Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή– εκείνου του είδους τα τραγούδια που μια δισκογραφική θα άκουγε και θα έλεγε “αυτό είναι single”. Και δεν μπαίνω ποτέ στη διαδικασία να τα φέρω σε μια ολοκληρωμένη μορφή».
φωτογραφία: Andreas Hornoff
Ερχεστε στην Αθήνα για συναυλία τον Σεπτέμβριο, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού. Εχετε ξαναπαίξει εδώ, γνωρίζετε την πόλη. Υπάρχει όμως κάποιος άλλος χώρος στον κόσμο όπου θα θέλατε να παίξετε;
«Δεν ξέρω… Υποθέτω πως αν παίξεις στο Madison Square Garden στη Νέα Υόρκη τα έχεις πραγματικά καταφέρει. Θα ήθελα να το κάνω κάποια στιγμή. Ή στο Royal Albert Hall, κάτι τέτοιο. Θα δούμε. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με το πώς έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ειλικρινά».
Δεν είχατε παίξει στον Λυκαβηττό προτού κλείσει για αρκετά χρόνια, σωστά;
«Οχι, ποτέ – θα είναι κάτι καινούργιο για εμένα. Ανέβηκα μάλιστα εκεί για να δω το θέατρο. Είναι πανέμορφος χώρος, ειδικά μια καλοκαιρινή νύχτα, με τη θέα της Αθήνας κάτω από τη σκηνή. Πρόκειται για ένα καταπληκτικό μέρος».
Εχετε παίξει όμως κάποτε εδώ σε έναν αντίστοιχο χώρο – επίσης ένα παλιό λατομείο –, όταν ανοίγατε για τους Iggy Pop & The Stooges στο Θέατρο Βράχων στον Βύρωνα.
«Ναι, σωστά. Είναι λίγο μικρότερο από τον Λυκαβηττό, βασικά, σε χωρητικότητα. Δεν ήμουν συνηθισμένος τότε να παίζω σε σχετικά μεγάλους χώρους και μου είχε φανεί απλώς τεράστιο. Αλλά είναι μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ. Οι Stooges εκεί, Θεέ μου, ήταν απίστευτο. Τον γνώρισα μετά τον Iggy Pop. Τι απίθανος τύπος! Είναι στ’ αλήθεια ο καλύτερος. Και παραμένει εκπληκτικός τραγουδιστής, αυτή η φωνή…».
Επισκέπτεστε συχνά στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Εχετε εξοικειωθεί καθόλου με την ελληνική μουσική, με κάποιους έλληνες καλλιτέχνες;
«Ντρέπομαι να πω πως όχι, ιδιαίτερα όσον αφορά τη δημοφιλή μουσική – αν και δεν νομίζω πως θα ήταν έτσι κι αλλιώς του γούστου μου. Μια φορά, όμως, στη Θεσσαλονίκη, κάποιος με πήγε σε ένα από αυτά τα αυθεντικά, παλιομοδίτικα μπουζουξίδικα και πέρασα υπέροχα, λατρεύω τη λαϊκή μουσική, και όλη αυτή η διάταξη, όπου ο μπουζουξής είναι πραγματικά το αστέρι και ο τραγουδιστής είναι σχεδόν σαν συνοδός του, με εντυπωσίασε. Είναι η ίδια δυναμική που βρίσκω και στα casas de fado στην Πορτογαλία – αυτός που παίζει εκείνη την ιδιαίτερη κιθάρα βρίσκεται στο επίκεντρο και οι τραγουδιστές ακολουθούν το δικό του vibe. Πάντα ρωτάω “υπάρχει κάποιο μέρος που μπορείτε να με πάτε να ακούσω κι άλλα τέτοια;”. Δεν συμβαίνει ποτέ τελικά, αλλά είναι ακριβώς αυτό που θα ήθελα να δω περισσότερο».
