Μπορεί ένα εμβληματικό ελληνικό φιλμ να γίνει θέατρο χωρίς να εγκλωβιστεί στη νοσταλγία; Η «Λόλα»
Πριν ξαναμπούν στη σκηνή και συνεχίσουν την πρόβα, τους ζήτησα να χωρέσουν τη «Λόλα» σε λίγες λέξεις. Χρήστος Σουγάρης: «Δεν είμαι σε θέση να επιλέξω μία. Κάθε φορά που ακούω το όνομα Λόλα, στο μυαλό μου έχω την Έλλη. Η ερμηνεία της είναι απλή, καθάρια και καθηλωτική. Από την άλλη, θα μπορούσα να προτείνω σύνθετες λέξεις, όπως ”παλαιοματσίλα”, εκφράσεις όπως ” το όχι, είναι όχι”, ”Δικό μου σώμα, δική μου επιλογή” και οπωσδήποτε το hashtag που δημιούργησαν οι υπέροχες και υπέροχοι συνεργάτες ηθοποιοί #ΛΟΛΑΘΕΙΤΕ» Έλλη Τρίγγου: «Κόκκινο. Ελευθερία. Αγάπη. Σκοτάδι και φως.» Γιάννης Στάνκογλου: «Συγχώρεση. Έρωτας. Η προσπάθεια να παραμείνεις αγνός, καθαρός. Να διώξεις τα σκατά που υπάρχουν γύρω.» Γιώργος Γάλλος: «Αδιέξοδο.» Νίκος Αρβανίτης: «Καταβύθιση στο αδιέξοδο – κραυγή για ανοχή.» Μαρίζα Τσάρη: «Σκοτάδι και ελπίδα για μια πιο ελεύθερη ζωή.» Και ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο ακριβές: Στη «Λόλα», τη νύχτα ο έρωτας φωτίζει για λίγο τα πρόσωπα. Και μετά… πάλι σκοτάδι.Και στο τέλος: Τι είναι η «Λόλα»;
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός
. 

