Οι τοίχοι της οικίας φιλοξενούν έργα τέχνης των Γύζη, Μαλέα, Παρθένη, Μπουζιάνη, Κόντογλου, Εγγονόπουλου, Σπυρόπουλου, Βαλσαμάκη, Λούστα και πολλών ακόμη δημιουργών. Ωστόσο, η συλλογή δεν δημιουργήθηκε με ακαδημαϊκά κριτήρια ούτε με τη λογική μιας μελλοντικής πινακοθήκης. «Δεν αγόραζε συστηματικά, όπως γίνεται συνήθως από συλλέκτες που θέλουν η συλλογή τους να γίνει μουσείο. Αγόραζε αυτό που της έκανε εντύπωση. Κριτήριά της ήταν το χρώμα, το μέγεθος ή η έκπληξη που προκαλούσε ένα έργο. Ήθελε να προκαλεί αυτό που η ίδια έλεγε “γροθιά στο στομάχι” στον θεατή», σημειώνει η Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά.
Η ίδια υπογραμμίζει ότι, πολλές φορές, η Αλίκη Τέλλογλου αδιαφορούσε ακόμη και για την υπογραφή ενός έργου. «Όταν της άρεσε κάτι δεν την ένοιαζε, αν είχε υπογραφή ή χρονολογία. Το έπαιρνε γιατί το θεωρούσε καλό έργο. Και τελικά αποδείχθηκε ότι αυτό το ένστικτο την οδήγησε σε σπουδαίες ανακαλύψεις», υπογραμμίζει. Ανάμεσα στα παραδείγματα που αναφέρει είναι το πανοραμικό έργο του Φιλιπποτό για το Παρίσι, ο «Κόσμος της Κύπρου» του Διαμαντή, αλλά και το πρωιμότερο γνωστό έργο του Κόντογλου, υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο «Πάλμας», για το οποίο δεν υπάρχει δεύτερο αντίστοιχο δείγμα.
Όσοι επισκέπτονται, σήμερα, την οικία βλέπουν μια αναπαράσταση της ατμόσφαιρας που επικρατούσε όσο ζούσε η Αλίκη Τέλλογλου. Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο δυναμική. «Το καβαλέτο μετακινούνταν συνεχώς. Ένα καινούριο έργο έμπαινε εδώ, μετά πήγαινε αλλού. Το ζούσε το έργο μέσα στη συλλογή μέχρι να έρθει το επόμενο», θυμάται η Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά.
Παρόμοια εικόνα μεταφέρει και ο Μιγκέλ Φ. Μπελμόντε. «Ο τρόπος στησίματος άλλαζε συνεχώς. Έμπαιναν καινούρια έργα, δώρα καλλιτεχνών, προσωπογραφίες. Κάθε νέα προσθήκη δημιουργούσε μια διαφορετική ισορροπία στον χώρο», αναφέρει.
Όταν η Αλίκη Τέλλογλου πέθανε το 2008, το μέλλον της οικίας κάθε άλλο παρά δεδομένο ήταν. Τα έργα και τα αντικείμενα μεταφέρθηκαν στο Τελλόγλειο για συντήρηση και φύλαξη, ενώ το ίδιο το διαμέρισμα πέρασε στην κυριότητα του ΑΠΘ, όπως προέβλεπε η δωρεά. «Πέρασαν αρκετά χρόνια με πολλές σκέψεις για το τι θα γίνει αυτό το πολύ ωραίο διαμέρισμα. Δεν ήταν εύκολη η απόφαση. Υπήρχε ενδιαφέρον να αξιοποιηθεί οικονομικά, καθώς πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα διαμερίσματα της Θεσσαλονίκης», σημειώνει η κ. Γουλάκη-Βουτυρά.
Τελικά επικράτησε η άποψη ότι η οικία έπρεπε να παραμείνει ζωντανός πολιτιστικός χώρος. Τα αντικείμενα επέστρεψαν στις θέσεις τους, τα χαλιά στρώθηκαν ξανά και το διαμέρισμα απέκτησε μια δεύτερη ζωή. Από το 2016 έως περίπου το 2021, η οικία Τέλλογλου φιλοξενούσε θεατρικές παραστάσεις, λογοτεχνικές βραδιές, παρουσιάσεις βιβλίων, αφιερώματα και μικρές εκθέσεις.
Η περιήγηση στο σπίτι, όμως, δεν σταματά στα έργα τέχνης. Στην κουζίνα βρίσκεται ακόμη η πρώτη κουζίνα General Electric με γκάζι και ηλεκτρικό ρεύμα, την οποία έφερε ο Νέστορας Τέλλογλου στη Θεσσαλονίκη, όταν δραστηριοποιούνταν στον χώρο των ηλεκτρικών συσκευών. Το μαρμάρινο μπάνιο παραμένει σχεδόν ανέπαφο από τη δεκαετία του 1960. Στα μιντέρια φυλάσσονται δίσκοι βινυλίου, ενώ στις ντουλάπες, εκτός από προσωπικά αντικείμενα, διατηρούνται καπέλα, τσάντες και ρούχα της Αλίκης Τέλλογλου, αποκαλύπτοντας μια πιο προσωπική πλευρά της γυναίκας που ταυτίστηκε με το Ίδρυμα.
Η ίδια, σύμφωνα με όσους τη γνώρισαν, ήταν ταυτόχρονα επιβλητική και βαθιά φιλόξενη. «Ήταν μια θύελλα. Δυναμική, ορμητική, αυθεντική. Αλλά ταυτόχρονα είχε τη νοοτροπία των παλιών ανθρώπων. Δεν σε άφηνε να φύγεις χωρίς να φας. Επέμενε να σου βάλει κι άλλο κομμάτι από την υπέροχη τηγανιτή τυρόπιτα που έκανε η ίδια και στο τέλος να σου δώσει και για το σπίτι», θυμάται η Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά.
Από αυτό το διαμέρισμα πέρασαν δεκάδες προσωπικότητες της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής της χώρας. Ο Μανόλης Ανδρόνικος, ο Δημήτρης Παντερμαλής, ο Δημήτρης Φατούρος, ο Γιώργος Μουρέλος, ο Κίτσος Μακρής, ο Παντελής Πρεβελάκης, ο Πάνος Βαλσαμάκης