Η μικρού μήκους ταινία τα τελευταία χρόνια μας έχει χαρίσει μικρά (σε διάρκεια) θαύματα, εξαιρετικές ταινίες -συχνά συζητάμε στα κινηματογραφικά πηγαδάκια για ανανέωση του είδους- μας έχει συστήσει ενδιαφέροντες δημιουργούς και βεβαίως έχει φέρει στη χώρα μας έναν Χρυσό Φοίνικα- «Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς» του Βασίλη Κεκάτου (2019). Το γεγονός ότι η Tanweer, μια εταιρεία διανομής που έχει πλέον σημαία το ελληνικό σινεμά, βγάζει στις αίθουσες τρεις μικρού μήκους ταινίες σε μία, μόνο θετικό μπορεί να είναι.
Κώστας Φυτίλης και Αντώνης Τσιοτσόπουλος στο «100 Χρόνια Μπροστά» του Μιχάλη Γιγιντή
Και από τη φούσκα των ακινήτων που έχουν σηκώσει τα ενοίκια στον θεό, πάμε στην «μεταποίηση» του πολιτισμού όπου τα σινεμά γίνονται μπουτίκ hotel «για να πηγαινοέρχονται οι τουρίστες», αλλά με μια απαραίτητη εισαγωγή. Η εποχή ΠΑΣΟΚ είναι μυθική, για τους σωστούς αλλά κυρίως για όλους τους λάθους λόγους. Ακόμη και όσοι δεν την έχουν ζήσει, την έχουν δει να … σκρολάρει στο κινητό τους με τα άπειρα memes που διασκεδάζουν μυημένους και μη με αναφορές στα χρόνια τα παλιά με τις παχιές αγελάδες, στα χρόνια τα ωραία, που τις περισσότερες φορές αποδείχθηκαν όμως, και μοιραία. Μέσα σε αυτό το πνεύμα λοιπόν μπορεί κανείς να δει την ταινία «100 Χρόνια Μπροστά» του Μιχάλη Γιγιντή σε σενάριο του ίδιου και του Αντώνη Τσιοτσόπουλου (βασίζεται άλλωστε σε παλιότερο θεατρικό του δεύτερου) που είναι μια απολαυστική ταινία (και) για την κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ στην ποπ κουλτούρα και περιλαμβάνει από το σκάνδαλο Κοσκωτά μέχρι το νεύμα του Ανδρέα στην Μιμή αλλά και το σακάκι του Τσοχατζόπουλου στην κηδεία του σοσιαλιστή ηγέτη. Η ταινία ξεκινάει με τη φράση του Παπανδρέου «Οι άνθρωποι γεννηθήκαμε γενναίοι, το συμφέρον μας έκανε δειλούς» που τη ζει με όλο του το είναι ο ήρωας, δηλαδή ο Λάκης, ο οποίος καθώς είναι γεννημένος τον Αύγουστο του 1974 όταν γύρισε ο Ανδρέας στην Ελλάδα, τότε που «με κάθε του λέξη φούσκωνε τα πνευμόνια μας με ελπίδα», θεωρεί ότι η ζωή του είναι συνδεδεμένη με το ΠΑΣΟΚ ακόμα και μεταφυσικά.
Το γραφείο του Λάκη, που είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ, βρίσκεται σε ένα κτίριο στην ταράτσα του οποίου λειτουργεί ένα σινεμά, αλλά ο ιδιοκτήτης του ο νεαρός Κωστάκης ετοιμάζεται να υπογράψει το συμβόλαιο πώλησης του για να γίνει ξενοδοχείο. Έτσι, ο Λάκης, προκειμένου να αφήσει τη δική του συνεισφορά στην πολιτισμό («μα μόνο εγώ και η Μερκούρη νοιαζόμαστε για τον πολιτισμό σε αυτόν τον τόπο;», αναρωτιέται) και να διατηρηθεί το σινεμά ώστε να παίζει Μπουνιουέλ, Παζολίνι και αδερφούς Ταβιάνι κόντρα στους καιρούς, τον απαγάγει, του λέει ότι έχει ζώσει το κτίριο με εκρηκτικά και του ξετυλίγει με το έτσι θέλω την διαδρομή του ΠΑΣΟΚ, παράλληλα με τη δική του ζωή. Το «100 χρόνια μπροστά» είναι πέρα για πέρα διασκεδαστικό, με σωστό ρυθμό και σφιχτή αφήγηση, και με έναν Τσιοτσιόπουλο σαρωτικό στον ρόλο του Λάκη -ωραία στιγμή του όταν χάνεται χορεύοντας το «Να ‘μουνα θεός για λίγο» του Πάριου (πόσο πιο 80s!)- με αντίβαρο τον αθώο «Κωστάκη» που τα έχει όλα αυτά ακουστά αλλά δεν τα έχει ζήσει. Έξοχος ο Κώστας Φυτίλης, στέκεται με δυνατή ερμηνεία απέναντι στο θηρίο Τσιοτσιόπουλο. Πίσω από αυτή την αστεία ταινία, που μπλέκει τον σουρεαλισμό με την πολιτική («σκληρός είναι ο πόλεμος στη Γάζα Κωστάκη», λέει ο Λάκης), κρύβεται και μια βαθιά μελαγχολία για τις ελπίδες και τα όνειρα που διαψεύστηκαν. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ.