Τι θα διαβάσεις σε αυτό το άρθρο:
-
Η απώλεια: Ο αγαπημένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Νίκος Καλογερόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 74 ετών σε νοσοκομείο της Αθήνας, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο.
-
Η καριέρα: Η καθοριστική του πορεία σε εμβληματικές ταινίες όπως το «Μάθε παιδί μου γράμματα», η «Λούφα και Παραλλαγή» και το «Ρεμπέτικο».
-
Το καταφύγιό του: Τα τελευταία χρόνια της ζωής του και η δημιουργία του πολιτιστικού χώρου «Τρενοτεχνείο» στη γενέτειρά του, τη Μεσσηνία.
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
More Information
Θλίψη σκόρπισε στον καλλιτεχνικό κόσμο και στο κοινό η είδηση του θανάτου του Νίκου Καλογερόπουλου. Σε ηλικία 74 ετών, ο ηθοποιός που αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, έφυγε από τη ζωή νοσηλευόμενος σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο.
Ο Καλογερόπουλος δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός με εξαιρετικά αναγνωρίσιμο, αντισυμβατικό ύφος. Υπήρξε ένας πολυσχιδής δημιουργός που ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία, το σενάριο, την ποίηση και τη μουσική, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του στην ελληνική τέχνη.
Τα πρώτα βήματα από τα Φιλιατρά στην Αθήνα
Γεννημένος την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας, κατέβηκε στην Αθήνα όπου σπούδασε υποκριτική στις σχολές θεάτρου των Κωστή Μιχαηλίδη και Βεάκη. Η τηλεόραση τον υποδέχτηκε νωρίς, με ρόλους στην εμβληματική σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», τον «Φωτογράφο του χωριού» και τη «Μεθυσμένη Πολιτεία». Αν και το θέατρο ήταν η αφετηρία του, σύντομα τον κέρδισε ο κινηματογράφος, εκεί όπου θα έγραφε τη δική του ιστορία.
Η κινηματογραφική καθιέρωση και τα βραβεία
Η δεκαετία του ’80 αποδείχθηκε η «χρυσή» εποχή του. Το 1981, η συμμετοχή του στην κοινωνική και πολιτική σάτιρα του Θόδωρου Μαραγκού, «Μάθε παιδί μου γράμματα», πλάι στον Βασίλη Διαμαντόπουλο, ξεχώρισε αμέσως και του χάρισε διάκριση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δύο χρόνια αργότερα, το 1983, ακολούθησε νέα διάκριση για την ερμηνεία του στο αριστούργημα του Κώστα Φέρρη, «Ρεμπέτικο».
Ωστόσο, ο ρόλος που τον έκανε σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς ήρθε το 1984. Υποδυόμενος τον στρατιώτη Γιάννη Παπαδόπουλο στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη, κέρδισε το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο χαρακτήρας του, σατιρικός και βαθιά ανατρεπτικός, αγαπήθηκε διαχρονικά από το ελληνικό κοινό.
Την ίδια περίοδο άφησε το αποτύπωμά του και στην τηλεόραση, με κορυφαία στιγμή τη συμμετοχή του στη θρυλική κωμική σειρά της ΕΡΤ, «Κάμπινγκ» (1989).
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
More Information
Το «Τρενοτεχνείο» και η επιστροφή στις ρίζες
Πέρα από τις συνεργασίες του με ιερά τέρατα του χώρου (Γιώργος Κιμούλης, Ηλίας Λογοθέτης), ο Νίκος Καλογερόπουλος αποφάσισε τα τελευταία χρόνια να αποσυρθεί από τα φώτα της πρωτεύουσας και να επιστρέψει στη Μεσσηνία. Στην Κυπαρισσία, μαζί με στενούς συνεργάτες, οραματίστηκε και έκανε πράξη το «Τρενοτεχνείο»: έναν παλιό σιδηροδρομικό χώρο που μετατράπηκε σε πολιτιστική κοιτίδα, φιλοξενώντας θεατρικές παραστάσεις και μεγάλες συναυλίες.
Το εγχείρημα, στο οποίο είχε επενδύσει την ψυχή του, δέχθηκε μεγάλο πλήγμα τον Δεκέμβριο του 2024 (πριν από λίγους μήνες), όταν άγνωστοι βανδάλισαν τον χώρο, γεγονός που τον είχε στενοχωρήσει και φορτίσει συναισθηματικά σε μεγάλο βαθμό.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος φεύγει αφήνοντας πίσω του την εικόνα ενός ατόφιου, ρομαντικού καλλιτέχνη. Ενός ανθρώπου που δεν συμβιβάστηκε ποτέ, χάρισε γέλιο και συγκίνηση, και ενσάρκωσε χαρακτήρες που θα συνεχίσουν να προβάλλονται στις οθόνες μας για πολλές ακόμα δεκαετίες.
Πηγή φωτογραφίας εξωφύλλου