Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή
Oasis: Don’t Look Back In Anger. ©Disney/Feelgood
Oasis: Don’t Look Back In Anger. ©Disney/Feelgood
Oasis: Don’t Look Back In Anger. ©Disney/Feelgood
Oasis: Don’t Look Back In Anger. ©Disney/Feelgood
Επιπλέον, η ταινία κερδίζει σε βάθος επειδή αρνείται να αντιμετωπίσει την καταγωγή τους ως ένα απλό branding της Britpop σκηνής. Η ταυτότητά τους ως παιδιά Ιρλανδών μεταναστών, μεγαλωμένων στις εργατικές γειτονιές του Μάντσεστερ, είναι εκατό τοις εκατό αυθεντική και αποτελεί το θεμέλιο της καλλιτεχνικής τους αλήθειας. Δεν υπήρξε ποτέ τίποτα επιτηδευμένο στην εργατική τους συνείδηση. Αυτή η ρίζα είναι που τους συνδέει τόσο οργανικά με την πόλη τους, μια πόλη που δοκιμάστηκε σκληρά.
Η αναφορά στην τρομοκρατική επίθεση στο Manchester Arena το 2017 κατά τη διάρκεια συναυλίας τη Ariana Grande, είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές του έργου. Μέσα από τα μάτια μιας επιζήσασας, βλέπουμε πώς το Don’t Look Back in Anger μετατράπηκε αυθόρμητα από έναν ροκ ύμνο σε ένα εθνικό μοιρολόι και, ταυτόχρονα, σε ένα μανιφέστο συλλογικής ανθεκτικότητας. Η μουσική των Oasis προοριζόταν ανέκαθεν για τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη να κρατηθούν από κάτι στους πιο σκοτεινούς σταθμούς της ζωής τους.
Το Oasis: Don’t Look Back in Anger σου αφήνει στο τέλος μια γλύκα, που καθόλου δε θα περίμενες από τα δύο πρώην πρότυπα του βρετανικού κωλοπαιδισμού. Κι αυτό γιατί είναι, πρώτα από όλα, μια ταινία για τη συμφιλίωση, όχι μόνο ανάμεσα σε δύο αδέλφια, αλλά ανάμεσα σε μια μπάντα και το πεπρωμένο της. Η ομορφιά της έγκειται στο ότι μας υπενθυμίζει πως, ακόμη και σε έναν κόσμο κατακερματισμένο, η τέχνη διατηρεί τη θρησκευτική της ιδιότητα να μαζεύει τα σκόρπια κομμάτια μας και να τα ενώνει σε μια κοινή, λυτρωτική κραυγή.
Μέσα από τα ίδια τα λόγια των αδελφών Gallagher, το φινάλε μάς παραδίδει τη συνειδητοποίηση ότι η ζωή δεν είναι παρά μια σύντομη, φευγαλέα έκλαμψη. Αυτή η διαπίστωση, όσο κλισέ ή χιλιοειπωμένη κι αν ακούγεται, αποκτά εδώ ένα ειδικό βάρος. Υπάρχει μια διάχυτη ειρωνεία στο γεγονός ότι μια από τις πιο οργισμένες και συγκρουσιακές μπάντες στην ιστορία της μουσικής, έπειτα από δεκαετίες τυφλού πολέμου, καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα που κάποτε χάραξε στον τίτλο του εμβληματικότερου ύμνου της. Δεν αξίζει πια να κοιτάς πίσω σου με θυμό. Στο τέλος της διαδρομής, η οργή υποχωρεί. Είσαι ελεύθερος να συνεχίσεις να συμπορεύεσαι με τον θυμό σου, αν θες. Αλλά αυτό είναι μια ακριβή επιλογή.