Η γυναίκα αυτού του έργου κατοικεί μέσα σε αυτό το δωμάτιο. Όχι επειδή έχασε τον άντρα της. Αλλά επειδή έχασε την βεβαιότητα ότι ο κόσμος έχει νόημα.
Ένας άνθρωπος φεύγει. Ο κόσμος όμως δεν σταματά. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Τα σχολεία ανοίγουν. Τα δελτία ειδήσεων αρχίζουν στην ώρα τους. Τα πιάτα πρέπει να πλυθούν. Τα παιδιά πρέπει να φάνε. Και κάπου εκεί γεννιέται η πιο σκληρή μορφή μοναξιάς. Όταν δηλαδή ανακαλύπτεις ότι η ζωή μπορεί να συνεχιστεί χωρίς εκείνον που θεωρούσες απαραίτητο για να υπάρχεις.
Το έργο της Κατερίνας Γιαννάκου μιλά γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Για τους αθέατους ήρωες της καθημερινότητας. Για εκείνους που δεν σώζουν τον κόσμο. Σώζουν απλώς την επόμενη ώρα. Και ύστερα την επόμενη. Και ύστερα την επόμενη. Μέχρι που χωρίς να το καταλάβουν, ξαναμπαίνει λίγο φως από το παράθυρο.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο γενναίο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Να μείνει. Όταν κανείς δεν τον βλέπει. Όταν κανείς δεν τον χειροκροτεί. Όταν η ζωή συνεχίζει να απαιτεί από αυτόν να ζήσει. Σαν να ήταν μια κανονική μέρα.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων
Κυριακή: 19.30
Δευτέρα: 21.00
Τρίτη: 21.00
Προπώληση εισιτηρίων ΕΔΩ