Ε
(L-R) Jacob Elordi as Hig and Margaret Qualley as Cima in 20th Century Studios’ THE DOG STARS. Photo by Fabio Lovino. © 2026 20th Century Studios. All Rights Reserved. Τζέικομπ Ελόρντι, Τζος Μπρόλιν, Γκάι Πιρς και Μάργκαρετ Κουάιλεΐ βγάζουν τον σκηνοθέτη τους ασπροπρόσωπο κι ας «παλεύουν» με ένα σενάριο που μοιάζει να μην έχει καρδιά αλλά ούτε και ιδιαίτερη πλοκή γιατί στην πραγματικότητα η ιστορία που χτίζεται γύρω από την γενική ιδέα ότι η επιβίωση είναι ένστικτο αλλά η ανθρωπιά επιλογή, ούτε εξελίσσεται, ούτε καταλήγει κάπου ώστε τελικά τελειώνει η ταινία και μένεις με ένα αίσθημα ανικανοποίητου, γιατί δυο ώρες μετά δεν έχεις εκπλαγεί και δεν έχεις συγκινηθεί. Και πώς να γίνει αυτό όμως με ένα απλοΐκό σενάριο που κάτι αισιόδοξο θέλει να μας πει για την ελπίδα, την αγάπη, κτλ. αλλά χωρίς να έχει κλιμακώσει προηγουμένως μια κάποια δράση ώστε τουλάχιστον το χάπι εντ να μας ανακουφίσει από κάτι. Και το χειρότερο είναι ότι όσο την παρακολουθείς μετά από ένα σημείο δεν νοιάζεσαι για το τι θα απογίνει ο ήρωας της ταινίας. Ο Τζέικομπ Ελόρντι καταφέρνει και χτίζει μια καλή εσωτερική ερμηνεία παρόλο που δεν έχει σύμμαχο το σενάριο. Βέβαια, μιλάμε για τον Ρίντλεΐ Σκοτ έναν σκηνοθέτη που ξέρει να φτιάχνει ωραίες εικόνες και να αντιπαραβάλλει την μικρή, ανθρώπινη, κλίμακα, με την μεγάλη, της φύσης και του κόσμου. Οι ωραιότερες εικόνες της ταινίας είναι αυτές όπου ο Χιγκς πετάει με το αεροπλάνο του και βλέπει από ψηλά την ομορφιά τη φύσης, που του δίνει δύναμη να συνεχίσει σε έναν κόσμο όπου κινδυνεύει και από τους ιούς αλλά και, κυρίως, από τους ανθρώπους. Θα μπορούσε πάντως, το δίδυμο Χιγκς-Μπάγκλεΐ να βγάζει και χιούμορ, αφού ο σκληροτράχηλος Μπάγκσλεΐ (απολαυστικότατος Μπρόλιν σε μια σκηνή όπου τα βάζει με δεκάδες ληστές που έρχονται να λεηλατήσουν το καταφύγιο του) λειτουργεί κάπως σαν αντίβαρο του εσωστρεφούς Χιγκς, όμως όχι, ούτε αυτό συμβαίνει με επιτυχία. Και ενώ κάποια στιγμή όταν αρχίζει το «κεφάλαιο» όπου κάτι φαίνεται να συμβαίνει όταν ο Χιγκ, ο Ποπς και η Σίμα προσγειώνονται στο μετα-αποκαλυπτικό αεροδρόμιο που διαφεντεύει η ενδιαφέρουσα (λίγο camp, λίγο vintage) αεροσυνοδός Νταρλίν της Άλισον Τζάνεΐ σκέφτεσαι ότι οκ κάτι μπορεί να συμβεί, ίσως και τρομακτικό, τελικά δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Μια μικρή χαμένη ευκαιρία μέσα στη μεγάλη χαμένη ευκαιρία που ίσως ήταν αυτή η ταινία για τον σκηνοθέτη. Γιατί ο «Αστερισμός του σκύλου» δεν έχει να προσθέσει κάτι στο είδος των μεταποκαλυπτικών ταινιών, αλλά ούτε και στη φιλμογραφία ενός τόσο σημαντικού δημιουργού. Στις 15 Νοεμβρίου ο Ρίντλεΐ Σκοτ θα παραλάβει το τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας του, που μετά από μισό και βάλε αιώνα και καμιά τριανταριά ταινίες, ευτυχώς δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μέτριες ταινίες όπως ο «Αστερισμός του σκύλου».
