Στιγμιότυπο από τα γυρίσματα της ταινία MARIA του Pablo Larraín. Με την ευγενική παραχώρηση των CINOBO και Faliro House.
Σχέδιο κοστουμιού του διεθνώς αναγνωρισμένου και βραβευμένου Ιταλού ενδυματολόγου Massimo Cantini
Parrini για την ταινία Maria του Pablo Larraín (2024), μικτή τεχνική σε χαρτί © Archivio Massimo Cantini Parrini
© Μουσείο Μπενάκη / Ανδρέας Σχοινάς
Θεατρικό κοστούμι για τη «Μήδεια» στη Σκάλα του Μιλάνου (1953) ©Μουσείο Μπενάκη/Ανδρέας Σχοινάς
©Μουσείο Μπενάκη/Ανδρέας Σχοινάς
Θεατρικό κοστούμι για την «Τόσκα», 1957 ©Μουσείο Μπενάκη / Ανδρέας Σχοινάς
«Ρόμπα Δωματίου, 1977» © Μουσείο Μπενάκη / Ανδρέας Σχοινάς
Σχέδιο κοστουμιού του διεθνώς αναγνωρισμένου και βραβευμένου Ιταλού ενδυματολόγου Massimo Cantini
Parrini για την ταινία Maria του Pablo Larraín (2024), μικτή τεχνική σε χαρτί © Archivio Massimo Cantini Parrini
Άποψη της έκθεσης «Maria La Callas. Η ιταλική τέχνη των κοστουμιών της ταινίας» ©Μουσείο Μπενάκη / Ανδρέας Σχοινάς
© Μουσείο Μπενάκη / Ανδρέας Σχοινάς
Στα δεξιά της ολόλευκης ρόμπας από πλέξη, βρίσκεται το κοστούμι που χρησιμοποιείται στη σκηνή όπου η Μαρία Κάλλας συναντά για πρώτη φορά τον Αριστοτέλη Ωνάση, το 1959 στη δεξίωση μετά τη συναυλία στο Covent Garden. «Το βραδινό φόρεμα», όπως διαβάζουμε στο συνοδευτικό κείμενο, «αποτελείται από εφαρμοστό μπούστο από ιβουάρ μεταξωτό mikado, με μικρά κοντά μανίκια, και μάξι φούστα από μαύρο faille». Η σχέση ανάμεσα στον δομημένο κορσέ και τον όγκο της φούστας δεν είναι τυχαία καθώς δημιουργείται με αυτή τη γραμμή μια εικόνα ελέγχου και επιβλητικής παρουσίας, συμβάλλοντας στη σταδιακή διαμόρφωση της δημόσιας ταυτότητας της Κάλλας.
Σημειώνεται ότι η έκθεση μέσα από τα εμβληματικά «Made in Italy» κομμάτια της συλλογής, επανεξετάζει την κοινωνιολογική και πολιτιστική εξέλιξη τριών κρίσιμων δεκαετιών του 20ού αιώνα (’50s, ’60s και ’70s), που συνδέονται με την άνοδο της Ιταλίας στην κορυφή της βιομηχανίας της μόδας. Στο κέντρο της δεύτερης ενότητας, ένα παγκάκι, καλεί τον επισκέπτη σε παύση και ακρόαση με ειδικά ακουστικά που επιτρέπουν την εμβύθιση στις άριες που σημάδεψαν τη φωνή της Κάλλας.
Στο κείμενο – οδηγό μας στην έκθεση διαβάζουμε: «Στο βάθος της αίθουσας, εκεί όπου ολοκληρώνεται η διαδρομή, δεσπόζει πάνω σε ένα βάθρο το κοστούμι της Μήδειας, απομονωμένο μέσα σε μια δέσμη φωτός και πλαισιωμένο από ένα φόντο λυρικής παράστασης. Το μένος της ηρωίδας συσκοτίζει για την τελευταία φορά τη Μαρία, στην οποία έχει ήδη σημαδέψει η επίδραση του Mandrax, που αλλοιώνει την αντίληψη της για το σώμα της. Η αφήγηση καταλήγει έτσι στις τελευταίες ημέρες της σοπράνο στο Παρίσι. Έγκλειστη στη ζωή στο σπίτι της, σε ηλικία μόλις πενήντα τριών ετών, περιτριγυρισμένη από τα σκυλιά της και τους πιστούς της συνεργάτες, τον μπάτλερ και οδηγό Ferruccio, και τη Bruna, οικονόμο και υπεύθυνη της γκαρνταρόμπας της.»
INFO MARIA LA CALLAS. Η ιταλική τέχνη των κοστουμιών της ταινίας. Διάρκεια έκθεσης: 27.05.2026 – 13.09.2026. Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού (Κουμπάρη 1)