Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Φωτό: Άρης Μπαφαλούκας
Φωτό: Άρης Μπαφαλούκας
Λέγεται ότι η κλασική μουσική είναι δυσπρόσιτη. Τι θα παίζατε σε ένα δεκάχρονο παιδί για να το πείσετε να αφήσει το κινητό;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι θα προσπαθούσα να το πείσω να αφήσει το κινητό του. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται αμέσως πότε προσπαθούμε να τους επιβάλουμε κάτι, και συνήθως κάνουν ακριβώς το αντίθετο!
Θα καθόμουν λοιπόν στο πιάνο και θα άρχιζα να παίζω τη Φαντασία-Ιμπρομπτύ του Σοπέν. Έχει ταχύτητα, ένταση, μια σχεδόν ανεξέλεγκτη ενέργεια. Και ξαφνικά, μέσα σε όλη αυτή τη φρενήρη κίνηση, εμφανίζεται μια μελωδία απίστευτης τρυφερότητας. Θα ήθελα το παιδί να ανακαλύψει μόνο του αυτή την αντίθεση. Να αισθανθεί ότι υπάρχει ένας κόσμος που δεν χρειάζεται οθόνη για να είναι συναρπαστικός. Και αν στο τέλος μού ζητούσε να το ξαναπαίξω, θα θεωρούσα ότι έχω κερδίσει. Αν πάλι με τραβούσε βίντεο για το TikTok, θα το θεωρούσα μια μικρή νίκη της κλασικής μουσικής!
Αν η ζωή σας ήταν πρόγραμμα ρεσιτάλ, ποιο έργο θα ήταν το encore;
Θα ήταν ένα νυχτερινό ή μια μαζούρκα του Σοπέν.
Υπάρχει σε αυτή τη μουσική μια θλίψη που δεν ζητά να παρηγορηθεί. Μια ομορφιά που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Σαν μια ήσυχη αποδοχή της ανθρώπινης ευθραυστότητας. Αυτό που με συγκλονίζει είναι ότι δεν προσπαθεί να μας πείσει ότι όλα θα πάνε καλά. Δεν υπόσχεται ευτυχισμένο τέλος. Απλώς μας επιτρέπει να αντικρίσουμε τη θλίψη με μια απίστευτη τρυφερότητα.
Νομίζω ότι μεγαλώνοντας καταλαβαίνουμε πως η ευτυχία δεν είναι η απουσία της λύπης. Είναι η ικανότητά μας να εξακολουθούμε να αγαπάμε τη ζωή, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε πόσο εύθραυστη είναι. Γι’ αυτό δεν θα ήθελα ένα θριαμβευτικό φινάλε. Θα ήθελα κάτι που να μοιάζει περισσότερο με μια ανοιχτή ερώτηση. Άλλωστε, για μένα τα ωραιότερα έργα είναι εκείνα που, όταν ακουστεί η τελευταία νότα, σε κάνουν να θέλεις να μείνεις λίγο ακόμη στη σιωπή.