Δύο ζευγάρια ταξιδεύουν μαζί στην Ταγγέρη, όπου μυστικά και κρυφές επιθυμίες αρχίζουν να διαταράσσουν τις μεταξύ τους ισορροπίες. Η διπλή ζωή του Κάρλο γίνεται η αφετηρία μιας αλυσίδας γεγονότων που δοκιμάζει σχέσεις, φιλίες και οικογενειακούς δεσμούς.
Κάθε μεγάλη ερωτική σχέση κρύβει μέσα της μια μικρή Οδύσσεια. Ξεκινά από εκείνη την περίοδο όπου δύο άνθρωποι πιστεύουν ότι ανακάλυψαν ο ένας στον άλλον τον δικό τους παράδεισο και συνεχίζει μέσα στον χρόνο, στους συμβιβασμούς και σε όλα εκείνα που ειπώθηκαν ή παρέμειναν κρυμμένα. Ανάμεσα στον παράδεισο και την κόλαση, τελικά, τα όρια αποδεικνύονται πολύ στενά, ιδιαίτερα όταν μια σχέση αρχίζει να κουβαλά περισσότερα μυστικά από αλήθειες. Στο «Όσα Δεν Λέγονται», ο Γκαμπριέλε Μουτσίνο ακολουθεί ακριβώς αυτή την Οδύσσεια, παρατηρώντας τη διαδρομή ενός έρωτα από την ανεμελιά της πρώτης γνωριμίας μέχρι τη στιγμή που όσα χτίστηκαν μέσα στα χρόνια απειλούνται με ολοκληρωτική κατάρρευση.
Στην καρδιά αυτής της διαδρομής βρίσκονται ο Κάρλο και η Ελίζα, ένα ζευγάρι που έχει ήδη διανύσει πολλά χρόνια κοινής ζωής και βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του. Η Ελίζα έχει αρχίσει να συμβιβάζεται με την ατεκνία και στρέφει πλέον την προσδοκία της στην ανανέωση του δεσμού τους, αγνοώντας ότι ο Κάρλο μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Η Μπλου, νεότερη φοιτήτριά του και παράλληλη σχέση του, μετατρέπει το γνώριμο «δύο καρπούζια σε μια μασχάλη» σε μια ολοένα και δυσκολότερη καθημερινότητα, καθώς τα ψέματα απαιτούν νέα ψέματα και η απόκρυψη γεννά διαρκώς την ανάγκη μιας επόμενης απόκρυψης. Η εγκυμοσύνη της Μπλου, δε, έρχεται την πιο ειρωνική στιγμή. Όταν η Ελίζα έχει αρχίσει να αποδέχεται ότι η μητρότητα παύει πλέον να αποτελεί μέρος των ονείρων τους, μια άλλη γυναίκα προσφέρει στον Κάρλο ακριβώς αυτό που εκείνη περίμενε μάταια τόσα χρόνια.
Η διπλή ζωή, όμως, έχει τους δικούς της κανόνες και το δικό της τίμημα, προσθέτοντας διαρκώς άγχος στην καθημερινότητα, μέχρι τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να διαχειρίζεται δύο σχέσεις και αρχίζει να διαχειρίζεται δύο διαφορετικές εκδοχές του εαυτού του. Στην περίπτωση του Κάρλο, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ασφυκτική εξαιτίας του ψυχαναγκαστικού χαρακτήρα της Μπλου, καθώς αυτό που αρχικά λειτουργεί ως επιβεβαίωση της γοητείας του μετατρέπεται σταδιακά σε παγίδα. Όσο περισσότερο ο Κάρλο προσπαθεί να κρατήσει τις δύο ζωές χωρισμένες, τόσο περισσότερο εκείνες πλησιάζουν επικίνδυνα η μία την άλλη.
Ο Μουτσίνο αναζητά τις ρίζες αυτής της διπλής ζωής στις δύο γνωριμίες του Κάρλο, αφήνοντας τον φακό να λειτουργήσει σχεδόν σαν ακτινογραφία των σχέσεών του. Το πρώτο διάστημα με την Ελίζα καταγράφει την ανεμελιά και τον αυθορμητισμό ενός δυνατού έρωτα χωρίς σκιές, ενώ στη γνωριμία με την Μπλου η ίδια κινηματογραφική ματιά αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο, αποτυπώνοντας περισσότερο την ανάγκη επιβεβαίωσης ενός ώριμου άνδρα. Ο φακός γίνεται ευρυγώνιος απέναντι στις ανθρώπινες αντιδράσεις, αναζητώντας πίσω από την επιφάνειά τους το ψυχογράφημα των ανθρώπων που τις βιώνουν και ταυτόχρονα μια προειδοποίηση για όσα θα ακολουθήσουν. Η μία γεννιέται από την ανεμελιά του έρωτα, η άλλη από την ανάγκη της επιβράβευσης, όμως, και στις δύο περιπτώσεις, ο Μουτσίνο μοιάζει να αναζητά ήδη μέσα στην πρώτη έλξη τα ίχνη της μελλοντικής τους εξέλιξης.
Δίπλα στον Κάρλο και την Ελίζα, ο Πάολο και η Άννα λειτουργούν σαν ένας ακόμη παραμορφωτικός καθρέφτης των σχέσεων, με τον επίσης ψυχαναγκαστικό χαρακτήρα της Άννα να δημιουργεί μια παράξενη συγγένεια με την Μπλου. Ανάμεσά τους κινείται η έφηβη κόρη τους, Βιτόρια, εκρηκτική στις καλές όσο και στις κακές της διαθέσεις, με τα ξεσπάσματά της να στρέφονται κυρίως απέναντι στην Άννα και τον σαφώς πιο συγκαταβατικό Πάολο να λειτουργεί ως αντίβαρο. Όσο η αφήγηση προχωρά, η Βιτόρια αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία και εξελίσσεται σε καθοριστικό παράγοντα της ιστορίας, ενώ η ιδιαίτερη αδυναμία που τρέφει για τον Κάρλο αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά ασήμαντη.
Οι εμβόλιμες εικόνες που ο Μουτσίνο παρεμβάλλει ήδη από την αρχή εγκαθιστούν μια αδιόρατη αίσθηση κινδύνου, μπολιάζοντας σταδιακά το δράμα σχέσεων με τα χαρακτηριστικά ενός ψυχολογικού θρίλερ. Όταν η διπλή ζωή του Κάρλο αποκαλύπτεται στην Ελίζα, η άρια από τη «La Wally» του Αλφρέντο Καταλάνι συνοδεύει την απογοήτευση και την πικρία, ενώ τα εναέρια πλάνα μετατρέπουν τον χώρο σε αντανάκλαση της ψυχικής της κατάρρευσης. Αυτή ακριβώς η διαρκής συνομιλία της εικόνας με την ψυχολογία των χαρακτήρων είναι που απομακρύνει την ταινία από τα όρια ενός συμβατικού δράματος σχέσεων. Μπορεί η δραματουργία του «Όσα Δεν Λέγονται» να παρουσιάζει συγγένεια με την τηλεόραση, η σκηνοθετική γραφή του Μουτσίνο όμως παραμένει καθαρά κινηματογραφική, χρησιμοποιώντας εικόνα, μουσική και χώρο για να αφηγηθεί όσα οι χαρακτήρες του αδυνατούν να εκφράσουν με λέξεις.