Στην εποχή του βινυλίου, του μαύρου δίσκου και, αργότερα, του πλαστικού CD single, η μουσική βιομηχανία λειτουργούσε με έναν αυστηρό, σχεδόν αμείλικτο κανόνα μάρκετινγκ: η «βιτρίνα» ήταν το A-side. Ήταν το τραγούδι που πλήρωναν οι δισκογραφικές εταιρείες για να παίζεται ασταμάτητα στα ερτζιανά, να γεμίζει τις πίστες των club και να κουβαλάει στους ώμους του το εμπορικό βάρος ολόκληρης της κυκλοφορίας. Στην ακριβώς απέναντι, «ανάποδη» πλευρά του δίσκου, στο περιθώριο του χαρτιού συσκευασίας, ζούσε το B-side, ένα τραγούδι που αρχικά γεννήθηκε από καθαρή πρακτική αναγκαιότητα, για να γεμίσει τον άδειο χώρο της αυλακωτής επιφάνειας. Για χρόνια, η «πίσω πλευρά» αντιμετωπίστηκε ως το φτωχό συγγενές του hit, ως το μουσικό απορρέον που περίμενε στωικά να ανακαλυφθεί μόνο από τους πιο φανατικούς συλλέκτες.
Κι όμως, συχνά πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, μακριά από το άγχος των charts και την πίεση των διευθυντών παραγωγής, συνέβαιναν τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά θαύματα. Απελευθερωμένοι από το άγχος της εμπορικής επιτυχίας, οι σπουδαιότεροι καλλιτέχνες της ροκ, της ποπ και της εναλλακτικής μουσικής σκηνής χρησιμοποίησαν το B-side ως το απόλυτο εργαστήριο πειραματισμού τους: ένα ασφαλές καταφύγιο για να τολμήσουν πιο σκοτεινές ενορχηστρώσεις, να καταθέσουν πιο εσωτερικές εξομολογήσεις ή να αμολήσουν μια ακατέργαστη, ωμή ενέργεια που δεν «χωρούσε» στα ραδιοφωνικά πρότυπα. Το αποτέλεσμα; Πολλές από αυτές τις «απορριμμένες» ή δευτερεύουσες συνθέσεις όχι μόνο δικαιώθηκαν από την ιστορία, αλλά γιγαντώθηκαν στις συνειδήσεις των μουσικόφιλων, επισκιάζοντας ολοκληρωτικά τα επίσημα singles και μετατρέποντας το b-side από «παρείσακτο» σε μυθικό δισκογραφικό θησαυρό.
Διάβασε επίσης: «Είδα το μεγαλείο της καρδιάς του»: Συγκίνηση από τον Σάκη Ρουβά για τον Γιώργο Μαζωνάκη
1. The Beatles – «Revolution» (B-side του “Hey Jude”, 1968)
Το 1968, οι Beatles κυκλοφόρησαν το επικό «Hey Jude», που έσπασε ταμεία. Στην άλλη πλευρά του δίσκου, ωστόσο, υπήρχε το «Revolution». Ενώ το «Hey Jude» ήταν μια λυτρωτική μπαλάντα, το «Revolution» ήταν μια ωμή, ηλεκτρική γκαράζ-ροκ έκρηξη διαμαρτυρίας. Με την παραμορφωμένη κιθάρα του John Lennon, το κομμάτι αυτό έγινε ύμνος μιας ολόκληρης γενιάς, αποδεικνύοντας τεράστια πολιτική και καλλιτεχνική τόλμη.
2. The Smiths – «Please, Please, Please, Let Me Get What I Want» (B-side του «William, It Was Really Nothing», 1984)
Οι Smiths είχαν μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπουν τα B-sides σε θησαυρούς. Ενώ το A-side ήταν αξιόλογο, η σύντομη ακουστική μελαγχολία του «Please, Please, Please, Let Me Get What I Want» (διάρκειας μόλις 1:53) άφησε εποχή. Μια σπαρακτική εξομολόγηση απόγνωσης που έγινε ένα από τα πιο πολυδιασκευασμένα τραγούδια τους και βρήκε το δρόμο του σε αμέτρητα κινηματογραφικά soundtracks.
3. Oasis – «Acquiesce» (B-side του «Some Might Say», 1995)
Στη χρυσή εποχή της Britpop, οι Oasis έβγαζαν B-sides κλάσης. Το «Some Might Say» τους χάρισε το πρώτο τους No. 1 single, αλλά το «Acquiesce» που κρυβόταν στην πίσω πλευρά έγινε ο απόλυτος ύμνος των ζωντανών τους εμφανίσεων. Με τους Liam και Noel Gallagher να μοιράζονται τα φωνητικά, θεωρείται από πολλούς οπαδούς ως το κορυφαίο τραγούδι ολόκληρης της δισκογραφίας τους.
