12 Οκτ
Ότι μέσω της ενασχόλησης με της τέχνες , τα πρόσωπα που βιώνουν αστεγία παύουν να είναι μόνο το καλλιτεχνικό “θέμα” στα έργα αναγνωρίσιμων καλλιτεχνών (όπως σε θεατρικά, γλυπτά εικαστικά έργα και ταινίες) και γίνονται δρώντα υποκείμενα, δημιουργοί και φορείς ομορφιάς, κριτικοί εκφραστές/τριες κοινωνικών ρόλων, εξωστρεφείς στοχαστές/τριες του δικαίου.
Φαίνεται λοιπόν πως όπου η τέχνη βρει όχι μόνο γόνιμο έδαφος αλλά και μία μικρή ρωγμή, μπορεί να δώσει «Αειθαλή Άνθη».
Την έρευνα μπορείται να τη δείτε ολόκληρη εδώ
