
Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Η Ντανιέλα Βέγκα ήταν «Μια φανταστική γυναίκα»
Και με αυτόν τον τρόπο, άμεσα μα ποιητικά, έφτιαξε μια ταινία-καταδίκη της προκατάληψης και της μισαλλοδοξίας.
Η «Φανταστική γυναίκα» αφηγείται την ιστορία της Μαρίνα (Ντανιέλα Βέγκα), μιας transsexual η οποία από τη στιγμή που ο σύντροφός της Ορλάντο (Φρανσίσκο Ρέιες Μοράντε) ξεψυχά στα χέρια της παλεύει με το απίστευτο μίσος που προέρχεται (κυρίως αλλά όχι μόνο) από την οικογένειά του.
Οι πάντες αντιμετωπίζουν τη Μαρίνα σαν να έχει εκείνη την ευθύνη του θανάτου του.
Νέο αίμα
Μαζί με τους Πάμπλο Λαραΐν, Αντρές Γουντ εκτός άλλων, ο Λέλιο, γεννημένος το 1974, αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες μορφές του χιλιανού κινηματογράφου της μεταδικτατορικής περιόδου στην πατρίδα του.
Μετά την αποφοίτησή του από την «Escuela de Cine de Chile» στο Σαντιάγο, ξεκίνησε δημιουργώντας ταινίες μικρού μήκους (πραγματοποίησε πέντε μεταξύ 1995 και 2003, καθώς και ένα ντοκιμαντέρ).
Από το 2005 και μετά, ο Λέλιο σκηνοθέτησε τέσσερις αξιόλογες μεγάλου μήκους ταινίες οι οποίες απέσπασαν βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ. Ανάμεσά τους η ταινία «La Sagrada Familia» (σ.σ. Η ιερή οικογένεια, 2005) που αποτελεί, τη χιλιανή εκδοχή του «Θεωρήματος» (1968) του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.
Ακολούθησαν οι ταινίες «Navidad» (2009) —ένα δράμα ασυνήθιστης έντασης που εστιάζει σε τρεις εφήβους απομονωμένους από τις οικογένειές τους— και το «El Año del Tigre» (σ.σ. Η χρονιά του τίγρη, 2011), το οποίο αφηγείται τη δραπέτευση ενός κρατουμένου κατά τη διάρκεια του σεισμού στη Χιλή το 2010.
Μετά από αυτό το σφιχτοδεμένο τρίπτυχο, η «Γκλόρια» (2013) εξέπληξε τους πάντες με τον ήρεμο τόνο της: η ταινία περιγράφει τις ερωτικές περιπέτειες της Γκλόρια, μιας εξηνταχρονης υπαλλήλου γραφείου στο Σαντιάγο και ο ρόλος χάρισε στην ερμηνευτρια του, Παουλίνα Γκαρσία την Αργυρή Άρκτο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ του Βερολίνου.
Κοιτάζοντας τον κόσμο των trans
Η απόφαση του Σεμπαστιάν Λέλιο να βάλει την Μαρίνα, μια transsexual στην αγκαλιά του πεθαμένου στην ταινία «Μια φανταστική γυναίκα» ήταν μεν μια πολύ έξυπνη αλλά και πολύ γενναία ιδέα γιατί δεν ήταν ωστόσο καθόλου εύκολη στον χειρισμό της. «Ημουν παντελώς άσχετος με αυτό το ζήτημα και ήθελα να γνωρίσω κόσμο στο Σαντιάγο» μας είχε πει στο «ΒΗΜΑ» ο σκηνοθέτης κατά την διάρκεια του τότε φεστιβάλ Βερολίνου όπου η «Φανταστική γυναίκα» έκανε παγκόσμια πρεμιέρα. Στον κύκλο των συναναστροφών του δεν υπήρχαν transgenders.
Η τύχη τον βοήθησε. Συνάντησε την transsexual Ντανιέλα Βέγκα, η οποία αρχικώς δεν επρόκειτο να παίξει αλλά να λειτουργήσει ως σύμβουλος.
Υπήρξε τόσο καλή σύμβουλος όμως, που κάποια στιγμή ήταν ο Λέλιο που «πολύ φυσικά, πολύ οργανικά» της είπε ότι εκείνη θα έπρεπε να υποδυθεί τη Μαρίνα. «Ενας ηθοποιός με τη συμβατική έννοια του όρου με έκανε να νιώσω περίεργα, μου θύμισε τα πρώτα χρόνια του σινεμά, όταν οι λευκοί ηθοποιοί βάφονταν μαύροι για να υποδυθούν μαύρους επειδή δεν επιτρεπόταν στους πραγματικούς μαύρους να εμφανίζονται στον κινηματογράφο. Κάτι τέτοιο δεν θα μου άρεσε καθόλου! Χρειαζόμουν ένα πραγματικό πρόσωπο. Το βρήκα στη Ντανιέλα»
Να σημειωθεί ότι η Ντανιέλα Βέγκα είχε επισκεφθεί την Αθήνα για το τότε Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας όπου η «Φανταστική γυναίκα» προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Μπορείτε να διαβάσετε όλη την συνέντευξη του Σεμπαστιάν λέλιο στο «ΒΗΜΑ» εδώ:



