Πεπεισμένη ότι τα τέρατα εξακολουθούν να ζουν στο φιλήσυχο Πρίμροουζ, μα ανήμπορη να πείσει συμμαθητές και δασκάλους για την ύπαρξή τους, η επίμονη Μία αποβάλλεται από το σχολείο της, παίρνοντας τον δρόμο για τη μυστηριώδη όσο και εκκεντρική Ακαδημία Ρότγουντ. Εκεί η θεωρία της θα επιβεβαιωθεί άμεσα και πανηγυρικά, όχι όμως και ακίνδυνα!
Καλά κρατεί το μπόλιασμα του «ασφαλούς» παιδικού animation με στοιχεία… γοτθικής ατμόσφαιρας τρόμου και μυθολογίας τεράτων! Τα παραδείγματα είναι (πλέον) πάρα πολλά (από το «Μια Χαρούμενη Οικογένεια» μέχρι τον πρόσφατο «Μπαλωματούλη»), με το σύνολο των εγχειρημάτων να αντλούν (κινηματογραφική) έμπνευση από το δίπολο των κλασικών ταινιών με τέρατα της Universal και (φυσικά!) τον Τιμ Μπέρτον. Τούτη η «Τερατο-Μία», της ειδικευμένης στο animation Γερμανίδας σκηνοθέτριας Βερένα Φελς, αν και βασίζεται στη σειρά παιδικών βιβλίων «Monstrous Maud», δεν ξεφεύγει από τον άτυπο προαναφερθέντα κανόνα, ρίχνοντας εν τούτοις στη συνταγή εμφανείς δόσεις από αμερικανικού τύπου σχολικές κομεντί με «απροσάρμοστους» μαθητές, κάνοντας έτσι το αποτέλεσμα να δείχνει κάπως περισσότερο εφηβικό από παιδικό.
Η ζωηρή δωδεκάχρονη Μία που δεν φαίνεται να ταιριάζει με τίποτα στην υπερβολικά τέλεια και αποστειρωμένη πόλη του Πρίμροουζ, οι Αρχές της οποίας έχουν να υπερηφανεύονται πως εδώ και πεντακόσια χρόνια είναι καθαρή από τέρατα. Η αγάπη της για το skate και τον πιστό της… αρουραίο Κουέντιν την φέρνει συχνά σε μπελάδες, είναι όμως η εμμονή της με τα πάσης φύσεως τρομακτικά τέρατα που της δείχνουν την πόρτα της εξόδου από το σχολείο. Η Ακαδημία Ρότγουντ, όπου δίχως δεύτερη κουβέντα στέλνεται, μοιάζει να είναι αταίριαστη γι’ αυτήν, συνθήκη που επιβεβαιώνεται σύντομα από μια μικρή πλην όμως σημαντική λεπτομέρεια: οι μαθητές της νέας της τάξης είναι όλοι… τέρατα, ενώ εκείνη όχι! Για να επιβιώσει, λοιπόν, σ’ ένα περιβάλλον (όπου, εκτός των άλλων, ο μοχθηρός υποδιευθυντής Βαν Βλαντ τρέφει βαθύ μίσος για το ανθρώπινο είδος), η Μία αναγκάζεται να «μεταμφιεστεί» σε κάτι που φέρνει σε τέρας, ανακαλύπτοντας σταδιακά πως τα πράγματα στο Ρότγουντ δεν είναι ακριβώς έτσι όπως έδειχναν εκ πρώτης όψεως.
Με τις επιρροές του τηλεοπτικού «Wednesday» να κάνουν… «μπου!» με τη μία, το «Τερατο-Μία» εκπλήσσει αρχικά, συνδυάζοντας την παραδοσιακή, έντυπη comic αισθητική με στοιχεία που παραπέμπουν μέχρι και στον γερμανικό εξπρεσιονισμό! Η spooky ατμόσφαιρα προσπαθεί σταδιακά να ισορροπήσει ανάμεσα στο γοτθικό και το «εναλλακτικά» νεανικό (το pop-punk soundtrack αποτελεί μια μάλλον σπάνια επιλογή για τέτοιου είδους ταινία), με την ευρύτερη σχολικού τύπου υποπλοκή (ειδικά η φάση με τη δίδυμη αδελφή της Μία) να ρίχνει κλεφτές ματιές ακόμα και κατά… Τζον Χιούζ μεριά.
Η σεναριακή ατολμία, εν τούτοις, οδηγεί γρήγορα το φιλμ όχι στα σκοτεινά μπερτονικά λημέρια, αλλά περισσότερο προς την ασφάλεια των δωματίων του… «Ξενοδοχείου για Τέρατα» (2012). Ο χορτοφάγος βρικόλακας και το ντροπαλό ζόμπι πατούν πάνω σε όχι και τόσο πρωτότυπα κλισέ αποδόμησης του είδους, ενώ δεν χρειάζεται να είναι κάποιος… τέρας γνώσεων για ν’ αντιληφθεί αμέσως τη σύνδεση του Βαν Βλαντ με τον θρυλικό εκείνο ερευνητή τεράτων, ο οποίος μυστηριωδώς εξαφανίστηκε αφήνοντας το έργο του ανολοκλήρωτο (και τη Μία να έχει βάλει στόχο να ολοκληρώσει την έρευνά του). Τα κλασικά μηνύματα περί διαφορετικότητας και αποδοχής σαφώς περνούν κι εδώ, μαζί με μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή των εννοιών περί ανθρώπινου και τερατώδους στην (αναπόφευκτη) κλιμάκωση τύπου «υπερ-ηρωική μάχη για παιδάκια» του φινάλε.