Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Photo Credits: Θανάσης Διαμαντόπουλος
Photo Credits: Ελλη Πουπουλίδου
Photo Credits: Ελλη Πουπουλίδου
Η ανταπόκριση του κοινού τελικά ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Η παράσταση έγινε sold out, οι κριτικές ήταν συγκινητικές και πολλοί αναρωτιούνταν ποια ήταν αυτή η γυναίκα που άγγιξε τόσο πολύ τον μύθο της Δαλιδά.
«Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη και την Εφη Μουρίκη να ρωτούν την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων και κοινή μας φίλη Ολγα Παυλάτου εάν είμαι κάποια τραγουδίστρια που ήρθε από τη Γαλλία» λέει γελώντας. «Για εμένα, κορυφαία στιγμή αυτού του project παραμένει η τελευταία παράσταση, που έδωσα τον Οκτώβριο του 2025, πάλι στο Παλλάς, κλείνοντας αυτόν τον κύκλο με ένα “ντουέτο” με τη Δαλιδά, με τη βοήθεια της οπτικοακουστικής τεχνολογίας, σε ένα από τα πιο συγκινητικά τραγούδια της, το “Pour ne pas vivre seul”. Ηταν μια ιδέα που είχα από την αρχή, για να ολοκληρωθεί συμβολικά ο κύκλος αυτής της παραγωγής» αναφέρει.
«Αλήθεια, έχει κλείσει το κεφάλαιο “Δαλιδά” για εσάς;» τη ρωτώ. Χαμογελά και απαντά: «Είναι ένα κεφάλαιο που δεν μπορεί να κλείσει και ούτε θέλω να κλείσει. Πρόκειται, βεβαίως, για μια ιδιαίτερα απαιτητική και ακριβή παραγωγή, που χρειάζεται πολλές παραστάσεις για να είναι βιώσιμη για έναν παραγωγό. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήθελα ποτέ να κάνω εκπτώσεις. Δεν με ενδιέφερε να συνδεθώ με κάτι μέτριο. Ηθελα να δημιουργήσω μια παράσταση αντάξια του μύθου της Δαλιδά και του ονείρου που είχα τολμήσει να κάνω πραγματικότητα».
Βέβαια, η ίδια δεν αγαπά μόνο τη Δαλιδά. Το ρεπερτόριό της μπορεί να ξεκινά από Μάνο Χατζιδάκι και Νάνα Μούσχουρη και να φτάνει μέχρι Ακη Πάνου και Γιώργο Ζαμπέτα. «Δεν μου αρέσει, όμως, να μιμούμαι άλλους τραγουδιστές» ξεκαθαρίζει. «Στα πράγματα θέλω να βάζω τη δική μου υπογραφή, να συγκινώ το κοινό με το δικό μου στίγμα. Δυστυχώς, βλέπω πολλούς νέους τραγουδιστές να μιμούνται και να γίνονται κακέκτυπα. Γιατί, όμως, να ακούσει κάποιος εσένα που κάνεις τη Μοσχολιού και να μην ακούσει την ίδια τη Μοσχολιού; Για εμένα το στοίχημα είναι να παίρνεις τραγούδια πάνω στα οποία έχουν χτίσει καριέρες άλλοι καλλιτέχνες και να τα μεταφράζεις μέσα από τον δικό σου εσωτερικό κόσμο» επισημαίνει.
«Δεν φοβάστε, όμως, τη σύγκριση;» παρατηρώ. «Δεν φοβήθηκα ποτέ, και δεν το λέω από άγνοια κινδύνου» απαντά και εξηγεί: «Οταν έχεις αυτογνωσία για το πού μπορείς να φτάσεις και δουλεύεις πολύ γι’ αυτό που αγαπάς, όταν υπηρετείς τα πράγματα και δεν τα εξυπηρετείς, όπως συνηθίζω να λέω, τότε βρίσκεσαι στη σωστή πορεία».
Την ίδια στιγμή, επιμένει πάντα σε ένα πολύ ποιοτικό ρεπερτόριο. Μοιάζει σκεπτική όταν το επισημαίνω: «Μα, εγώ ερμηνεύω μόνο αυτό που υπαγορεύει η ψυχή μου» θα πει, συμπληρώνοντας: «Για να τραγουδήσω κάτι, θα πρέπει πρώτα να με δονεί. Να ανατριχιάσω πρώτα η ίδια. Διαφορετικά, γιατί να το βγάλω προς τα έξω, στο κοινό; Ξέρετε, θεωρώ τη μουσική την ύψιστη τέχνη.
Και έχουμε ευθύνη εμείς οι ερμηνευτές, γιατί η τέχνη διαμορφώνει χαρακτήρες. Με όλα αυτά τα φρικιαστικά που βλέπουμε να συμβαίνουν πλέον γύρω μας, οι τραγουδιστές νομίζω ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο τι ερμηνεύουμε. Οι λίγοι ή πολλοί που θα μας ακούσουν κάτι θα πάρουν μαζί τους. Και πρέπει να πάρουν κάτι καλό: ελπίδα, συγκίνηση, χαμόγελο. Να ξεχαστούν, να διασκεδάσουν, να ψυχαγωγηθούν, να προβληματιστούν. Εάν τραγουδάμε τραγούδια που δεν είναι τραγούδια αλλά κατασκευάσματα, σε τι κόσμο θα βαδίσουμε;».
Λίγο πριν κλείσουμε τη συζήτηση τη ρωτώ τι ονειρεύεται. Με ένα χαμόγελο συγκινητικό μού απαντά: «Εναν κόσμο με αλήθεια, με συναίσθημα και πρωταγωνίστρια την ψυχή μας».