Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Ακούσαμε τον «MPASTARD0» | ΤΟ ΒΗΜΑ

Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή

Υπάρχει κάτι ξεχωριστό στο να ακούς τον νέο δίσκο του ΛΕΞ με ακουστικά, περπατώντας άσκοπα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης γιατί νιώθεις από ένα σημείο και μετά πως η πόλη και ο δίσκος αρχίζουν να μιλάνε μεταξύ τους. Ο «MPASTARD0S» (ναι, με μηδενικό στη θέση του «ο») κυκλοφόρησε την Παρασκευή. Προτού βγει, ο ΛΕΞ έσβησε όλες τις αναρτήσεις του στο Instagram. Ακολούθησε ένα teaser με αισθητική επιτραπέζιου παιχνιδιού: πάνω στο ταμπλό φαίνονταν η Καμάρα, ο Λευκός Πύργος και ο Πύργος του ΟΤΕ, ενώ ακουγόταν η φωνή του Αργύρη Παυλίδη, γνωστή σε όσους μεγάλωσαν με τις μεταγλωττισμένες παιδικές σειρές. Είναι ο πέμπτος προσωπικός του δίσκος, μετά τα «Ταπεινοί και Πεινασμένοι» (2014), «2ΧΧΧ» (2018), «Μετρό» (2022) και «Γ.Τ.Κ.» (2024). Δέκα κομμάτια, σχεδόν 34 λεπτά, πάντα με τον Dof Twogee στο πλευρό του. Και ένα φανταστικό εξώφυλλο που δίνει τον τόνο. Τίποτα δεν θα είναι όπως μπορεί να το περιμέναμε.

Η πρώτη φράση του άλμπουμ λειτουργεί σαν μανιφέστο: «Έχουμε γονείς μα είμαστε μπάσταρδοι». Μιλάει για μια γενιά που μεγάλωσε χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ιδεολογικές βεβαιότητες και χωρίς κάποια κληρονομιά να την κρατάει στη θέση της. Η λέξη «μπάσταρδος» επανέρχεται ξανά και ξανά, τόσο που ο δίσκος μπορεί άνετα να διαβαστεί ως concept album. Δεν μιλάμε εδώ για τον μπάσταρδο της βρισιάς. Μιλάμε για τον νόθο της λογοτεχνίας, αυτόν που δεν χωράει πουθενά και γι’ αυτό τον λόγο βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά από τους νόμιμους κληρονόμους.

Αυτή είναι η δουλειά ενός 42χρονου καλλιτέχνη που δεν έχει πια ανάγκη να αποδείξει τίποτα, μπορεί να γίνει πιο ποπ και πιο mainstream, μπορεί ακόμη και να αποπειραθεί να τραγουδήσει, χωρίς να φοβάται ότι θα αποξενώσει το κοινό του. Ο ΛΕΞ που ακούμε εδώ είναι πιο τρυφερός, πιο ήσυχος, πιο κατασταλαγμένος, πιο ώριμος. Μοιάζει να έχει ανάγκη να καταλάβει και όχι να ρητορεύσει. Φιλοτεχνεί την αυτοπροσωπογραφία του: από τα ασταθή περιβάλλοντα όπου μεγάλωσε στα πρώτα του βήματα και στον απολογισμό που κάνει μέχρι σήμερα.

Ηχητικά, στον δίσκο πειραματίζεται όσο σε κανέναν άλλον δικό του. Η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή, με ηλεκτρονικά τοπία βγαλμένα από τα 80s και synths που θυμίζουν νυχτερινή οδήγηση σε άδεια λεωφόρο. Το teaser είχε ήδη προϊδεάσει γι’ αυτό, με μια αισθητική που οι περισσότεροι παρομοίασαν με το «Stranger Things», τη σειρά του Netflix που έκανε τις νεότερες γενιές να νοσταλγούν μια δεκαετία που δεν έζησε ποτέ. Στα «KITRINA FOTA» (αναρωτιέμαι αν υπάρχει εδώ μια αναφορά στον Leonard Cohen) ο ΛΕΞ θυμάται μια παλιά Θεσσαλονίκη επαναλαμβάνοντας σαν μάντρα «έχω πάλι μνήμες στο κεφάλι».