4. Nirvana – «Aneurysm» (B-side του «Smells Like Teen Spirit», 1991)
Όταν το «Smells Like Teen Spirit» άλλαξε τη ροκ μουσική για πάντα, όσοι αγόρασαν το CD single στην Ευρώπη ήρθαν αντιμέτωποι με το «Aneurysm». Ένα κομμάτι γεμάτο αδρεναλίνη, βρώμικες μπασογραμμές και την ακατέργαστη οργή του Kurt Cobain. Το τραγούδι έγινε γρήγορα αγαπημένο των φανς στα live, αποκτώντας μυθική διάσταση.
5. Radiohead – «Talk Show Host» (B-side του «Street Spirit (Fade Out)», 1996)
Πριν ακόμη οι Radiohead αλλάξουν τον ήχο τους στο OK Computer, κυκλοφόρησαν αυτό το ατμοσφαιρικό, υπνωτικό και σκοτεινό κομμάτι ως B-side. Η κιθάρα του Jonny Greenwood και η ερμηνεία του Thom Yorke δημιούργησαν ένα cult αριστούργημα, το οποίο αγαπήθηκε τόσο πολύ που συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας «Romeo + Juliet» του Baz Luhrmann.
6. The Rolling Stones – «You Can’t Always Get What You Want» (B-side του «Honky Tonk Women», 1969)
Είναι απίστευτο, αλλά ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα στην ιστορία της ροκ, το «You Can’t Always Get What You Want» με τη χορωδία γκόσπελ και το γαλλικό κόρνο, κυκλοφόρησε αρχικά ως η… «ανάποδη» πλευρά του τεράστιου χιτ «Honky Tonk Women». Το κομμάτι όχι απλώς επισκίασε το A-side στον χρόνο, αλλά έγινε διαχρονικός ύμνος.
7. Blur – «Young & Lovely» (B-side του «Modern Life Is Rubbish», 1993)
Το «Young & Lovely» θεωρείται από πολλούς οπαδούς των Blur ως μία από τις καλύτερες ποπ συνθέσεις του Damon Albarn από τις αρχές των 90s. Ενώ τα singles εκείνης της περιόδου μιλούσαν σαρκαστικά για τη βρετανική κουλτούρα, αυτό το B-side είχε μια σπάνια, μελαγχολική εφηβική τρυφερότητα που συχνά επισκίαζε τα επίσημα singles του δίσκου.
8. The Cure – «Fear of Ghosts» (B-side του «Lullaby», 1989)
Το «Lullaby» ήταν μια τεράστια εμπορική επιτυχία για τους Cure, αλλά όσοι έψαξαν το single βρήκαν το «Fear of Ghosts». Ένα βαθιά σκοτεινό, γοτθικό και υποβλητικό κομμάτι με έναν ασυναγώνιστο, υπνωτικό ρυθμό μπάσου από τον Simon Gallup, που δικαίως θεωρείται κρυφό διαμάντι της δισκογραφίας τους.
9. Depeche Mode – «But Not Tonight» (B-side του «Stripped», 1986)
Το «Stripped» ήταν ένα κομβικό single για τους Depeche Mode, αλλά η αμερικανική έκδοση ανέδειξε το «But Not Tonight». Ένα πιο μελωδικό, ηλεκτρονικό και σχεδόν «ποπ» κομμάτι που άρεσε τόσο πολύ στον σκηνοθέτη Martha Coolidge, ώστε το επέλεξε για το βασικό τραγούδι της ταινίας «Modern Girls», κλέβοντας τα φώτα δημοσιότητας από το ίδιο το A-side.
10. David Bowie – «Bombers» (B-side του «Andy Warhol», 1971)
Ο David Bowie υπήρξε μάστορας των B-sides. Το «Bombers», ένα ακουστικό, προφητικό ροκ κομμάτι με folk αποχρώσεις που κόπηκε από το άλμπουμ Hunky Dory και μπήκε ως B-side, διαθέτει μια αφηγηματολογική δύναμη και μια ενορχηστρωτική φινέτσα που το κάνουν να στέκεται ισάξια δίπλα στα μεγαλύτερα αριστουργήματα της περιόδου εκείνης.
Γιατί τα B-Sides έχουν σημασία;
Στην εποχή του streaming, η έννοια του «B-side» έχει πρακτικά χαθεί, καθώς τα τραγούδια κυκλοφορούν μεμονωμένα. Ωστόσο, η ανακάλυψη αυτών των κρυμμένων κομματιών παραμένει μια πράξη «μουσικής αρχαιολογίας». Μας θυμίζουν ότι οι σπουδαίοι καλλιτέχνες δεν κρίνονται μόνο από τα εμπορικά τους σουξέ, αλλά από το βάθος και την ειλικρίνεια της μουσικής τους πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας
Διάβασε επίσης:
- Ο Jung Kook επιστρέφει στη νέα καμπάνια της Calvin Klein και μάς ξεσηκώνει με τον χορό του
- Ο Drake επέστρεψε με το «FOMO» και η μουσική βιομηχανία προσπαθεί ακόμα να συνέλθει
The post Τα 10 B-Sides που «έθαψαν» τα singles τους και άλλαξαν τη μουσική ιστορία appeared first on Mad.gr.