ΑΡΗΣ ΔΑΒΑΡΑΚΗΣ
Κύριε Δαβαράκη, ακούτε σύγχρονο ελληνικό τραγούδι — τραπ, νέους λαϊκούς, την καινούργια pop; Υπάρχει κάποιος, ή κάτι, που σας έκανε πρόσφατα να πείτε «αυτός είναι σύγχρονος στίχος»; Ή μήπως η εποχή σας αφήνει λίγο αμήχανο;
Δεν πιστεύω στον «σύγχρονο στίχο». Εννοώ πως σε όλες τις εποχές γραφόντουσαν και γράφονται «σύγχρονοι» στίχοι. Το κριτήριο για μένα είναι η διάρκεια, το διαχρονικό. Τα τραγούδια που δεν είναι επίκαιρα έχουν, κατά τη γνώμη μου, περισσότερες πιθανότητες ν’ αντέξουν στον χρόνο. Ακούω σύγχρονο ελληνικό τραγούδι και φυσικά ξεχωρίζω κάποιους δημιουργούς – δε θα ήθελα να πω συγκεκριμένα ονόματα. Συγχρόνως, ναι, το παραδέχομαι, είμαι και κάπως αμήχανος. Ένας φίλος συνθέτης (νεότερος) μου έστειλε μελοποιημένους και τραγουδισμένους κάποιους στίχους που του είχα δώσει 10 χρόνια πριν. Ο τραγουδιστής μου φάνηκε πολύ καλός και του έστειλα WhatsApp «ποιος τραγουδάει;». Μου απάντησε με πολλά γελάκια «ο ΑΙ-δίνης». Πώς να μην είμαι αμήχανος; Κυκλοφορεί πολύ πράγμα τέτοιου είδους. Αλλά και πολλά καλά τραπ, λαϊκά ή ποπ. Ή μάλλον — για να είμαστε ειλικρινείς — όχι πολλά. Ψέματα λέω. Λίγα!
Στο Παλλάς θα ακουστούν τραγούδια που έχουν γίνει από καιρό μέρος της ζωής πολλών ανθρώπων — τραγούδια που συνδέονται με συγκεκριμένες στιγμές, σχέσεις, απώλειες. Όταν τα ακούτε να τραγουδιούνται από το κοινό, συγκινείστε ακόμη, ή έχετε φτάσει σε μια πιο απόμακρη, σχεδόν παρατηρητική σχέση με τα δικά σας κείμενα;
Συγκινούμαι. Και μπαίνω σε σκέψεις. Λέω, η αλήθεια του καθενός μας τελικά πάντα έχει αντίκρυσμα. Μπορεί την ώρα που εκφράζεται να μην ενδιαφέρει πολλούς, αλλά με τον καιρό η ειλικρίνεια και η αγάπη γι’ αυτό που κάνεις κερδίζει το παιχνίδι. Αυτό ισχύει για όλες τις δουλειές – σχεδόν. Σου επιστρέφεται με τόκο η «επένδυση» σε κάτι αληθινό. Πολλά από τα τραγούδια που γράψαμε με την Ευανθία δεν έγιναν αμέσως γνωστά. Με τον καιρό όμως φτάσανε στους αποδέκτες τους. Ναι, με συγκινεί αυτό το ταξίδι ενός τραγουδιού μέσα στον χρόνο. Και, όχι, δεν έχω απόμακρη ή παρατηρητική σχέση με τα 500 περίπου τραγούδια που έχω γράψει. Τα αγαπώ όλο και περισσότερο όσο μαθαίνω να αγαπώ επιτέλους και τον εαυτό μου…
Έχετε υπάρξει άνθρωπος με πολλές ιδιότητες. Πόσους εαυτούς έχετε; Πού τελειώνει ο ένας Δαβαράκης και πού αρχίζει ο άλλος;
Ένας είμαι ευτυχώς, δεν είμαι πολλοί! Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης. Φοβιτσιάρης, τολμηρός, γενναίος, δειλός, όλα μαζί. Αλλά αγαπώ τη ζωή πολύ και της δίνομαι. Τρώω τα μούτρα μου, τρώω ξύλο, με παίρνουν αγκαλιά, με μαλώνουν, με αποδέχονται – όλα συγχρόνως. Όλα ρέουν και μαζί με όλα ρέω κι εγώ προς τις εκβολές μου, κάποια στιγμή θα μεταμορφωθώ σε σκέτη ενέργεια, ψυχή χωρίς σώμα. Οι «εαυτοί», έχετε δίκιο, μπορεί να είναι πολλοί γιατί στην ουσία είναι περσόνες, είναι ρόλοι που κατά καιρούς αλλάζουν. Αλλά η ψυχή του καθενός είναι μία. Και αυτή είναι που θα συνεχίσει το ταξίδι στο μέγα μυστήριο. Πιστεύω πως ανήκουμε όλοι στη μεγάλη ενότητα: την ενότητα του σύμπαντος κόσμου!