Όπου βρεθώ και όπως σταθώ, με ρωτάνε: «Είδες την Οδύσσεια;». «Πώς είναι;». «Σου άρεσε;». «Θα πας να τη δεις;». «Μην τη χάσεις». «Χάλια είναι, μην πας». Όχι, δεν την είδα την Οδύσσεια. Και μάλλον δεν θα τη δω άμεσα. Θα τη δω κάποια άλλη φορά, δεν ξέρω. Δεν ήθελα να πάω στην πρεμιέρα στο Λονδίνο. Είχα άλλες δουλειές. Και εδώ, στην Ψωροκώσταινα, πάλι δεν θα πήγαινα.
Τώρα, εγώ και ο Όμηρος απέχουμε πολλούς αιώνες. Ξανασυναντηθήκαμε στην Α΄ Γυμνασίου με την Οδύσσεια και στη Β΄ Γυμνασίου με την Ιλιάδα. Όχι ότι κάναμε όλες τις ραψωδίες, αλλά τέλος πάντων. Εγώ, πάντως, για να είμαι ειλικρινής, το έπος ολόκληρο, από την αρχή μέχρι το τέλος, σαν μυθιστόρημα, δεν το διάβασα ποτέ. Το γνώρισα περισσότερο από κάτι σειρές στην τηλεόραση.
Από την άλλη, οι σκληροπυρηνικοί. Όχι έτσι. Όχι αλλιώς. Δεν είναι Όμηρος. Δεν είναι πιστό. Εκείνος είναι λάθος. Η άλλη είναι λάθος.
Πριν καν βγει η ταινία, έχουν ήδη αποφασίσει αν είναι αριστούργημα ή καταστροφή. Κι εγώ, ανάμεσα σε όλες αυτές τις φωνές, δεν έχω καμία διάθεση να πάρω θέση.
Άλλοι μου λένε: «Πρέπει να τη δεις σε IMAX 70mm». Σαν να μου προτείνουν θεραπεία. «Αλλιώς δεν την είδες, μόνο εκεί η σωστή εικόνα, μόνο εκεί ο σωστός ήχος, μόνο εκεί θα καταλάβεις τι πραγματικά ήθελε να πει ο Νόλαν». Εγώ, πάλι, Αύγουστο μήνα θέλω να πάω σε έναν θερινό κινηματογράφο. Και μου λένε ότι εκεί δεν θα είναι η σωστή εμπειρία. Εγώ θέλω να τα ξεχάσω όλα αυτά. Να πάθω μια μικρή αμνησία. Να ξεχάσω τις διθυραμβικές κριτικές, τις καταγγελίες, τους καβγάδες στα social media, όλες τις αναλύσεις. Και μετά, με το καλό, να πάω να δω την Οδύσσεια.
Απλώς σαν μία ακόμη ταινία του Χόλυγουντ. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, μιλάμε και για Χόλυγουντ. Και όταν μιλάμε για Χόλυγουντ, μιλάμε για πολλά λεφτά. Και όπου υπάρχουν πολλά λεφτά, παίζεται πάντα ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑVillage Cinemas: Ένα δυνατό κινηματογραφικό καλοκαίρι σηματοδοτεί την επιστροφή των θεατών στη μεγάλη οθόνη12.09.2018