
Ο φίλος μου ο Μπάρλης έγραψε πρόσφατα για τις δικές του Κυριακές και τον ζήλεψα. Όχι με την κακή την έννοια. Τον ζήλεψα γιατί ξύπνησε μέσα μου εκείνες τις Κυριακές της Λευκάδας που νόμιζα πως είχαν αποκοιμηθεί στα σκουτιά της μνήμης. Κι έτσι θέλησα κι εγώ να τις αφηγηθώ, να τις περπατήσω ξανά, σαν να κατηφορίζω παιδί στην αγορά της μικρής μου πόλης.
Γιατί τελικά οι Κυριακές της Λευκάδας δεν ήταν μόνο μέρες της εβδομάδας, μέρες χωρίς σχολείο και καθημερινές υποχρεώσεις. Ήταν ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Ήταν οικογένεια, εκκλησία, βιβλία, φλερτ στην αγορά, λουκουμάδες με κανέλα και άνθρωποι αγαπημένοι που σήμερα ζουν περισσότερο στις αναμνήσεις παρά στην πραγματικότητα. Κι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο καταλαβαίνω πως οι πιο μεγάλες ευτυχίες της ζωής μου κρύβονταν μέσα σε εκείνες τις απλές, αθόρυβες Κυριακές της Λευκάδας.
PHGH
Ο πρέσβης Robert William Alexander Peck συνομιλεί με την Ιουστίνη Φραγκούλη -Αργύρη

