Με αφορμή την ανασύνθεση της ιστορικής Μήδειας του 1961 στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, η Εθνική Λυρική Σκηνή Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης επισημαίνει: «Από τις πρώτες μας επισκέψεις στην Επίδαυρο για την προετοιμασία της Μήδειας, η παρουσία και η μνήμη της Κάλλας στο Αρχαίο Θέατρο ήταν κάτι περισσότερο από κυρίαρχες. Έχοντας ως βασικό γνώμονα να τιμήσουμε τη μνήμη της θρυλικής Ελληνίδας σοπράνο που άλλαξε την τέχνη της όπερας, αποφασίσαμε να αναλάβουμε το καλλιτεχνικό ρίσκο της ανασύνθεσης της ιστορικής Μήδειας του 1961, την οποία σημάδεψε με την υψηλή τέχνη της. Όσο η έρευνα και η μελέτη του αρχειακού υλικού προχωρούσαν, όσο η μορφή της Κάλλας ήταν μαζί μας σε κάθε απόφαση που έπρεπε να λάβουμε, σε κάθε δυσκολία που καλούμασταν να ξεπεράσουμε, σε κάθε νότα του έργου που η ίδια ανέσυρε από τη λήθη, τόσο η ιδέα μιας έκθεσης για την αξεπέραστη τραγωδό και την ιδανική ερμηνεύτρια του Κερουμπίνι επανερχόταν διαρκώς. Η αποδοχή του Διονύση Φωτόπουλου –του κορυφαίου σκηνογράφου και στενού συνεργάτη του Γιάννη Τσαρούχη– να αναλάβει την επιμέλεια, φέρνοντας στο φως τη δική του βιωματική εμπειρία, ήταν το σημείο εκκίνησης. Οι σπουδαίες συλλογές που έχει πλέον στην κατοχή του το αρχείο της ΕΛΣ –με πιο πρόσφατη την απόκτηση της πολύτιμης συλλογής του Νίκου Πετσάλη-Διομήδη–, αλλά και η συνεργασία μας με το Αρχείο Κατίνας Παξινού και Αλέξη Μινωτή από το ΜΙΕΤ-ΕΛΙΑ, ήταν η βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η έκθεση. Ο Διονύσης Φωτόπουλος ανέθεσε στον εικαστικό Παντελή Μάκκα να δημιουργήσει τις βιντεοεγκαταστάσεις που θα ανακαλύψουμε στο φυσικό τοπίο της Επιδαύρου. Ευχαριστώ θερμά το Υπουργείο Πολιτισμού και την Υπουργό Λίνα Μενδώνη, για την ενθάρρυνση και την πολύτιμη βοήθεια για τη δημιουργία της έκθεσης· τη ΔΕΗ, που στάθηκε πολύτιμος αρωγός μας, τόσο στην παραγωγή της Μήδειας όσο και στις ανάγκες της έκθεσης, αλλά και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που είναι πάντα στο πλευρό μας». O εικαστικός Παντελής Μάκκας σημειώνει: «Στην ανάβαση προς το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, το τοπίο μετατρέπεται σε σκηνή μνήμης και μετάβασης. Πριν ακόμη ο θεατής συναντήσει τη Μήδεια επί σκηνής, εισέρχεται σε μια διαδρομή πέντε στάσεων μέσα στο δάσος – μια βιντεοεγκατάσταση που λειτουργεί ως τελετουργική προετοιμασία, μια μύηση στο πρόσωπο, τη σιωπή και το ίχνος. Οι εικόνες που προβάλλονται είναι θραύσματα: αποσπασματικές παρουσίες της Μαρίας Κάλλας, από την ιστορική παράσταση του 1961. Όχι ως αρχειακή αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανό υλικό που διασπάται, ανασυντίθεται και επανεμφανίζεται μέσα στη φύση. Το πρόσωπο, το βλέμμα, η χειρονομία – όλα διαλύονται και συγχωνεύονται με το φως, τα φύλλα, τη σκιά. Η Κάλλας δεν εμφανίζεται ως μορφή του παρελθόντος, αλλά ως ενέργεια που επιμένει».
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
