Όταν ήμουν νεαρότερη, υπήρχε μια ανάρτηση στο Tumblr που πήγαινε κάπως έτσι: «αν σου γράψει ένα σονέτο, σε αγαπάει. Αν σου γράψει 400 σονέτα, αγαπάει τα σονέτα». Στη φιλμογραφία του Λάζλο Νέμες μπορούμε να βρούμε, μέχρι στιγμής, δύο ταινίες για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν μπορείτε να ψηλαφήσετε το νοηματικό νήμα μεταξύ των δύο προηγούμενων προτάσεων, έχει καλώς. Αν όχι, ας μιλήσουμε για την τελευταία ταινία του Ούγγρου σκηνοθέτη, το «Μουλέν: Ο Αντιστασιακός», ένα βιογραφικό δράμα βασισμένο στην υποδειγματική δύναμη του Ζαν Μουλέν απέναντι στα βασανιστήρια της Γκεστάπο
Σεναριακά, βέβαια, η ταινία επιλέγει να επιμείνει σε ένα δίλημμα που μοιάζει, συγκριτικά, πολύ μικρότερο του ήρωά της: το αν θα καταφέρει, παρά την έλλειψη αυτοπεποίθησής του, να υποστεί τα βασανιστήρια χωρίς να μιλήσει. Η αγωνία χτίζεται με μερικά άχαρα προκαταρκτικά παιχνίδια «γάτας και ποντικιού», όπου ο Έιντινγκερ επικαλείται τον σατανικό χαρακτήρα του Μπάρμπι με μια θεατρικότητα που μοιάζει παράταιρη. Με τον ίδιο τρόπο, οι συζητήσεις του Μουλέν με τον συγκρατούμενό του είναι αμήχανες και επιφανειακές, περίπου σαν να βρίσκονται εκεί για να συστήσουν άλλον έναν αστέρα του γαλλικού κινηματογράφου (στη συγκεκριμένη περίπτωση, τον Φελίξ Λεφέβρ). Είναι φανερό πως μετά την απόλυτη επιτυχία του ντεμπούτου του, ο Νέμες θα αντιμετώπιζε υψηλές προσδοκίες κι εύκολες απογοητεύσεις. Τρεις ταινίες αργότερα, μοιάζει να έχει επιλέξει μια ασφάλεια που δεν αντικατοπτρίζει με κανέναν τρόπο την ορμή με την οποία εισήλθε στον κινηματογραφικό κόσμο. Πάντως, το ατσαλάκωτο αφήγημα του εθνικού ήρωα, όπως το παρακολουθούμε στην ιστορία του Ζαν Μουλέν, δεν θα μπορούσε ποτέ να τον επαναφέρει στα ύψη της πρώτης του ταινίας. Tο «Μουλέν: Ο Αντιστασιακός» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 29 Οκτωβρίου από την The Film Group. Διαβάστε περισσότερες κριτικές για τις ταινίες που παίζονται.Θάψε το σενάριο
