Η περίοδος συγγραφής αυτών των διηγημάτων δεν είναι δα και η πιο εύκολη, είναι μια περίοδος με κρίσιμα ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα τα οποία δεν δύνανται να αφήσουν κάποιον αδιάφορο, να μην τα σχολιάσει, να μην επηρεαστεί από αυτά και γιατί όχι να μην εμπνευστεί από αυτά. Δεν είναι λίγοι οι συγγραφείς που καταπιάνονται και πραγματεύονται ζητήματα αντίστοιχα όπως ένας άλλος πολύ μεγάλος της εποχής αυτής, ο Γιούρι Ολέσα
Γιουριέτ Ρομέρο – Οι Επισκέπτριες: Βιβλίο με διηγήματα για θηλυκότητες στις φυλακές
Βρίσκω πολλές ομοιότητες με το σκοτάδι του Πόε, του Μωπασάν και του Λε Φανύ καθώς ο Κρζιζανόφσκι αναζητά τις απαντήσεις σε δύσκολες ερωτήσεις. Για παράδειγμα στην Αυτοβιογραφία ενός πτώματος, ένα ιδιαίτερα αινιγματικό και πολυδιάστατο διήγημα όπου ο αφηγητής παραμένει εγκλωβισμένος, εγκιβωτισμένος σε μια αλήθεια εντελώς εξωπραγματική, ίσως μοναδικά δική του. «Τώρα μου είναι ολοκάθαρο: κανένα «εγώ» αν δεν τροφοδοτηθεί από το «εμείς», αν δεν παραμείνει συνδεδεμένο μέσω του ομφάλιου λώρου με το μητρικό οργανισμό που προστατεύει τη μικρή ζωή του, δεν μπορεί να είναι έστω και λίγο ο εαυτός του. Ακόμα και το μαλάκιο, που κρύβει την ύπαρξή του σε σφιχτά κλεισμένα παντζούρια, αν του τα κλείσεις με ένα σφιχτό μεταλλικό δακτύλιο, θα πεθάνει». Αυτό το απόσπασμα είναι όλο το απαύγασμα μιας δικής του κοσμοθεωρίας, είναι το αποτέλεσμα των ενδελεχών ερευνών που πραγματοποιεί τόσο στην φιλοσοφία όσο και στην επιστήμη ενώ παράλληλα επηρεάζεται άμεσα από την άλλη εργασία του, εκείνη της συγγραφής κειμένων αναφορικά με τον Πούσκιν, τον Σαίξπηρ και άλλων ώστε να βιοπορίζεται. Μια νέα λοιπόν ανακάλυψη λογοτεχνική όπως αυτή του Κρζιζανόφσκι είναι ένα μικρό θαύμα.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Αυτοβιογραφία ενός πτώματος»:
«Η νύχτα εκπνέει. Έχω κουραστεί. Ώρα να διακόψω. Ένα γύρο και πίσω από τους τοίχους, και έξω από το παράθυρο, είναι όλα κάπως ιδιαίτερα ήσυχα και ακίνητα»
Διαβάστε επίσης:
Αυτοβιογραφία ενός πτώματος: Μια συλλογή διηγημάτων του Σιγκισμούντ Κρζιζανόφσκι