτά τώρα, σε αγαπάμε τόσο πολύ”. Μου έκανε εντύπωση ότι δεν μπορούσα να πω καθαρά τη λέξη “σ’ αγαπάω”. Είναι τρομερό… αυτός ο φόβος, μήπως το πεις σε τοίχο και δεν γυρίσει πίσω». Cover photo: Εβίτα ΣκουρλέτηΗ επόμενη δημιουργική διαδρομή: «Mικρές ταπεινώσεις» της ζωής
Info παράστασης:
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός
.