Ο Ζαν – Ζακ ΡουσώΣε όλη τη συλλογή του Λα Φονταίν, πέντε-έξι μονάχα μύθους γνωρίζω όπου λάμπει η παιδιάστικη αφέλεια. Από αυτούς, παίρνω τον πρώτο ως παράδειγμα, γιατί η ηθική του ταιριάζει σε κάθε ηλικία, τα παιδιά τον καταλαβαίνουν καλύτερα, τον μαθαίνουν με την μεγαλύτερη ευχαρίστηση και τέλος ο συγγραφέας για όλους αυτούς τους λόγους προτίμησε να τον τοποθετήσει στην αρχή του βιβλίου του. Υποθέτοντας ότι πραγματικά τα παιδιά κατανοούν το θέμα του, τους αρέσει και τα μορφώνει, ο μύθος αυτός είναι σίγουρα το αριστούργημά του: ας μου επιτρέψετε να τον διαβάσω στίχο-στίχο και να τον εξετάσω σύντομα».
«Δεν σκεφτόμαστε παρά να συντηρήσουμε το παιδί μας, αλλά αυτό δεν αρκεί. Οφείλουμε να του μάθουμε να διατηρείται όντας άνθρωπος, να αντέχει τις κακοτυχίες, να αψηφά τον πλούτο και την ανέχεια, να ζει, αν χρειαστεί, στους πάγους της Ισλανδίας ή στον καυτό βράχο της Μάλτας. Μάταια θα πάρετε προφυλάξεις για να μην πεθάνει, θα πρέπει ωστόσο να πεθάνει. Ακόμα κι αν ο θάνατός του δεν θα ήταν συνέπεια των φροντίδων σας, και πάλι θα είχαν παρερμηνευθεί.
Μικρότερη σημασία έχει να το εμποδίσετε να πεθάνει, απ’ ό τι να το μάθετε να ζει. Ζω δεν σημαίνει αναπνέω, σημαίνει ενεργώ˙ σημαίνει χρησιμοποιώ τα όργανά μου, τις αισθήσεις μου, τις ικανότητές μου, όλα τα μέρη του εαυτού του, που μου παρέχουν το συναίσθημα της ύπαρξής μου. Ο άνθρωπος που έζησε περισσότερο δεν είναι εκείνος που μέτρησε περισσότερα χρόνια, αλλά εκείνος που ένιωσε περισσότερο τη ζωή. Κάποιος κηδεύτηκε στα εκατό του χρόνια, αλλά είχε πεθάνει από τη γέννησή του. Θα ήταν κερδισμένος αν πήγαινε στον τάφο του νέος, αν είχε ζήσει πραγματικά, τουλάχιστον, ως τότε».
Πώς να μην «σκοτώσετε» τη δημιουργικότητα του παιδιού; Ο Jerome Bruner για το σύγχρονο σχολείο