Αυτή η υπόγεια μελαγχολία που συνοδεύει το αίσθημα της νοσταλγίας είναι ικανή να κάνει θαύματα, πολλές φορές να αλλάξει και την ίδια την πραγματικότητα. Η ταινία μου φάνηκε υπέροχη. Υπέροχη επειδή έψαχνα ένα απλό «whodunit» και μου έδωσε σάτιρα και αμέτρητα κλισέ. Ένας λόγος που οι ταινίες της δεκαετίας του ’90 ασκούν τέτοια γοητεία είναι ότι μοιάζουν να απεικονίζουν μια πιο απλή, πιο αθώα εποχή. Μοιάζει λογική η επιστροφή σε αυτά τα χρόνια. Το να βλέπεις κάτι ξανά και ξανά φαίνεται σαν να κάνει την ψυχαγωγία να χάνει την αρχική της δυναμική. Όμως οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι η επανάληψη δημιουργεί μια συμπάθεια. Το οικείο περιεχόμενο απαιτεί λιγότερη πνευματική ενέργεια για να το επεξεργαστούμε και όταν κάτι είναι εύκολο στη σκέψη, τείνουμε να το θεωρούμε καλό. Μια ταινία που έχουμε δει επτά φορές στο παρελθόν, λοιπόν, είναι πιο εύκολη στην επεξεργασία. Διαβάστε επίσης:Ακυρώνεται το «The Odyssey» του Christopher Nolan;Και μπορεί να μην είχα δει ξανά το «Scream», αλλά το γνώριζα, είχα φορέσει τη μάσκα του Ghostface, είχα παρακολουθήσει την παρωδία «Scary Movie», γνώριζα για την ιδιαίτερη θέση του στην ποπ κουλτούρα. Ο επιστημονικός όρος γι’ αυτό είναι «το φαινόμενο της απλής έκθεσης», που σημαίνει ότι μας αρέσει κάτι περισσότερο απλώς και μόνο επειδή έχουμε εκτεθεί σε αυτό στο παρελθόν. Οπότε ναι, ήταν μια υπέροχη ταινία. Για τα 90s μιλάμε άλλωστε. Το πρωτότυπο άρθρο https://www.tovima.gr/2026/05/30/life/i-goiteia-ton-90s-kai-i-asfaleia-pou-prosferoun-oi-tainies-opos-to-scream/ ανήκει στο Κινηματογράφος – ΤΟ ΒΗΜΑ . 0 Facebook-messenger 0 Viber 0 Whatsapp 0 Facebook 0 Twitter 0 Telegram 0 Email
Αυτή η υπόγεια μελαγχολία που συνοδεύει το αίσθημα της νοσταλγίας είναι ικανή να κάνει θαύματα, πολλές φορές να αλλάξει και την ίδια την πραγματικότητα. Η ταινία μου φάνηκε υπέροχη. Υπέροχη επειδή έψαχνα ένα απλό «whodunit» και μου έδωσε σάτιρα και αμέτρητα κλισέ. Ένας λόγος που οι ταινίες της δεκαετίας του ’90 ασκούν τέτοια γοητεία είναι ότι μοιάζουν να απεικονίζουν μια πιο απλή, πιο αθώα εποχή. Μοιάζει λογική η επιστροφή σε αυτά τα χρόνια.
Το να βλέπεις κάτι ξανά και ξανά φαίνεται σαν να κάνει την ψυχαγωγία να χάνει την αρχική της δυναμική. Όμως οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι η επανάληψη δημιουργεί μια συμπάθεια. Το οικείο περιεχόμενο απαιτεί λιγότερη πνευματική ενέργεια για να το επεξεργαστούμε και όταν κάτι είναι εύκολο στη σκέψη, τείνουμε να το θεωρούμε καλό. Μια ταινία που έχουμε δει επτά φορές στο παρελθόν, λοιπόν, είναι πιο εύκολη στην επεξεργασία.
Και μπορεί να μην είχα δει ξανά το «Scream», αλλά το γνώριζα, είχα φορέσει τη μάσκα του Ghostface, είχα παρακολουθήσει την παρωδία «Scary Movie», γνώριζα για την ιδιαίτερη θέση του στην ποπ κουλτούρα. Ο επιστημονικός όρος γι’ αυτό είναι «το φαινόμενο της απλής έκθεσης», που σημαίνει ότι μας αρέσει κάτι περισσότερο απλώς και μόνο επειδή έχουμε εκτεθεί σε αυτό στο παρελθόν. Οπότε ναι, ήταν μια υπέροχη ταινία. Για τα 90s μιλάμε άλλωστε.
