
Η ομαδική έκθεση «Αστοχίες»
Στρατηγούλα Γιαννικοπούλου – Tempus fugit: Έκθεση στην genesis gallery Ο Γιάννης Σκαλτσάς παρουσιάζει πλάκες που μοιάζουν με μάρμαρο και φέρουν τη φράση «ενάντια στην αστική ορθογραφία» ανορθόγραφα. Είναι ένας διάλογος με το ψεύτικο μάρμαρο της αθηναϊκής πολυκατοικίας, αφού η λέξη αστική σημαίνει ταυτόχρονα του άστεως και της αστικής τάξης και η ορθογραφία είναι ο κανόνας σύμφωνα με τον οποίο μια κοινωνία αποφασίζει ποιος γράφει σωστά και ποιος λάθος. Η ζωγραφική του Κώστα Χριστόπουλου στρέφεται στα πανό που μένουν δεμένα σε κολόνες μετά τη διαμαρτυρία που τα έβαλε εκεί και στα αστικά τοπία που τα φιλοξενούν, ως λείψανα μιας πολιτικής αστοχίας. Η Doreida Xhogu και η Ελίζα Σόρογκα ανοίγουν το ζήτημα των σωμάτων που υπηρετούν την πόλη ως προϊόν. Η Xhogu στρέφεται στα σώματα που καθαρίζουν τα διαμερίσματα πριν από τους επισκέπτες, που παραδίδουν τα κλειδιά σε κουτιά ασφαλείας και δεν φαίνονται στις διαφημιστικές φωτογραφίες της πόλης. Στο βίντεο της Σόρογκα γυναίκες παρατάσσονται όλες μαζί, ντυμένες ομοιόμορφα και με τσάντες στα χέρια και ουρλιάζουν στον δημόσιο χώρο. Το έργο θέτει το ερώτημα ποια οργή επιτρέπει η πόλη στα σώματα που τη συντηρούν αλλά και πως τα αξιολογεί και τα ιεραρχεί. Η διάταξη της έκθεσης ακολουθεί τη λογική μιας κάθετης τομής, όπως τη διαβάζουν οι μηχανικοί και οι αρχαιολόγοι, από το βάθος προς την επιφάνεια, από το έδαφος προς την οδό, από την οδό προς το κτίριο και τον τοίχο που φέρει το πανό. Ο χώρος είναι η ιστορική βιβλιοθήκη «Δημήτρης Ι. Πουρνάρας» της ΕΣΗΕΑ στην οδό Ακαδημίας. Ανήκει σε ανθρώπους που ονομάζουν τα γεγονότα και ζουν από τη σωστή γραφή και βρίσκεται σε ένα κέντρο όπου η αστική, η τουριστική και η πολιτική ζωή συναντώνται σε ακτίνα λίγων εκατοντάδων μέτρων. Η έκθεση αποφεύγει δύο ευκολίες. Η πρώτη είναι η ελεγεία, δηλαδή η ωραιοποίηση της σκουριάς και του ερειπίου. Η δεύτερη είναι η επίκληση ενός «δικαιώματος στην αποτυχία» που ξεχνά ότι υπάρχει και αποτυχία που κανείς δεν διάλεξε. Στην κορυφή κάθε σκελετού από μπετόν στην Αθήνα προεξέχουν σίδερα που περιμένουν. Οι μηχανικοί τα λένε αναμονές. Είναι ράβδοι οπλισμού που αφήνονται ελεύθερες ώστε ένας επόμενος όροφος, αν έρθει, να στηριχθεί πάνω τους, και συχνά δεν έρχεται, ή έρχεται πολλά χρόνια αργότερα, όταν τα σίδερα έχουν σκουριάσει και οι ιδιοκτήτες έχουν φύγει. Καμία άλλη συνθήκη δεν περιγράφει καλύτερα την πόλη και αυτή την έκθεση. Μια υπόσχεση που δεν υλοποιήθηκε και παραμένει όρθια προς τον ουρανό είναι η ατελής κολόνα του Μπάμπη Καραλή, κακοχτισμένη και ξεχασμένη στον χρόνο, και ο «πύργος» της Αγγελικής Λόη από χάρτινα φίλτρα του καφέ, ένα ευτελές υλικό που θέλει να υψωθεί πέρα από κάθε μέτρο του ανθρώπου και του τοπίου. Μια αστοχία που έχει καταρρεύσει και υπομένει τις συνέπειές της, είναι οι σπασμένες κεραμικές πλάκες της Μυρτώς Παπαδοπούλου, με τα γήινα χρώματα και τις χωμάτινες επιστρώσεις. Συμμετέχουν: Μπάμπης Καραλής, Αγγελική Λόη, Μάνια Μπενίση, Μυρτώ Παπαδοπούλου, Δημήτρης Πλάντζος, Γιάννης Σκαλτσάς, Ελίζα Σόρογκα, Doreida Xhogu και Κώστας Χριστόπουλος Kεντρική εικόνα θέματος: Άτιτλο, Κώστας Χριστόπουλος



