Ένα αθλητικό δράμα ενηλικίωσης, η ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου
Το «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ», που διεκδικεί μεταξύ άλλων τα βραβεία Μεγάλου Μήκους Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Α’ Γυναικείου και Ανδρικού Ρόλου, είναι η τρίτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του Γιώργου Δημητρόπουλου μετά τα το «Tungsten» και το «Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για κάτι Πολύ Σοβαρό». Παρουσιάστηκε με επιτυχία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου απέσπασε πέντε βραβεία αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ.
Πρόκειται για μια ταινία που επικεντρώνεται στη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εφηβεία και την ενηλικίωση και αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής αθλήτριας. Η Δάφνη, μια αθλήτρια του Τζούντο από την Ικαρία, είναι έτοιμη να απλώσει τα φτερά της και να ακολουθήσει τον Δάσκαλο Γιούρι στην μεγάλη πόλη και να κυνηγήσει το όνειρο των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Γιούρι, που για λόγους άγνωστους, έχει εξαφανιστεί από τον κόσμο του Τζούντο τα τελευταία χρόνια, επιστρέφει ψάχνοντας μια καινούργια αρχή, ενώ η Δάφνη μεταβαίνει από την ξεγνοιασιά της εφηβείας στον δύσκολο κόσμο της ενηλικίωσης.
«Πάντα ήθελα να κάνω μια ταινία γύρω από κάποιο άθλημα. Έχοντας υπάρξει αθλητής του Τζούντο για αρκετά χρόνια, και κατά την ενηλικίωση μου , αποφάσισα να αναπτύξω μια ιστορία ενηλικίωσης με φόντο ένα άθλημα που γνωρίζω καλά. Το Τζούντο είναι ένα άθλημα με αυστηρές ηθικές αρχές, και προσωπικά υπήρξα πολύ τυχερός που είχα έναν δάσκαλο που ήταν ταυτόχρονα και μέντορας» έχει δηλώσει ο σκηνοθέτης Γιώργος Δημητρόπουλος, εξηγώντας αμέσως μετά: «Το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» είναι μια απόπειρα επανεξέτασης των «Αθλητικών ταινιών» (Sports Films), ένα είδος ταινιών με το οποίο μεγάλωσα. Η ιστορία της Πάττυ είναι μια ιστορία γύρω από την σχέση μεταξύ ενός Sensei (Δάσκαλος Τζούντο) και ενός Τζουντάκα (μαθητή τζούντο) μια ιστορία αρχετυπική. Μια ιστορία που γνωρίζουμε όλοι αλλά στην περίπτωση της «Πάττυ» ειπωμένη μέσα από το πρίσμα της εποχής της. Πιστεύω πως με την «Πάττυ» έχουμε φτιάξει μια ταινία που, όπως και ο πρωταθλητισμός, κινείται ανάμεσα στην ένταση και την συγκίνηση. Το Τζούντο είναι ένα άθλημα που απαιτεί σωματική επαφή κι αυτή η επαφή είναι εύκολο να παρεξηγηθεί.