Το πιο εθιστικό κομμάτι από το πρώτο κιόλας άκουσμα είναι το «BLACKOUT», μια συνεργασία με τον Sin Laurent. Εδώ ο ΛΕΞ λέει «είμαι από τις ίδιες γειτονιές με τον Σαββόπουλο», και με μία μόνο φράση καθιστά τον εαυτό του κομμάτι μια γενεαλογίας που ξεκινάει από τη Θεσσαλονίκη των ’60s και φτάνει μέχρι σήμερα. Το κομμάτι είναι ένας εξόχως συγκινητικός ύμνος στην επίδραση που μπορεί να έχει η τέχνη, και ειδικά η δική του τέχνη, στους άλλους: «να ‘χα κι άλλες ζωές να τις έκανα verse, όσοι με ακούν να δακρύζουν».

Στο υπέροχο «K.F.T.N» (μια σύμπραξη με τον Ortiz) το βασικό θέμα του δίσκου γίνεται ρητό: «δεν με ένοιαζε να είμαι κανονικός, μ’ άρεσε να λέω πως είμαι μπάσταρδος». Εδώ ακούμε τον στίχο «είμαι ο John Snow, είμαι ο King from the North», είναι ίσως το πιο έξυπνο κλείσιμο του ματιού σε όλο τον δίσκο. Για όσους δεν είδαν το «Game of Thrones»: ο Τζον Σνόου είναι ο νόθος γιος που κανείς δεν υπολόγιζε και που τελικά ανακηρύσσεται Βασιλιάς του Βορρά. Δεν μπορούσε να βρεθεί καλύτερη αλληγορία για έναν μπάσταρδο από τη Νύμφη του βορρά, που κάποτε τραγουδούσε σε υπόγεια και σήμερα γεμίζει γήπεδα.

Στην καταιγιστικού ρυθμού «NERAIDA» η αναφορά στο «Stranger Things» βρίσκει τη φυσική της θέση, καθώς τα synths της δεκαετίας του ‘80 ταιριάζουν με τη μυθολογία του κομματιού. Η φράση-σλόγκαν «βγήκαμε όλοι από τα νότια Βαλκάνια» θα μείνει. Στο track «KAVATZODROMOI» υπάρχει ένας στίχος που μου έμεινε σαν καρτ ποστάλ από ένα καλοκαίρι που όλοι κάποτε ζήσαμε: «Είμαι μαζί της παραλία, με ταΐζει σταφύλια / Ακούμε Χατζιδάκι και μαζεύουμε κοχύλια». Αν σας πουν ότι η ελληνική ραπ δεν έχει (και) ευαισθησίες, βάλτε τους να ακούσουν αυτό το κομμάτι.

Ο δίσκος κλείνει με τη συγκλονιστική «SKIA». Εδώ ο ΛΕΞ κάνει τα μαγικά του χωρώντας ποικίλες αναφορές από τα ασιατικά κινούμενα σχέδια των 90s μέχρι πιο σινεφίλ παραπομπές. Μέσα σε μία φράση, ας πούμε, χωράνε δύο εντελώς διαφορετικές ταινίες: οι «Σκηνές από έναν γάμο» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, το απόλυτο σουηδικό χρονικό μιας συζυγικής διάλυσης, και το «Gummo» του Χάρμονι Κορίν, η άγρια ταινία του 1997 για τα παρατημένα παιδιά μιας αμερικανικής επαρχίας που ακόμα δεν έχει συνέλθει από έναν ανεμοστρόβιλο. Φυσικά το θέμα του τραγουδιού είναι άλλο, το imposter syndrome που τον διακατέχει: «Έχω μια σκιά που με ακολουθάει / Την ζηλεύω όταν κάποιες νύχτες / Την γυναίκα μου γυμνή κοιτάει / Όταν περνάμε από τα καφενεία / Νομίζω πως ο κόσμος αυτήν χαιρετάει / Την ταΐζω με τα κατορθώματά μου / Μα πολύ φοβάμαι πως και ’μένα θα φάει».

Το πρωτότυπο άρθρο https://www.tovima.gr/2026/11/14/culture/akousame-ton-mpastard0/ ανήκει στο μουσική – ΤΟ ΒΗΜΑ .
‹ ›