Ο Κιρ Στάρμερ παραιτήθηκε. Το ερώτημα είναι αν μπορεί κανείς να επιβιώσει ως πρωθυπουργός στη σημερινή Βρετανία;
Τα εκλογικά αποτελέσματα των Εργατικών στην κυβέρνηση αντανακλούσαν αυτή την πραγματικότητα: ήττες σε αναπληρωματικές εκλογές τόσο από το Reform UK όσο και από τους Πράσινους, καταστροφικά αποτελέσματα στις τοπικές εκλογές της Αγγλίας και αδυναμία να εκτοπίσουν το αποδυναμωμένο αλλά ακόμη ανθεκτικό Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα στη Σκωτία.
Δεν είναι τυχαίο ότι η παραίτηση αυτή συνέπεσε σχεδόν ακριβώς με τη δέκατη επέτειο του δημοψηφίσματος του Brexit το 2016. Οι διαιρέσεις που δημιούργησε και παγίωσε το Brexit εξακολουθούν να βρίσκονται στον πυρήνα της βρετανικής πολιτικής, ακόμη κι αν πολλοί έχουν ξεχάσει πλέον τις λεπτομέρειες εκείνης της διαμάχης.
Όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Τιμ Μπέιλ, η βρετανική πολιτική μπορεί να ιδωθεί ως ένα σύστημα πόλωσης ανάμεσα σε δύο μεγάλα μπλοκ. Οι ψηφοφόροι είναι εγκλωβισμένοι σε ευρείες ταυτοτικές παρατάξεις, με τη στάση απέναντι στο Brexit να αποτελεί τον βασικό υποκείμενο παράγοντα. Η πραγματικότητα αυτή όμως συσκοτίζεται από το γεγονός ότι τα μπλοκ αυτά είναι εσωτερικά κατακερματισμένα και σπάνια συζητούν ανοιχτά το ζήτημα.
Έτσι, ενώ οι ψηφοφόροι μπορεί κατά καιρούς να ενώνονται απέναντι σε έναν κοινό αντίπαλο, παραμένουν βαθιά διχασμένοι σε πολλά άλλα θέματα πολιτικής. Αυτό αφήνει ηγέτες όπως ο Στάρμερ —ή παλαιότερα ο Κόρμπιν— να προσπαθούν να κρατήσουν ενωμένο έναν εύθραυστο συνασπισμό, ένα «κάστρο στην άμμο» που διαλύεται μόλις ανέβει η παλίρροια.