Ήταν, υποτίθεται, ένα φεστιβάλ «ειρήνης, αγάπης και μουσικής». Και πράγματι, ήταν. Κοιτάζοντας πίσω, όμως, καταλαβαίνουμε ότι τα παραπάνω αποτελούσαν το περιτύλιγμα του φεστιβάλ. Το Woodstock του 1969, άλλωστε, 57 χρόνια μετά, θεωρείται δικαίως ένα από τα σημαντικότερα μουσικά event στην ιστορία – αν όχι το σημαντικότερο.
Οι Jefferson Airplane ήταν, εκείνη την εποχή, ένα από τα πολύ γνωστά συγκροτήματα της αμερικανικής μουσικής σκηνής. Προορίζονταν να είναι το μεγάλο όνομα για το βράδυ του Σαββάτου. Αντ’ αυτού, βρέθηκαν να ανεβαίνουν στη σκηνή στις 8:00 το πρωί της Κυριακής, απέναντι σε ένα κοινό που προσπαθούσε να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά μετά το διονυσιακό ξενύχτι και την καταιγιστική εμφάνιση των Who.
Η Grace Slick, ως πραγματική ιέρεια του ψυχεδελικού ροκ, βγήκε στη σκηνή με τα μάτια πρησμένα αλλά με το πνεύμα αλώβητο. Άρπαξε το μικρόφωνο και είπε την ιστορική φράση: “Alright friends, you have seen the heavy groups, now you will see morning maniac music, believe me. It’s the new dawn.” Εντάξει φίλοι, είδατε τα βαριά γκρουπ, τώρα θα δείτε πρωινή μανιακή μουσική…).
Η μπάντα, συνοδευόμενη από τον πιανίστα Nicky Hopkins (γνωστό από τις συνεργασίες του με τους Rolling Stones), έπαιξε ένα σετ που λειτούργησε ως δυνατή δόση καφεΐνης. Το “Somebody to love” ήχησε παράδοξα ταιριαστό για πρωινό ξύπνημα. Ακολούθησε το “White rabbit”, με την ερμηνεία της Slick να παραμένει ανατριχιαστική, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η ψυχεδέλεια δεν έχει ωράριο.
Το αποκορύφωμα ήταν το “Volunteers”, ένα τραγούδι-μανιφέστο. Καθώς ο Marty Balin και η Grace Slick τραγουδούσαν “Look what’s happening out in the street / Got a revolution / Hey, I’m dancing down the street / Got a revolution”, το κοινό, παρότι εξουθενωμένο, ένιωσε ότι συμμετείχε σε κάτι μεγαλύτερο από μια συναυλία, σε κάτι μοναδικό. Οι Airplane έφυγαν, και ο ήλιος ήταν πλέον ψηλά.
Info: Ο 3ος τόμος της συλλογής Classic Rock είναι αφιερωμένος στο Woodstock του 1969 και κυκλοφορεί αποκλειστικά με ΤΟ ΒΗΜΑ την Κυριακή 3 Μαΐου.