Ο
Photo: ©Ze GAbriel Ο αυτοσχεδιασμός βρίσκεται στον πυρήνα της jazz, ενώ η βραζιλιάνικη μουσική έχει τις δικές της πολύ ξεχωριστές ρυθμικές παραδόσεις. Όταν βρίσκεσαι στη σκηνή με μουσικούς όπως οι Helio Alves, Mathias Allamane και Rogério Pitomba, πόσο από αυτό που συμβαίνει είναι σχεδιασμένο και πόσο γεννιέται εκείνη ακριβώς τη στιγμή; Αυτή είναι άλλη μία εξαιρετική ερώτηση. Θεωρώ τον εαυτό μου Βραζιλιάνο μουσικό, φυσικά, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη σύνθεση, τη μελωδία και τη ρυθμική παράδοση, αλλά κουβαλάω επίσης πολύ από τον μουσικό της jazz μέσα μου, τόσο αρμονικά όσο και σε επίπεδο φόρμας και εκτέλεσης. Η σύνθεση γίνεται το σημείο εκκίνησης για ένα ταξίδι, επειδή συμβαίνουν τόσα πολλά εκεί, μέσα στη συζήτηση μεταξύ μας πάνω στη σκηνή. Οπότε, θα έλεγα ότι είναι ένας συνδυασμός προετοιμασίας και ελευθερίας. Συνήθως έχουμε ένα ισχυρό πλαίσιο -το ρεπερτόριο, τη φόρμα, την αρμονική γλώσσα, τη ρυθμική αίσθηση- αλλά μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλά από όσα συμβαίνουν στη σκηνή δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή. Αυτό είναι ένα από τα όμορφα πράγματα όταν παίζεις με μουσικούς όπως οι Helio Alves, Mathias Allamane και Rogério Pitomba. Ανεβαίνεις στη σκηνή γνωρίζοντας τη μουσική σε βάθος, αλλά πρέπει επίσης να είσαι εντελώς ανοιχτός σε όσα σου δίνουν οι άλλοι μουσικοί. Ένας ρυθμός μπορεί να αλλάξει, μια φράση μπορεί να υποδείξει μια διαφορετική κατεύθυνση ή κάποιος μπορεί να αφήσει έναν χώρο που προσκαλεί έναν άλλο μουσικό να ανταποκριθεί. Αυτές οι στιγμές δεν μπορούν πραγματικά να σχεδιαστούν. Για μένα, τόσο η βραζιλιάνικη μουσική όσο και η jazz ενθαρρύνουν με φυσικό τρόπο αυτού του είδους την αλληλεπίδραση. Ο ρυθμός έχει μια πολύ βαθιά ταυτότητα, αλλά είναι επίσης ευέλικτος και λειτουργεί σαν διάλογος. Ο αυτοσχεδιασμός της jazz μάς δίνει την ελευθερία να εξερευνούμε μέσα σε αυτή τη ρυθμική γλώσσα. Έτσι, η δομή υπάρχει ως θεμέλιο, αλλά η ίδια η μουσική είναι ζωντανή -αλλάζει από βραδιά σε βραδιά, ανάλογα με τους μουσικούς, το κοινό, τον χώρο, ακόμη και την ενέργεια της συγκεκριμένης στιγμής. Στο τέλος, ο στόχος δεν είναι απλώς να αυτοσχεδιάζουμε για χάρη του αυτοσχεδιασμού. Είναι να ακούμε, να αντιδρούμε και να δημιουργούμε κάτι μαζί, κάτι που θα μπορούσε να συμβεί μόνο εκεί, τη συγκεκριμένη βραδιά. Αυτή θα είναι η πρώτη σου φορά που θα εμφανιστείς στην Ελλάδα. Τι περιμένεις από το ελληνικό κοινό και τι θα ήθελες να πάρει μαζί του από αυτές τις συναυλίες κάποιος που δεν έχει ακούσει ποτέ ξανά ζωντανά τον Chico Pinheiro; Το περιμένω πραγματικά με μεγάλη ανυπομονησία. Θα είναι η πρώτη φορά που θα εμφανιστώ στην Ελλάδα, οπότε έρχομαι με πολλή περιέργεια και ανοιχτή καρδιά. Δεν ξέρω ακριβώς τι να περιμένω από το κοινό, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Λατρεύω αυτό το συναίσθημα του να φτάνεις κάπου για πρώτη φορά και να ανακαλύπτεις πώς συνδέεται η μουσική με τους ανθρώπους. Είναι πάντα μια έκπληξη. Νομίζω ότι η μουσική έχει έναν τρόπο να ξεπερνά τα σύνορα. Μπορεί να προερχόμαστε από διαφορετικούς πολιτισμούς και να μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, αλλά όταν βρίσκεσαι στη σκηνή, υπάρχει αυτή η πολύ άμεση μορφή επικοινωνίας μέσα από τη μουσική. Για κάποιον που ακούει τον Chico Pinheiro ζωντανά για πρώτη φορά, ελπίζω να πάρει μαζί του από αυτές τις συναυλίες ένα όμορφο συναίσθημα, ένα από εκείνα τα συναισθήματα που μένουν μαζί σου και σε κάνουν να νιώθεις saudade για τη συναυλία μετά το τέλος της. Κάποιες καθοριστικές συναυλίες στη ζωή μου με έχουν αφήσει με αυτό το συναίσθημα της βαθιάς συγκίνησης, σχεδόν σαν να βρίσκομαι σε κατάσταση χάρης και με μια χαρά που έχει μείνει μαζί μου μέχρι σήμερα. Αυτό ελπίζω να δώσω στους ανθρώπους. Θέλω να φεύγουν από τη συναυλία νιώθοντας καλύτερα απ’ ό,τι όταν μπήκαν. Και αν κάποιος φύγει νιώθοντας ότι ανακάλυψε κάτι καινούργιο ή απλώς αισθανθεί λίγο πιο συνδεδεμένος με τη μουσική, με τη ζωή, με τη χαρά του να είσαι ζωντανός και με τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκε εκείνη τη στιγμή, τότε νομίζω ότι έχουμε καταφέρει κάτι.
