Όπως πιστεύω ότι οι λέσχες ανάγνωσης είναι οι πιο ανιδιοτελείς πυρήνες του βιβλίου, έτσι θεωρώ ότι και οι κινηματογραφικές λέσχες, που άρχισαν να λειτουργούν εδώ και 75 χρόνια στην Ελλάδα, είναι η πιο αγνή και ειλικρινής έκφραση αγάπης προς το σινεμά.
Μέλη κινηματογραφικών λεσχών στο 39ο ετήσιο συνέδριο της ΟΚΛΕ στην Κάρυστο
Μπούρτζι
Αρχαιολογικό Μουσείο Καρύστου
Το Γιοκάλειο Πνευματικό Κέντρο που φιλοξένησε το συνέδριο
Κάρυστος, άποψη
Στιγμιότυπο από το συνέδριο, Δ. Καλαντίδης
Το συνέδριο της ΟΚΛΕ στην Κάρυστο
Στάθης Βαλούκος, Γιάννης Σολδάτος, Γιώργος Ξανθάκης
Άποψη από το εσωτερικό του Γιοκάλειου Πνευματικού Κέντρου
Έξω από το συνέδριο
Δημήτρης Καλαντίδης, Εύα Στεφανή, Ρέα Βαλντέν
Στιγμιότυπο από το συνέδριο
Μην υπηρετείς πάση θυσία την αρχική σου ιδέα!
Το βράδυ είχαμε την ευκαιρία να δούμε και τη γνωστή ταινία της Στεφανή, «Η καρδιά του ταύρου». Όπως είπε η ίδια μιλώντας με μεγάλη ειλικρίνεια στο κοινό, «Δεν μπορείς να δραπετεύσεις από τον εαυτό σου και το πώς κάνεις τα πράγματα. Εγώ μουτζουρώνω και έτσι μένει. Ο Δημήτρης (Παπαϊωάννου) θέλει να κάνει το τέλειο. Εγώ θέλω να πάω παρακάτω. Υπήρξε σύγκρουση με μένα και το υλικό. Στην ταινία εκτίθεται με τη δουλειά του, όχι ο ίδιος. Για να τσαλακώσω την υπέροχη εικόνα του Δημήτρη, έπαιρνα χαρτάκια, ζελατίνες κλπ και τα έβαζα στο φακό, για να κάνω την εικόνα όπως θέλω, όπως τη φαντάζομαι εγώ. Να αποτυπώσω τη φαντασία και το όνειρό μου για την πραγματικότητα, αυτό επιδιώκω».
«Όταν έχεις μια ιδέα, πρέπει απλά να την παρατάς, όταν η πραγματικότητα σου δίνει κάτι άλλο. Μην αποφεύγεις το εμπόδιο και μην υπηρετείς πάση θυσία την αρχική σου ιδέα», κατέληξε η δημιουργός, δίνοντας για παράδειγμα την ταινία της «Ακρόπολις», μια ταινία που ξεκίνησε με την ιδέα να κάνει κάτι για τον κόσμο γύρω από την Ακρόπολη και μετά από έρευνα υλικού κατέληξε να αμφισβητεί όλη μας τη σχέση με την παράδοση και την Ιστορία και την αγοραία σχέση με το εθνικό μας παρελθόν.