Η Μαρία Πολυκρέτη δεν πιστεύει ότι λείπουν πράγματα από τη Νάξο, ένα νησί με ισχυρή πολιτιστική βάση και βαθιά ριζωμένα ήθη, έθιμα, πρακτικές και παραδόσεις που παραμένουν ζωντανά.
Σημείο εκκίνησης υπήρξε ένα οικογενειακό κειμήλιο, το ζακέτο της προγιαγιάς τής Μαρίας Πολυκρέτη: «Το συγκεκριμένο αντικείμενο είναι του 1893 και υπήρχε πάντα στην οικογένειά μας ως φορέας μνήμης, φορεμένο σε συγκεκριμένες περιστάσεις ως μέρος μιας ζωντανής συνέχειας. Σταδιακά, συνειδητοποίησα ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα ένδυμα, αλλά για μια καταγραφή του σώματος, της εποχής και της γυναικείας εμπειρίας.
Η Μαρία Πολυκρέτη
Για την ίδια, η ουσιαστική πρόκληση βρίσκεται στο πώς μπορεί να προκύψει μια αληθινή συνάντηση ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη και την τοπική κουλτούρα: «Οχι ως επιφανειακή σύνδεση ή αισθητική αναπαραγωγή, αλλά ως μια σχέση που λαμβάνει υπόψη τον τρόπο με τον οποίο ο τόπος ήδη υπάρχει και λειτουργεί».
Ως προς τη συνέχεια, και τη «θεσμοποίηση» μιας εικαστικής έκθεσης στη Νάξο, θα διευκρινίσει ότι επιδιώκει μια πορεία με έρεισμα στον τόπο και στους ανθρώπους του, και όχι πρωτοβουλίες που απλώς «εφαρμόζονται» επάνω του: «Το αν θα πάρει ετήσιο χαρακτήρα δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Το ζητούμενο είναι μια οργανική προσέγγιση, όπου η μία δράση προκύπτει από την άλλη ως φυσική εξέλιξη – όπως συνέβη με τα εργαστήρια υφαντικής, που γεννήθηκαν μέσα από τη διαδικασία της έκθεσης “Rewoven”».
Η Μαρία Πολυκρέτη έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και επιλέξει να ζει μόνιμα στη Νάξο, γι’ αυτό ο τόπος αποτελεί μια ζωντανή πραγματικότητα μέσα στην οποία εντάσσεται και η έμφαση στη διατήρηση της παράδοσης.
Αυτή η στάση διαμορφώθηκε σταδιακά: «Ο πατέρας μου έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Μέσα από τις αφηγήσεις του για τον τόπο και την ιστορία, αλλά και μέσα από τη στάση του, μου μετέδωσε έναν βαθύ σεβασμό για όσα έχουμε κληρονομήσει. Δεν ήταν κάτι θεωρητικό, ήταν ένας τρόπος να βλέπεις τον τόπο, να καταλαβαίνεις την αξία του και να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι αποκομμένος από αυτό που προηγήθηκε.
Ταυτόχρονα, μεγάλωσα σε μια Νάξο όπου η παράδοση δεν ήταν κάτι που “διατηρείται”, αλλά κάτι μέσα στο οποίο ζούσαμε. Οι ρυθμοί της ζωής, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, η αίσθηση της κοινότητας, το πώς ο ένας φρόντιζε τον άλλον.
Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι αυτός ο τρόπος ζωής δεν είναι πλέον δεδομένος. Και ίσως εκεί διαμορφώθηκε πιο συνειδητά η ανάγκη να σταθώ απέναντι σε όλα αυτά με μεγαλύτερη επίγνωση και αίσθημα ευθύνης – όχι από νοσταλγία, αλλά από ευγνωμοσύνη για όσα έζησα και για όσα μου μεταδόθηκαν».
INFO
«Rewoven – Η µνήµη υφαίνεται ξανά»: Πωλητήριο Συλλόγου Εκπαίδευσης Νεανίδων, Στοά Μπολάνη, Κολοκοτρώνη 3Α, έως τις 26 Απριλίου.