Πρώην αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, ο μόνος επιζών από την ομάδα του στο μέτωπο, μετατρέπεται σε ερημίτης κρατώντας για συντροφιά μονάχα τον Όντιν, τον πιστό γερμανικό ποιμενικό του που τον συνόδευε στις στρατιωτικές αποστολές του. Ένα καρδιακό επεισόδιο θα τον κάνει να χάσει τον έλεγχο του υδροπλάνου του το οποίο συντρίβεται και ξαφνικά βρίσκονται εκτεθειμένοι στο αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον της Αλάσκας.
Ένας άνθρωπος, ένας σκύλος και η άγρια Φύση. Τα απλά συστατικά του «Στην Καρδιά του Κτήνους», το οποίο δεν ανακαλύπτει τον τροχό στο πλαίσιο του genre της δραματικής περιπέτειας επιβίωσης, πετυχαίνει όμως να δημιουργήσει το κλίμα ενός συναισθηματικού rollercoaster νοιαξίματος για τον κεντρικό ήρωά του και τον… τρίποδο (ουσιαστικά) σύντροφό του, με τους ρόλους του προστάτη του ενός και του άλλου ν’ ανατρέπονται διαρκώς.
Ο Τζέιμς και ο Όντιν κουβαλάνε διαφορετικού είδους τραύματα. Ο πρώτος ψυχικά, ο δεύτερος σωματικά. Από τους πολέμους στους οποίους είχαν λάβει μέρος πριν από χρόνια, που τελικά τους άφησαν μονάχους όταν επέστρεψαν στην κανονικότητα του πολιτισμένου βίου τους. Με το σκεπτικό ενός ερημίτη, πια, ο Τζέιμς πετά με το υδροπλάνο του σε απομονωμένα μέρη του πλανήτη, κατασκηνώνει με τον Όντιν, ψαρεύει για να περνά την ώρα του (και για να τραφούν) και συνεχίζει την πορεία του μ’ αυτόν τον τρόπο σε περιοχές όλο και πιο άγριες, αν όχι και επικίνδυνες, λες και η λύτρωσή του θα έρθει δαμάζοντας τη Φύση.
Κάπου ανάμεσα στα βουνά και τα δάση της των πιο παρθένων εκτάσεων στην Αλάσκα, μια καρδιακή προσβολή θα τον κάνει να χάσει εντελώς τον έλεγχο του υδροπλάνου του, το οποίο συντρίβεται στη μέση του πουθενά. Και εκείνος και ο Όντιν καταφέρνουν να επιζήσουν, όμως, για να φτάσουν ξανά στον πολιτισμό και να ζητήσουν βοήθεια η πορεία απέχει αρκετά χιλιόμετρα μακριά και τα εμπόδια που έχουν ν’ αντιμετωπίσουν στον δρόμο τους θα τους προκαλέσουν επιπλέον τραύματα που θα τους αποδυναμώνουν διαρκώς.
Η πάλη για τη ζωή είναι το πιο αγνό και απλό (χωρίς να το ντρέπεται) συστατικό αυτής εδώ της περιπέτειας που την κάνει όσο πιο κυριολεκτική γίνεται. Κρύο. Πείνα. Τραυματισμοί. Άγρια ζώα. Απώλεια πραγμάτων ζωτικής σημασίας για την αντοχή ανθρώπου και σκύλου. Τα πάντα παίζουν δραματικό ρόλο κατά τη διάρκεια του φιλμ, περιλαμβάνοντας στιγμές έντονου σασπένς που όσο και να τις φαντάζεσαι ή να τις περιμένεις η κινηματογράφηση του Ντέιβιντ Έιγερ τις κάνει να μοιάζουν σκληρά αληθινές και σταδιακά όλο και πιο «επίπονες» για τον ψυχισμό του θεατή.
Ο Μπραντ Πιτ είναι αποτελεσματικός ερμηνευτικά επειδή δεν προσπαθεί να κάνει ηρωική επίδειξη εμφανισιακά. Υποδύεται έναν σκληροτράχηλο μεν, κοινό θνητό δε, ο οποίος αισθάνεται την κόπωση, τον πόνο, τον φόβο. Και αφήνει (και) τον συμπρωταγωνιστή του να του κλέβει την παράσταση σε πολλές σκηνές του έργου, απλά διότι… πως μπορείς ν’ ανταγωνιστείς ένα σκυλί που κατορθώνει να λειτουργεί τόσο πειστικά μπροστά από τις κάμερες;
Αυτό που δεν επιτρέπει «Στην Καρδιά του Κτήνους» ν’ απογειωθεί είναι το προφανώς cheesy χαρακτηριστικό των δύσκολων και τολμηρών εμποδίων που συναντούν ο Τζέιμς και ο Όντιν, πράγματα πάνω κάτω προβλέψιμα, όχι όμως με τρόπο προσβλητικό προς την αφήγηση του έργου. Η οποία δεν εκβιάζει άγρια τη συγκίνηση, όσο δραματική κι αν υπόσχεται πως μπορεί να είναι η κορύφωση της ταινίας.