Θα μπορούσατε να συστήσετε στους έλληνες θαυμαστές σας κάποιους νορβηγούς καλλιτέχνες;
«Η νορβηγική μουσική αυτή τη στιγμή είναι έντονα στραμμένη προς την ποπ, οπότε δεν υπάρχουν πολλά σπουδαία ροκ συγκροτήματα τριγύρω. Το τελευταίο πραγματικά καλό ήταν ένα γκρουπ που λέγεται Kvelertak – έκαναν περιοδείες με τους Metallica, γυρίζουν πολύ στο εξωτερικό. Τραγουδούν στα νορβηγικά, αλλά είναι κυρίως ουρλιαχτά, οπότε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Εχουν φοβερά ριφ, κάπως death-punk κλίμα, λίγο black metal μέσα, αλλά όχι πολύ. Πολύ καλό συγκρότημα. Ακουσα πρόσφατα πως είχαν κάποια εσωτερικά προβλήματα και δεν ξέρω τι θα κάνουν στο μέλλον, αλλά οι δίσκοι τους είναι καταπληκτικοί – μια στιβαρή ροκ μπάντα με κάθε λογής επιρροές. Μετά υπάρχει η φίλη μου η Ανε Μπρουν, που τραγούδησε με τους Madrugada στο “Lift Me” – πάντα κάνει σπουδαία δουλειά, την έχω δει να παίζει ζωντανά στην Αθήνα, είναι καταπληκτική τραγουδίστρια, πολύ ιδιαίτερη σε ό,τι κάνει, με τεράστια ποιότητα σε όλα όσα φτιάχνει. Την εκτιμώ πάρα πολύ. Και υπάρχει μια νέα καλλιτέχνιδα της συναισθηματικής ηλεκτρονικής ποπ, η ARY. Εχει μια πραγματικά σκοτεινή, cool ποιότητα σε ό,τι κάνει. Είναι ακόμα αρκετά νέα στον χώρο, οπότε είμαι περίεργος να δω πού θα πάει στη συνέχεια, αλλά ήδη ακούω σε αυτή κάποιους απόηχους από το soundtrack του Vangelis για το “Blade Runner”».
Ενα τελευταίο ερώτημα. Ο κόσμος μοιάζει να τρελαίνεται λίγο περισσότερο κάθε ημέρα που περνάει. Πιστεύετε ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν ή είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος;
«Κοιτώντας τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, ξαφνιάζομαι που οι μισοί άνθρωποι εκεί μοιάζουν πολύ πρόθυμοι να επαναλάβουν όλα τα παλιά λάθη – βρίσκονται σε έναν αρκετά σκοτεινό δρόμο. Ζούμε σε μια περίεργη εποχή, όπου φαίνεται πως η αλήθεια δεν έχει πια σημασία, όλη η επιστημονική πρόοδος που έχουμε κάνει μοιάζει να μη μετράει ιδιαίτερα, όταν τόσο πολλοί δεν πιστεύουν σε αυτή. Αυτό είναι καινούργιο φαινόμενο και δεν είναι καθόλου προοδευτικός τρόπος να ζεις. Οπότε, ναι, ανησυχώ. Αλλά πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε – είναι μια απόλυτη καταιγίδα τρέλας, να προσπαθούμε να προλάβουμε τα καινούργια μέσα επικοινωνίας και τις τεχνολογίες που άνθρωποι σαν τον Ζάκερμπεργκ απλώς πέταξαν έξω στον κόσμο επειδή νομίζουν πως είναι δικό τους παιχνίδι – όλα αυτά για να βγάζουν πάρα πολλά λεφτά. Είναι δουλειά όλων των υπολοίπων να καταλάβουμε πώς θα ζήσουμε με αυτά. Θα αναγκαστούμε. Ισως χρειαστεί να συμβεί κάτι τεράστιο – ίσως ένας πόλεμος – για να πάρει ο κόσμος την κατάσταση στα σοβαρά και να αντιδράσει. Στις πιο σκοτεινές μου στιγμές, πραγματικά νομίζω πως εκεί μπορεί να πηγαίνουμε. Αλλά ελπίζω πως δεν φτάσουμε μέχρι αυτό το σημείο».