«Που λείπεις μου ‘πεσε βαρύ» έπαιζαν τα μεγάφωνα και τραγουδούσαν όλοι, δυνατά, το απόγευμα, της Κυριακής στη Νίκαια περιμένοντας τον Γιώργο Μαζωνάκη
Χθες, Κυριακή, λοιπόν, ο Γιώργος Μαζωνάκης μάς ένωσε στην παλιά μας γειτονιά, εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Τους παλιούς συμμαθητές που είχαμε χρόνια να βρεθούμε, τους φίλους που κάποτε έπαιζαν μπάσκετ και βόλεϊ στον «Πλάτωνα», , έβλεπαν μαζί ποδόσφαιρο στο γήπεδο της Προοδευτικής και κρέμαγαν στα μπαλκόνια τους τη σημαία του Ολυμπιακού, εκείνους που πίναμε φραπέ και ποτά στον Κορυδαλλό, στην «Αίγλη» της Πλατείας Ελευθερίας, ή στον «Κούκο» και τη «Νεφέλη» της Πλατείας Μέμου, που τρώγαμε σουβλάκια στην «Αγανάχτηση», που χορεύαμε μέχρι τελικής πτώσης τις πρώτες επιτυχίες του στο «Βαρελάδικο» του Πειραιά, περήφανοι για το δικό μας παιδί, και που μετά τα έντεχνα προγράμματα των αθηναϊκών μουσικών σκηνών χτυπούσαμε, απαραιτήτως, κι έναν Μαζωνάκη για να κλείσει ωραία η βραδιά…
Η Νίκαια χθες έμεινε ξάγρυπνη. Τα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη έπαιζαν μέχρι το πρωί ενώ τα πλήθη εισέρχονταν, σταδιακά, στην εκκλησία για να τον αποχαιρετήσουν, να του αφήσουν ένα λουλούδι, να τον συντροφεύσουν στην τελευταία του νύχτα.
Η κηδεία του έχει προγραμματιστεί για σήμερα στη 1 το μεσημέρι, λίγα τετράγωνα πιο μακριά, στο Γ’ Νεκροταφείο. Η οικογένεια έχει εκφράσει την επιθυμία να τελεστεί σε κλειστό κύκλο, κάτι που μοιάζει αρκετά δύσκολο στην πράξη, καθώς όλοι αυτοί που τον ακολουθούσαν επί χρόνια, αποτελώντας, όπως ο ίδιος έλεγε, τη δύναμή του, θα θέλουν, σίγουρα, να τον συνοδεύσουν και στην τελευταία του διαδρομή.
