Στον αντίποδα της «Ζωής του Πι» (2012), εδώ ο νεαρός ήρωας δεν «συγκατοικεί» εν πλω μ’ ένα άγριο θηρίο στη μέση του πουθενά ενός ωκεανού, αλλά βρίσκεται… εντός ενός κήτους που μπορεί να τον μετατρέψει σε τροφή του από στιγμή σε στιγμή, όντας ήδη μέσα στο στομάχι του (!). Πέρα από την υποχρεωτική «συνύπαρξη», τα δύο φιλμ βασίζονταν σε βιβλία (εδώ στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντάνιελ Κράους), μα διαφέρουν ελαφρώς στην (ας την πούμε) φιλοσοφική ματιά της σκηνοθετικής αντίληψης του εκάστοτε σκηνοθέτη. Ο στόχος του Μπράιαν Ντάφιλντ στην προκειμένη είναι να θέσει τον θεατή σε μία διαδικασία βιώματος έντονου σασπένς μέσα από ένα αμιγώς mainstream έργο μαζικής κατανάλωσης, όμως, κάπου καταφέρνει να ενθέσει κι ένα ψυχολογικό υπόβαθρο ανθρωπιάς και κάθαρσης για την τραυματική σχέση πατέρα και παιδιού που μέχρι το τέλος του φιλμ συνειδητοποιείς πως δεν το έχει… «καταπιεί» η υπόλοιπη δράση του.
Μάλιστα, όλο αυτό το καταφέρνει μιλώντας «πλαγίως» για τη ζωή, τον θάνατο, τα όσα κουβαλάμε μέσα μας και το τι θα δίναμε για να… «βγούμε» από μέσα τους! Το εφιαλτικό περιβάλλον του εσωτερικού του φυσητήρα δεν λειτουργεί απλά ως ένα εντυπωσιακό (και εντελώς πρωτότυπο) σκηνικό για μια σειρά από δοκιμασίες επιβίωσης, αλλά κι ως ένας ολόκληρος κόσμος που καταπίνει (και μεταφορικά) τον ήρωα, αναγκάζοντάς τον ν’ αντιμετωπίσει όλα όσα προτιμούσε να «πνίγει» στα εσώψυχά του, προορισμένος να ζήσει στα χνάρια ενός πατέρα ο οποίος απαιτούσε να τον μεγαλώσει σαν προέκταση του δικού του εαυτού.
Κάτω από το προφανές της επιφάνειας της «Πτώσης της Φάλαινας» κρύβεται ένα συγκινητικό δράμα για την πατρική φιγούρα και πληγές που δεν κλείνει η απώλεια (αυτής), μέσω μιας πλέον αναπάντεχης διαδικασίας μυθοπλαστικού καταστασιακού που, στην τελική, μας διδάσκει και μας οδηγεί προς δρόμους κατανόησης πραγμάτων για τα οποία (ίσως και μια ζωή) αδυνατούσαμε να βρούμε τον τρόπο να συγχωρέσουμε. Για να βγει ζωντανός από την κοιλιά του κήτους, ο Τζέι ουσιαστικά πρέπει να συμφιλιωθεί με το φάντασμα ενός πατέρα που τον «κατάπινε» σταδιακά επί σειράς ετών. Να αποδεχτεί και να ξεπεράσει την τεράστια, καταπιεστική επιρροή που είχε μέσα του αυτή η πατρική φιγούρα επί μακρόν, ακόμη κι όταν εκείνος δεν ήταν πλέον παρών (ή ζωντανός). Η εσωτερική μάχη της ενηλικίωσης και της συναισθηματικής απελευθέρωσης ταυτίζεται εδώ τόσο δημιουργικά με τη συνθήκη στην οποία βρίσκεται ο ήρωας, αρκεί (φυσικά) ο θεατής να έχει τη διάθεση (και τη δυνατότητα σκέψης) για να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα.
Εντυπωσιακή δουλειά ως κατασκευή και σκηνοθετικά αψεγάδιαστη (αναζητήστε και το «No One Will Save You» του Ντάφιλντ στο Disney+, ταινία φαντασίας άδικα στερημένη από την κινηματογραφική διανομή παγκοσμίως το 2023), η «Πτώση της Φάλαινας» παρουσιάζει έναν Όστιν Έιμπραμς εντελώς διαφορετικό ερμηνευτικά από τον ρόλο που κρατούσε στο πρόσφατο «Resident Evil», ικανό ν’ αντέχει πληθώρα κυριολεκτικών κακουχιών (στα γυρίσματα) και καταφέρνοντας ταυτόχρονα να χτίσει το πορτρέτο ενός ανθρώπου που ασφυκτιά όχι μόνο από την έλλειψη οξυγόνου, αλλά κι από το βάρος μιας σχέσης που έμοιαζε να μένει ανοιχτή ως πληγή… παντοτινά.