Προκειμένου να σώσει την καριέρα του αλλά και την οικογένειά του, δημοφιλής ηθοποιός του αιγυπτιακού κινηματογράφου αναγκάζεται να πρωταγωνιστήσει σε προπαγανδιστική αγιογραφία του δικτάτορα Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Σταδιακά, μπλέκει στα σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια της πολιτικής ίντριγκας και της ερωτικής προδοσίας και, πλέον, είναι αδύνατον να κάνει πίσω.
Έπειτα από το noir μυστήριο του «Κάιρο Εμπιστευτικό» (2017) και το αστυνομικό δράμα του «Η Συνομωσία του Καΐρου» (2022), ο αιγυπτιακής καταγωγής (αλλά γεννημένος στη Σουηδία) σκηνοθέτης Τάρεκ Σάλεχ ολοκληρώνει την άτυπη τριλογία του για την πρωτεύουσα της δεύτερης πατρίδας του, με τούτο το καθαρόαιμο πολιτικό θρίλερ. Τα βέλη του αυτή τη φόρα δεν στρέφονται γύρω από τους μηχανισμούς διαπλοκής που δρουν στο περιθώριο της εξουσίας προασπίζοντας τα συμφέροντά της, αλλά βαράει κατευθείαν στο ψαχνό της κρατικής προπαγάνδας και της λογοκρισίας, κρίνοντας τη σχέση της καλλιτεχνικής élite με το αυταρχικό πολιτικό σύστημα της Αιγύπτου. Επιχειρώντας, δε, ν’ αναδείξει όλα αυτά δεν διστάζει να «παίξει» σεναριακά με την… πραγματική αιγυπτιακή Κυβέρνηση, ονοματίζοντας δίχως περιστροφές τον εν ενεργεία Πρόεδρο (δηλαδή δικτάτορα) της χώρας, Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι!
Είναι σαφές, λοιπόν, πως η βασική ιδέα των «Αετών της Δημοκρατίας» είναι αρκούντως τολμηρή και σίγουρα γενναία, δημιουργώντας προσδοκίες για κάτι το άκρως συναρπαστικό και συνάμα αποκαλυπτικό. Η υπό καθεστώς διπλού εκβιασμού αποδοχή της πρότασης που του γίνεται, ώστε να προσφέρει το υποκριτικό του ταλέντο σε κάτι ξεδιάντροπα προπαγανδιστικό, μετατρέπει τον star της μεγάλης οθόνης Ζορζ Φαχμί σ’ έναν τραγικό ήρωα, ο οποίος έμπλεος απολιτίκ πνεύματος και ναρκισσισμού αδυνατεί να διακρίνει τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την κινηματογραφική ψευδαίσθηση. Η άμεση εμπλοκή του τόσο με το κράτος όσο και με το… παρακράτος τον μετατρέπει αυτοστιγμεί σ’ ένα άβουλο πιόνι που έχει αφεθεί στα χέρια ενός κάπως «ιδιαίτερου» σκηνοθέτη, οι μέθοδοι του οποίου δεν σηκώνουν επ’ ουδενί δεύτερη κουβέντα. Όταν, μάλιστα, στο cocktail της αυταρχικής εξουσίας και των στυγνών απειλών πέσει και μια γερή δόση παράνομου ερωτικού τριγώνου, η κατάσταση τείνει να γίνει άκρως εκρηκτική όχι μόνο για τον μεσιέ Ζορζ αλλά και για πολλούς απ’ όσους κινούνται γύρω του.
Όλα τα παραπάνω μοιάζουν (στα χαρτιά) ιδιαιτέρως συναρπαστικά, καθώς μπλέκουν την πολιτική πραγματικότητα της Αιγύπτου με (μυθοπλαστικά) κινηματογραφικά παρασκήνια. Δυστυχώς, δεν εξελίσσονται σε τέτοια. Ο Σάλεχ δείχνει αναποφάσιστος σχετικά με το ύφος της ταινίας του, αφού ναι μεν το υλικό του παραπέμπει σε αυθεντικό πολιτικό θρίλερ, πλην όμως σε σημαντικά μεγάλο μέρος του λειτουργεί ως πικρή σάτιρα του εγώ των καλλιτεχνών ή ως δράμα για τις προβληματικές σχέσεις μεταξύ πατέρα και γιου. Αμφότερες οι συνθήκες βάζουν φρένο στην (πλέον σημαντική) πολιτική διάσταση του στόρι, με τη σχετική πλοκή να εμφανίζεται αδικαιολόγητα πολυπλόκαμη όσο και ασύνδετη, δημιουργώντας σημαντικές απορίες για τους σκοπούς (κάποιων) λόγων και πράξεων. Τη στιγμή που ο Ζορζ υποκύπτει σε ακόμη έναν εκβιασμό, δίνοντας παράλληλα το έναυσμα για την κορύφωση του θρίλερ και της αληθινής απειλής, τα πράγματα αρχίζουν να μπαίνουν στη θέση τους αποζημιώνοντας (εν μέρει) για την υπομονή που μέχρι τούδε όφειλε να έχει δείξει κανείς. Στην τελική, η θυσία της καλλιτεχνικής ακεραιότητας ξεπροβάλλει ως ο πλέον πειστικός σεναριακός μοχλός των «Αετών», ενώ το πρωτεύον ζητούμενο (μάλλον) ήταν το ξεγύμνωμα μιας απολυταρχικής εξουσίας…