Ένα απαγορευμένο ερωτικό πάθος στα χρόνια της δικτατορίας. Μια «εξορία» δεκαετιών για έναν ένστολο αξιωματικό, που επιστρέφει ξανά στην Ελλάδα ως γυναίκα, διεκδικώντας να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην πατρότητα του παρελθόντος και τη μητρότητα του παρόντος.
Η ομοφυλοφιλική σχέση ενός οικογενειάρχη αξιωματικού μ’ έναν αριστερό φαντάρο στα χρόνια της δικτατορίας έχει άδοξο τέλος για τους δύο άνδρες. Ο πρώτος φυλακίζεται, βασανίζεται και βιάζεται, του δεύτερου η τύχη αγνοείται. Με τον ερχομό του Καραμανλή, το ’74, έρχεται και η αποφυλάκιση του Γεώργιου, τον οποίο η σύζυγός του έχει απαρνηθεί και του ζητά να μείνει μακριά από τα παιδιά τους. Το ‘78, στην Καζαμπλάνκα, ο Γεώργιος γίνεται Μάχη. Και πενήντα χρόνια αργότερα, η Μάχη αναζητά τον γιο και την κόρη της στην Ελλάδα.
Όλα αυτά μας γίνονται γνωστά μέσα από μία τηλεοπτική συνέντευξη, η οποία έχει δραματικό αντίκτυπο στην οικογένεια. Ο Ορέστης, το ακροδεξιό καμάρι του βασιλόφρονα πατέρα Γεώργιου, δεν αντέχει τη δημόσια ατίμωση και αποπειράται ν’ αυτοκτονήσει. Τελικά, μένει κρεβατωμένος σε μια κλινική, σε κώμα. Και η κόρη, η (Ανδρο)μάχη, μια κομμώτρια της γειτονιάς, μένει να σηκώσει μόνη το βάρος μιας αναπόφευκτης συνάντησης με τον πατέρα που έγινε… μάνα της.
Μία εξαιρετικά πρωτότυπη και τολμηρή ιστορία, που κουβαλά επάνω της διαχρονικές «αμαρτίες» του πολιτικού βίου του τόπου μας, όσο και αθάνατα taboo του μεσοαστικού (και κάτω…) συντηρητισμού της ελληνικής κοινωνίας, η «Μάχη», σε σενάριο και σκηνοθεσία του (περισσότερο δοκιμασμένου στο είδος του ντοκιμαντέρ) Ηλία Γιαννακάκη, έρχεται να θέσει νέα, υψηλότατα standards γύρω από τη θεματολογία της ανθρώπινης «διαφορετικότητας» στο εγχώριο (ειδικά) σινεμά. Αλλά και να ξεπεράσει κάθε είδους στεγανά που «γκετοποιούν» αυτές τις ταινίες.
Η τόσο κομψά διακριτική συναισθηματική λιτότητα της ματιάς του Γιαννακάκη και οι συγκλονιστικές παρουσίες / ερμηνείες της Μπέττυς Βακαλίδου (μάνα Μάχη) και της Έλενας Τοπαλίδου (κόρη Μάχη), που τόσο ντροπιαστικά απουσίαζαν από τις πρωταγωνιστικές υποψηφιότητες της Ελληνικής Ακαδημίας (Παρεών) εφέτος, παρασύρουν το φιλμ προς μονοπάτια πρωτόγνωρα για τον ελληνικό κινηματογράφο, με σκηνές ανθολογίας εντελώς αναπάντεχες (όπως το τραγούδισμα του θρυλικού άσματος «Παιδιά της Ελλάδος Παιδιά» που «τσαλακώνεται» με τόσο κυνισμό, το ξαφνικό φιλί με τον πάλαι ποτέ «αρχαίο Θεό» ή η σπουδαίας σημειολογίας τελική σεκάνς).
Η «Μάχη» ζητά από τον θεατή ν’ αγνοήσει τις κοινωνικές ταμπέλες, τις πολιτικές βεβαιότητες και τις οικογενειακές προκαταλήψεις που αποκόβουν τον άνθρωπο από την αληθινή ζωή, χρεώνοντάς του δεκαετίες ολόκληρες μοναξιάς, εχθρικότητας και μισαλλοδοξίας. Τραύματα παντοτινά τούτης της χώρας, που ο Γιαννακάκης εξετάζει με ειλικρίνεια και δίνει τη δική του… μάχη για να γίνουν (ίσως) κατανοητά από μελλοντικές γενιές. Για να υπάρξει μια ιστορική συμφιλίωση. Ταυτοτήτων. Πολιτικά. Σεξουαλικά. Υπαρξιακά.