Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση
Caravaggio (1986), Derek Jarman, Διάρκεια: 93΄Bloeiende bloemen en plantenbewegingen (1932), J.C. Mol, Διάρκεια: 4΄17΄΄
Io sono l’amore (2009), Luca Guadagnino, Διάρκεια: 120΄January Stories (version Harinezumi) (2024), Apichatpong Weerasethakul, Διάρκεια: 4΄
Memoria (2021), Apichatpong Weerasethakul, Διάρκεια: 136΄Springer Spaniels (2018), Tilda Swinton & Sandro Kopp, Διάρκεια: 6΄
The Room Next Door (2024), Pedro Almodóvar, Διάρκεια: 110΄A Portrait of Ga (1952), Margaret Tait, Διάρκεια: 5΄
The Eternal Daughter (2022), Joanna Hogg, Διάρκεια: 96΄Interlude (2005), Joost van Veen, Διάρκεια: 2΄
Only Lovers Left Alive (2013), Jim Jarmusch, Διάρκεια: 123΄
Απευθύνεται: Κυρίως σε φοιτητές/φοιτήτριες και επαγγελματίες του κινηματογράφου, του θεάτρου, της περφόρμανς, της μόδας και των εικαστικών τεχνών, συμπεριλαμβανομένων ηθοποιών/περφόρμερ, διευθυντών φωτογραφίας, σκηνοθετών, θεατρικών συγγραφέων και σεναριογράφων.
Ελεύθερη είσοδος για φοιτητές/φοιτήτριες κινηματογράφου, περφόρμανς και συναφών πεδίων. Απαραίτητη η προκράτηση θέσης λόγω περιορισμένου αριθμού εισιτηρίων: onassis.org/
Λίγα λόγια για την Tilda Swinton
Η Τίλντα Σουίντον έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με τον σκηνοθέτη Ντέρεκ Τζάρμαν το 1985, στην ταινία Caravaggio [Καραβάτζο]. Η δεύτερη ταινία της ήταν το Friendship’s Death [Ο θάνατος της φιλίας] του Peter Wollen. Με τον Τζάρμαν έκαναν επτά ταινίες μαζί (από τις συνολικά έντεκα μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη), ανάμεσά τους τις The Last of England, The Garden, War Requiem, Edward II [Εδουάρδος ο Β΄, για την οποία η ίδια κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας] και Wittgenstein, μέχρι τον θάνατο του Τζάρμαν το 1994. Η Τίλντα Σουίντον έγινε ευρύτερα γνωστή το 1992 χάρη στον πρωταγωνιστικό ρόλο της στην ταινία Orlando, σε σκηνοθεσία της Sally Potter, η οποία ήταν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Virginia Woolf.
Έχει αναπτύξει διαρκείς κινηματογραφικές σχέσεις στον χρόνο με σκηνοθέτες όπως ο Τζιμ Τζάρμους, μεταξύ άλλων σε ταινίες όπως οι Broken Flowers [Τσακισμένα λουλούδια], Only Lovers Left Alive [Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί] και The Dead Don’t Die [Οι νεκροί δεν πεθαίνουν], οι Joel και Ethan Coen, Hail, Caesar! [Χαίρε, Καίσαρ!], η Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin [Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν]), ο Λούκα Γκουαντανίνο (Io sono l’amore [Είμαι ο έρωτας], A Bigger Splash [Κάτω από τον ήλιο], Suspiria), η Τζοάνα Χογκ (The Souvenir, 1ο και 2ο μέρος) και ο Bong Joon Ho (Snowpiercer και Okja).
Η Τίλντα Σουίντον δούλεψε επίσης με τον Ούγγρο μαιτρ του κινηματογράφου Béla Tarr (The Man from London [Ο άνθρωπος απ’ το Λονδίνο]) και έπαιξε στην κωμωδία Trainwreck [Κατακούτελα] της Amy Schumer, σε σκηνοθεσία του Judd Apatow, η οποία έλαβε εγκωμιαστικές κριτικές. Το 2020 έκανε την ταινία The Human Voice [Ανθρώπινη φωνή] με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Βραβεύτηκε τόσο από την αμερικανική (Όσκαρ) όσο και από τη βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου (BAFTA) με το βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου το 2008 για την ερμηνεία της στην ταινία Michael Clayton [Μάικλ Κλέιτον] του Tony Gilroy.
Το 2020 τιμήθηκε με υποτροφία από το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και με Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας για το σύνολο του έργου της.
Το 2022 εμφανίστηκε στην ταινία του George Miller, Three Thousand Years of Longing [Τρεις χιλιάδες χρόνια προσμονής], με γυρίσματα στην Αυστραλία πλάι στον Idris Elba, συνεργάστηκε για πέμπτη φορά με τον Wes Anderson, στην ταινία Asteroid City, και για τρίτη φορά με την Τζοάνα Χογκ στο The Eternal Daughter. Πιο πρόσφατες εμφανίσεις της είναι στο The End του Joshua Oppenheimer (2024), στην κωμωδία μεγάλου μήκους του Julio Torres, Problemista (2023), και στην ταινία του David Fincher, The Killer (2023) για το Netflix.
Τον Φεβρουάριο του 2025, η Τίλντα Σουίντον βραβεύτηκε με την τιμητική Χρυσή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου (Berlinale).
Η Τίλντα Σουίντον είναι μητέρα διδύμων και ζει στα Χάιλαντς της Σκοτίας.
Σχετικά με το Eye Filmmuseum
Το Eye Filmmuseum αποτελεί έναν παγκόσμιο κόμβο διαλόγου και καινοτομίας στον κόσμο της κινούμενης εικόνας. Γνωστό για τον ηγετικό του ρόλο στη διατήρηση και παρουσίαση ταινιών, το Eye αντιμετωπίζει τον κινηματογράφο ως τέχνη, ψυχαγωγία, πολιτιστική κληρονομιά, κοινωνική τεκμηρίωση αλλά και ως ένα μέσο σε διαρκή μεταβολή. Μέσα από τον κινηματογραφικό του προγραμματισμό, τις παρουσιάσεις και τις εκθέσεις του, το Eye αναδεικνύει τόσο τους μεγάλους δημιουργούς του κινηματογράφου όσο και τις τολμηρές, πειραματικές νέες φωνές.