Η έκθεση «Santantonio: Μια παράδοση που επιμένει» διερευνά τα όρια και τις δυνατότητες της φωτορεαλιστικής ζωγραφικής· σε επιμέλεια του ιστορικού της τέχνης Σπύρου Μοσχονά, αποτελεί έναν υποθετικό διάλογο του σπουδαίου ζωγράφου και δασκάλου Γιάννη Σανταντόνιο (Santantonio) με νεότερους καλλιτέχνες.
SANTANTONIO (Γιάννης)-«Ήταν επιθυμία μου να δω το έργο του να ζωντανεύει μέσα από έναν εικαστικό διάλογο με σύγχρονούς του αλλά και νεότερους δημιουργούς· και μ’ αυτόν τον τρόπο να διαγράψει μια πορεία ώστε να καλύψει το κενό των δέκα χρόνων απουσίας του. Είμαι πολύ συγκινημένη, γιατί στο διάστημα που ερευνούσα τις καταστάσεις στον χώρο μας και με ποιον τρόπο θα βγάλω τη δουλειά του προς τα έξω, βρήκα ανθρώπους που ήξεραν και εκτιμούσαν το έργο του και συμπορευτήκαμε στη διαδικασία αυτή. Στον Ιστορικό της Τέχνης Σπύρο Μοσχονά χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ, γιατί ήταν ο άνθρωπος που με στήριξε και με καθοδήγησε ως εδώ. Σε αυτήν την έκθεση υπάρχουν καταξιωμένοι εικαστικοί της γενιάς του -Ηρώ Κανακάκη, Παρίσι – Μάης ’68-, αλλά και νεότεροι – όπως ο Μίλτος Σκούρας κι εγώ. Δε μπορούσαν να λείπουν και πιο νέοι που καταθέτουν την εκφραστική τους συγγένεια, τον φωτογραφικό ρεαλισμό σε τούτη εδώ την έκθεση. Τους ευχαριστώ όλους!!!»«Ο Γιάννης, μέσα από προσωπικές αναζητήσεις γύρω από την τέχνη του, οδηγήθηκε στον Φωτορεαλισμό, διότι του άρεσε η απλή καταγραφή ενός φωτογραφικού ενσταντανέ -επέλεγε φωτογραφίες αυτών που ο ίδιος τραβούσε, και όχι η ψυχογραφική εμβάθυνση της εικόνας. Στις δεκαετίες ’70 και ’80 υπήρξε στο Παρίσι που τότε ζούσε ο Γιάννης (1968-1984) ένα κίνημα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, το nouveau roman, που κατέγραφε την επιφάνεια των πραγμάτων, τη Φαινομενολογία. Ο Γιάννης υπήρξε μέσα σ’ αυτό το κίνημα του λεγόμενου Κριτικού Ρεαλισμού (κριτική πολιτική και κοινωνική στάση), καταγράφοντας απλά την εικόνα. Ο θεατής, ενώ έχει την αίσθηση ότι βλέπει μια φωτογραφία, στην πραγματικότητα βλέπει ένα ζωγραφικό έργο που έχει αποδώσει ο καλλιτέχνης με την τεχνική του Φωτορεαλισμού».
SANTANTONIO (Γιάννης)-«Συγκρούσεις, ποτέ δεν υπήρξαν! Ο καθένας μας είχε μια αυτονομία στη δουλειά του και μόνο από αγάπη και σεβασμό ανταλλάσσαμε γνώμες -αν μας αρέσει ή αν κάτι μας ενοχλούσε. Υπήρχε μοίρασμα απόψεων και λύσεων και, συνήθως, πιο πολύ εγώ ζητούσα μια γνώμη από εκείνον, χωρίς να σημαίνει ότι τελικά την υιοθετούσα».«Ήταν ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος· με χιούμορ και ευγένεια εσωτερική σε όλες τις φάσεις του. Δε σε δυσκόλευε η διαβίωση μαζί του. Με τους φίλους ήταν πάντα γενναιόδωρος και φιλόξενος».
Μίλτος Σκούρας«Αναζητούσαμε στα όνειρά μας να ζούμε σ’ έναν λόφο που θα βλέπει τη θάλασσα, μακριά από τη μεγάλη μας πόλη, την Αθήνα. Η Αίγινα ήταν αυτή που μας γοήτευσε με τη γλυκύτητα του τοπίου και το λαμπερό φως της. Κάπου μέσα στα έργα μας θα υπάρχουν ασυνείδητα ψήγματα αυτής της ομορφιάς… όταν για χρόνια αντικρίζεις μια τέτοια θέα».
Κυριακή Χριστακοπούλου, Παιδί, 80x60cm«Θα ήθελα να γίνουμε πιο αξιοπρεπείς και άμεσοι με την εσωτερική μας αλήθεια· να έχουμε το θάρρος να την εκφράζουμε μέσω της δουλειάς, ακόμη κι αν ενοχλεί της παρατρεχάμενους και της παραγοντίσκους της τέχνης».
SANTANTONIO (Γιάννης)-«Ό,τι εύχομαι κάθε φορά για κάθε έργο. Να επικοινωνήσει, να δονήσει και να συγκινήσει τον θεατή».
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Εικαστικά – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ .
Προτιμώμενη πηγή στην Google
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Εικαστικά – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ .