“Ένα μωσαϊκό από ρετάλια”
Τα πρόσωπα
Αυτό που τους συνδέει είναι η σχέση που έχουν με την σκηνοθέτρια. Η ταινία καταφέρνει και αποτυπώνει, χωρίς να προσπαθεί πολύ, τη σύνδεση της Στεφανή με τους χαρακτήρες, ενώ την ίδια στιγμή χαρτογραφεί ένα μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής της, αλλά και της ίδιας της Αθήνας. Κάποια πρόσωπα μάς είναι γνωστά – όπως φυσικά ο Σαββόπουλος
Ο χρόνος
Παράλληλα, σκηνές από ένα σπίτι διακόπτουν την ροή των προσώπων. Ένα σπίτι ξεχασμένο και ερειπωμένο. Ίσως και κατεστραμμένο, αλλά αυτό δεν ξεκαθαρίζεται ποτέ. Απομεινάρια μια ζωής, κάποια ξεχασμένα έπιπλα, φάκελοι με έγγραφα και βιβλία.
Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι σημαίνει αυτό το σπίτι και η επίσκεψη σε αυτό, αλλά ξέρω ότι στον κόσμο της Εύας Στεφανή δεν χρειάζεται να βγάζουν όλα νόημα. Κάτι μεταξύ πραγματικότητας και μη ρεαλιστικού, παρόντος και παρελθόντος, περίεργου και κοινότυπου, γνωστού και άγνωστου. Αυτές οι αντιθέσεις μπορούν να περιγράψουν καλύτερα την ταινία που μας προσκαλεί στον κόσμο της σκηνοθέτριας.