Αλλά δεν θα ζεις για πάντα, γαμώτο. Όχι με τον τρόπο που η μουσική (θα) ζει για πάντα. Η ειδωλοποίηση των μουσικών καλλιτεχνών που λατρεύουμε δεν αρκεί για να τους κρατήσει ζωντανούς για πάντα. Εκεί το γήρας έρχεται να σου δώσει μια μορφή πόνου αληθινού κι αναπάντεχου. Το βιώνεις (πραγματικά στενάχωρα) και στο «Don’t Look Back in Anger» αυτό, όταν ο Λίαμ είναι υποχρεωμένος να εμφανιστεί στη σκηνή και να δώσει το σύνηθες «show» του λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση του θανάτου του «Mani», του μπασίστα των Stone Roses.
Με στιγμές αρχείου πλήρως αποκαλυπτικές για τις (άσχημες μέχρι πρότινος) σχέσεις των δύο αδελφών, υλικό από την περσινή περιοδεία τους που καλύπτει ολόκληρο τον πλανήτη, τις παρολίγον επεισοδιακές πρόβες τους μετά από απουσία μιας δεκαπενταριάς ετών περίπου, την κουλτούρα και την ευρύτερη φάση του «λαϊκού» Μάντσεστερ, τη σημασία του «σταρχιδισμού» όπως τον δίδαξε ο Λίαμ, τον σεβασμό που ο καλλιτέχνης πρέπει να εισπράττει κάτω από το stage σαν μορφή ενδυνάμωσης ώστε να τον επιστρέφει πίσω στο κοινό του, αλλά και μία πολιτική στάση ζωής που κοντοστέκεται με τρόμο μπροστά στα όσα μας συνέβησαν όσο καιρό οι Oasis είχαν πατήσει «pause», το φιλμ ολοκληρώνεται με τη λύπη του φινάλε ενός live concert που θα μπορούσε να είναι το καλύτερο της ζωής μας.
«’But don’t look back in anger’, I heard you say» μπορεί να λέει το τραγούδι, όμως, η ταινία των Ντίλαν Σάουθερν και Γουίλ Λάβλεϊς κλείνει με… Μπερτ Μπάκαρακ. Η συμφιλίωση (με τη ζωή και τις ρυτίδες που έχει επιφέρει αυτή) έχει πετύχει. Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος τώρα είναι αγάπη.