Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης στο ατελιέ του.
Έργα που φυλάσσονται στο ατελιέ του Γιάννη Ψυχοπαίδη — μέσα σε ντουλάπια, σε γωνίες, σκεπασμένα — έργα που τον συντροφεύουν από το 1962 μέχρι σήμερα.
Άποψη της έκθεσης «Γιάννης Ψυχοπαίδης: Τοπία της Μνήμης. Αυτά που κράτησα»
Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Νύχτα στις Βρυξέλλες», 1988. Λάδι σε καμβά, 120 × 100 εκ.
Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Εργοτάξιο», 1966. Λάδι σε μουσαμά, 55 × 65 εκ.
Το ατελιέ του καλλιτέχνη — οργανωμένο, δημιουργικό χάος
Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Το μέτρο του κόσμου», 1996. Μεικτή τεχνική, 65 × 95 × 13 εκ.
Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Παράπλευρες Απώλειες – Αναφορά στον Γκόγια», 1999. Μικτή τεχνική, 46 × 60,5 εκ.
Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Η συνάντηση», 1967. Λάδι σε καμβά, 60 × 80 εκ.
Και αυτό που έχει σημασία —αν και δεν πρέπει να το λέμε εμείς για τον εαυτό μας— είναι ότι καλλιεργείται ένα αίσθημα αλληλεγγύης και αξιοσύνης. Δηλαδή η αίσθηση ότι αυτό που κάνει ο άλλος δίπλα μου, ακόμη κι αν δεν μοιάζει με το δικό μου, είναι εξίσου σημαντικό και άξιο. Φέτος, για παράδειγμα, η χρονιά είναι αφιερωμένη στο Μεσολόγγι, με αφορμή τα 200 χρόνια από την Έξοδο. Εγώ προσωπικά είχα ασχοληθεί και παλιότερα με τον Λόρδο Βύρωνα. Έχω δουλέψει και στο Trinity College, όπου σπούδαζε εκείνος, και όπου βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες – με κείμενα του Νεύτωνα, ενα ανεκτίμητο υλικό. Τώρα, λοιπόν, με αφορμή τα 200 χρόνια από το Μεσολόγγι, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι που να σχετίζεται με αυτό το γεγονός, αλλά μέσα από παρακαμπτήριες διαδρομές. Ένας μεγάλος καλλιτέχνης που συνδέθηκε με την Ελλάδα είναι ο Ευγένιος Ντελακρουά. Και μάλιστα έχουμε την τύχη να υπάρχουν έργα του για το Μεσολόγγι. Έτσι σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στον Ντελακρουά και στα ελληνικά του έργα. Στόχος είναι να προκύψουν έργα, όχι απλώς ως αναπαράσταση, αλλά ως καλλιτεχνική αφορμή για έναν δεύτερο στοχασμό, πάνω στο ίδιο το γεγονός, αλλά και πάνω στην παράδοση.