© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
Ένας καλλιτέχνης με αναπηρία, το πρώτο πράγμα που έχει να επιλύσει είναι η αποδοχή του εαυτού του μέσα στο πλαίσιο που έχει αποφασίσει να υπηρετήσει την τέχνη· και εννοώ, πως ο σωστός δρόμος δεν είναι να προσπαθήσουμε να προσομοιώσουμε την ύπαρξή μας πάνω στη σκηνή, με το στερεότυπο που κυριαρχεί στη συγκεκριμένη κατηγορία τέχνης. Δηλαδή, στον χορό για παράδειγμα, το λάθος θα ήταν ο ανάπηρος χορευτής να προσπαθήσει να μιμηθεί τον μη ανάπηρο χορευτή· κάτι που εκ των συνθηκών, έτσι κι αλλιώς, είναι αδύνατο.
Το μαγικό είναι να φέρεις αυτό που έχεις, ακριβώς όπως το έχεις· μια νέα πρόταση, που τόσο ανάγκη έχει κάθε μορφή τέχνης. Να το υποστηρίξεις και να εκφρασθείς μέσα απ’ αυτό.
Δεν είναι εύκολος δρόμος· όμως, είναι καθαρός και η καθαρότητα αυτή είναι που στηρίζει την αποδοχή της παρουσίας σου από την ίδια σου την τέχνη».«Το να δουλεύεις με ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές κουλτούρες, γλώσσα και γνωσιακό και πολιτισμικό backround, είναι μια πρόκληση από μόνο του. Η δίψα και η διάθεση να μάθουμε ο ένας απ’ τον άλλον σε μια διαδικασία συνεκπαίδευσης και αφομοίωσης των διαφορετικών μεθόδων είναι κάτι πολύ όμορφο και φέρνει υπέροχα αποτελέσματα».«Ο χορός από μόνος του έχει τη δική του διεθνή γλώσσα που εύκολα κατανοούν όλοι όσοι ασχολούνται με αυτόν. Το σώμα μιλάει, το μικρόσωμα / πρόσωπο – μάτια – βλέμμα, επίσης, μιλούν χωρίς να αρθρώσουν λέξη. Το σώμα χωρίς μιλιά μπορεί να αφηγηθεί τις πιο όμορφες ιστορίες. Πάνω του είναι χαραγμένες οι πιο βαθιές μας μνήμες. Κι όλα αυτά γίνονται κατανοητά απ’ τους ανθρώπους, ανεξάρτητα απ’ το ποια γλώσσα μιλούν, ποιο χρώμα, ποιο φύλο και ποια καταγωγή έχουν. Η σκηνή είναι ένα πεδίο όπου όλοι μπορούν να εκφρασθούν και να γίνουν κατανοητοί. Η Τέχνη μοιάζει με ένα τεράστιο χωνί που μπορεί να απορροφήσει όλο το φάσμα της ανθρώπινης ποικιλομορφίας χωρίς αναστολές και διακρίσεις. Οι καλλιτέχνες έχουν τη δική τους “κωδικοποιημένη” γλώσσα κι αυτό κάνει την Τέχνη τόσο ελκυστική, γοητευτική και όμορφη».«Είμαι από αυτούς που ο όρος “συμπερίληψη” δεν μου αρέσει και δεν με αφορά καθόλου. Ο λόγος είναι απλός… Είμαστε όλοι a priori συμπεριλαμβανόμενοι σε οποιοδήποτε πεδίο…· αυτό που, πραγματικά, συμβαίνει, είναι κάποιοι να περιθωριοποιούν και να απωθούν κάποιους άλλους.«Αυτό που ελπίζουμε, στοχεύουμε και προσδοκούμε πάντα είναι να κάνουμε τον θεατή να βγει από τη βολική θέση του απλού παρατηρητή, να συγκρουσθεί με τα στερεότυπα, τις αναπαραστάσεις που έχει, να παλέψει με τους δαίμονές του, να μετακινηθεί από τις παγιωμένες θέσεις και στάσεις του και να βγει από την αίθουσα απελευθερωμένος από τα δεσμά του».
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.