Φωτό: Σίσσυ Μόρφη
Χθες, ο πατέρας τους πήρε θέση, δηλώνοντας στο Buongiorno του MEGA: «Γελάω όταν ακούω να λένε ότι αν δεν είχαν τους γονείς τους, δεν θα έκαναν τίποτα», συμπληρώνοντας ότι το όνομα λειτούργησε περισσότερο ως εμπόδιο. Η αλήθεια είναι ότι το κοινό δεν αγοράζει πια «ονόματα» αν δεν υπάρχει ουσία, και οι Σκιαδαρέσες κέρδισαν το κοινό τους με το σπαθί τους, μέσα από τα δωμάτιά τους, με μια κιθάρα κι ένα κινητό.
Χωρίς φίλτρο και σοβαροφάνεια
Αυτή η ανάγκη να μοιράζονται τα πάντα «με τον ψυχολόγο τους» –που στην προκειμένη περίπτωση έγινε το ίδιο το κοινό τους– είναι που τις κάνει ακαταμάχητες. Δεν υπάρχει φίλτρο, δεν υπάρχει δήθεν σοβαροφάνεια. Το να τραγουδάς για το κοινωνικό σου άγχος, τις κρίσεις πανικού ή για το πώς είναι να νιώθεις χαμένος στα είκοσι κάτι σου, απαιτεί μια ευαλωτότητα που σπάνια βρίσκεις στη σύγχρονη μουσική σκηνή. Όπως έχουν δηλώσει και οι ίδιες σχετικά με την ταύτιση που νιώθει το νεανικό κοινό με τους στίχους τους: «Μιλάμε την ίδια γλώσσα με αυτό το κοινό και έτσι είναι πιο εύκολο οι δικές μας λέξεις να γίνουν και δικές τους».
Όχι άλλες ντίβες
Οι Σκιαδαρέσες δεν προσπαθούν να γίνουν οι επόμενες μεγάλες ντίβες του ελληνικού πενταγράμμου. Όπως είχαν δηλώσει και οι ίδιες, η μουσική γι’ αυτές ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, σαν ένας τρόπος να διαχειριστούν τις δικές τους ανησυχίες και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους ως αδελφές. Το γεγονός ότι αυτή η εσωτερική ανάγκη συντονίστηκε με χιλιάδες άλλους νέους, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της επιτυχίας τους.
Σε μια εποχή που η βιομηχανία της διασκέδασης ψάχνει απεγνωσμένα για το επόμενο «κατασκευασμένο» viral trend, η Όλγα και η Νίκη παραμένουν οι κοπέλες της διπλανής πόρτας που απλά γράφουν στίχους στο κρεβάτι τους. Και αυτός είναι ο λόγος που τα σπάνε: επειδή είναι ο εαυτός τους, και αυτό δεν μπορεί να τους το αγοράσει κανένας διάσημος γονιός.