Ελισάβετ Πρωτοσυγγέλου: «…ο χώρος όπου η πραγματικότητα συναντά τη φαντασία…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Η αλήθεια είναι πως αυτό το βήμα ωρίμαζε μέσα μου εδώ και καιρό. Οι ομαδικές εκθέσεις μου έδωσαν χαρά, εμπειρία και μια πρώτη επαφή με το κοινό, αλλά κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να αφηγηθώ μια πιο ολοκληρωμένη και προσωπική ιστορία. Οι θετικές κριτικές λειτούργησαν περισσότερο σαν μια γλυκιά επιβεβαίωση ότι μπορώ να εμπιστευτώ τη φωνή μου μέσα από τα χρώματα.  Έτσι, πήρα την απόφαση για την πρώτη μου ατομική έκθεση -σαν μια φυσική συνέχεια αυτής της διαδρομής».«Υπάρχει πάντα ένας μικρός φόβος, αλλά τον βλέπω σαν μέρος της δημιουργίας. Είναι η στιγμή που αφήνεις κάτι πολύ προσωπικό να εκτεθεί. Περισσότερο μοιάζει με μια αγωνία να φτάσει το συναίσθημα εκεί όπου το έχω φανταστεί.  Θα ήθελα τα έργα μου να αγγίζουν τον θεατή με ειλικρίνεια, χωρίς να χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.
Ο βασικός μου στόχος είναι να παρουσιάσω κάτι αυθεντικό, με ομορφιά και μια αίσθηση αισιοδοξίας, που πηγάζει από τον τρόπο που θέλω να βλέπω τον κόσμο. Να μπορεί ο θεατής να σταθεί μπροστά στα έργα και να βρει κάτι δικό του μέσα στα χρώματα. Οι προσδοκίες μου δεν έχουν να κάνουν τόσο με το αποτέλεσμα, όσο με τη σύνδεση –αν έστω και ένας άνθρωπος νιώσει κάτι όμορφο βλέποντάς τα, τότε αυτό για μένα είναι αρκετό».«Το “άπειρο” για μένα δεν σημαίνει απουσία ορίων, αλλά μια διαρκή αναζήτηση. Τα όρια δεν είναι απαραίτητα περιορισμοί. Πολλές φορές είναι αυτά που δίνουν μορφή και κατεύθυνση στη δημιουργία. Το δικό μου “άπειρο” γεννιέται ακριβώς εκεί –ανάμεσα σε αυτό που βλέπω και σε αυτό που νιώθω. Είναι ο χώρος όπου η πραγματικότητα συναντά τη φαντασία και μετατρέπεται σε κάτι προσωπικό και ελεύθερο. Σαν ένα τοπίο που αλλάζει συνεχώς, όπως η θάλασσα που δεν είναι ποτέ ίδια».«Ο Ελληνογαλλικός Σύνδεσμος στις αρχές του 20ού αιώνα, από ένα κέντρο στρατιωτικής και πολιτικής διπλωματίας, εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο εμβληματικούς πολιτιστικούς χώρους της Αθήνας. Παρ’ όλα αυτά, ο συγκεκριμένος χώρος για μένα έχει συναισθηματική αξία. Είναι ένας χώρος που συνδέεται με τα πρώτα μου βήματα και με τη διαδρομή που ακολούθησε, καθώς εκεί έγιναν οι πρώτες μου ομαδικές εκθέσεις. Η επιλογή του για την πρώτη μου ατομική έκθεση δεν ήταν τυχαία. Ένιωσα πως με έναν τρόπο κλείνει ένας κύκλος και, ταυτόχρονα, ανοίγει ένας νέος. Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα περιβάλλον με ιδιαίτερη ενέργεια, όπου τα έργα μου μπορούν να σταθούν και να επικοινωνήσουν ουσιαστικά με τον θεατή».«Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει ένα μόνο μήνυμα, καθώς τα έργα μου κινούνται σε διαφορετικά θέματα. Αυτό που τα συνδέει, όμως, είναι μια κοινή διάθεση να αποπνέουν μια αίσθηση αισιοδοξίας, αφήνοντας στον θεατή ένα συναίσθημα πιο φωτεινό και πιο ήρεμο. Σαν μια μικρή παύση μέσα στην καθημερινότητα· όπου μπορεί να σταθεί μπροστά τους και να αφεθεί σε αυτό που του ψιθυρίζουν».«Ως νέα εικαστικός, υπάρχουν αρκετές προκλήσεις, κυρίως στην αρχή της διαδρομής. Η προώθηση της δουλειάς απαιτεί χρόνο, συνέπεια και προσωπική πρωτοβουλία, ενώ, παράλληλα, προσπαθείς να εξελιχθείς καλλιτεχνικά. Υπάρχει, επίσης, ένας μεγάλος όγκος αξιόλογων καλλιτεχνών, γεγονός που κάνει την ανάδειξη μιας προσωπικής φωνής ακόμα πιο απαιτητική. Γενικότερα όσον αφορά τον χώρο, πιστεύω ότι υπάρχουν ευκαιρίες, αλλά συχνά συνδέονται και με τις δυνατότητες που έχει ο κάθε καλλιτέχνης να τις υποστηρίξει. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι το πιο σημαντικό είναι να παραμένεις συνεπής στη δουλειά σου και να βρίσκεις, σταδιακά, τον δρόμο που σου ταιριάζει».«Δεν θα έλεγα ότι μπορώ να επιλέξω μόνον έναν από τους δύο κόσμους. Η Αλήθεια είναι η βάση, είναι αυτό που βιώνουμε και αυτό που μας διαμορφώνει. Η Φαντασία, όμως, είναι ο τρόπος να ξεπεράσουμε τα όριά της και να δούμε τα πράγματα αλλιώς, ώστε να δημιουργήσουμε. Ως άνθρωπος, έχω ανάγκη και τα δύο. Να είμαι παρούσα στην πραγματικότητα αλλά και να βρίσκω χώρο να ξεφεύγω μέσα από τη φαντασία. Ως καλλιτέχνης, αυτή η ισορροπία είναι, σχεδόν, αναπόφευκτη, γιατί εκεί γεννιέται η έκφραση· εκεί όπου η αλήθεια συναντά τη φαντασία και μετατρέπεται σε εικόνα, συναίσθημα και χρώμα».«Δεν θα ήθελα να μπω στη διαδικασία να υποσχεθώ κάτι συγκεκριμένο για το μέλλον, γιατί δεν είναι κάτι που σχεδιάζεται απόλυτα. Για μένα, η δημιουργία είναι μια ζωντανή διαδικασία που εξελίσσεται συνεχώς και δεν μπορεί να περιορισθεί σε συγκεκριμένα πλαίσια. Αυτό που μπορώ να πω είναι, ότι θα συνεχίσω να δημιουργώ με το ίδιο πάθος, με ειλικρίνεια και ανάγκη για έκφραση, αφήνοντας τη δουλειά μου να με οδηγεί κάθε φορά εκεί όπου νιώθω όμορφα. Το βλέπω, περισσότερο, σαν μια εσωτερική διαδρομή, παρά σαν κάτι προκαθορισμένο».