Φωτό: Πάτροκλός Σκαφίδας
Σε αυτή τη δεύτερη σκηνική ανάγνωση της “Ημερης” στο θέατρο Πορεία -η πρώτη παρουσιάστηκε στις αρχές της τρέχουσας σεζόν στο Θησείον- ο Γιάννης Νταλιάνης έχει αναλάβει τον ρόλο του Άνδρα, τον οποίο είχε ερμηνεύσει αριστοτεχνικά, στην πρώτη εκδοχή της παράστασης, ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης. Ο Νταλιάνης ομοίως συνθέτει μια αξιοπρόσεκτη ερμηνεία του μεσήλικα, ψυχρού, αποσυνάγωγου ενεχυροδανειστή, που ζει με στόχο “να αποταμιεύσει ενάμιση εκατομμύριο και μετά να αφήσει την αγάπη του για τη γυναίκα του να ξεχειλίσει”, προσδίδοντας στο συμπαγές πλαίσιο της μιζέριας του ρόλου του διάφανες αποχρώσεις τρυφερότητας και καλοδεχούμενου αυτοσαρκασμού. Η Ιώβη Φραγκάτου, στον ρόλο της νεαρής, αθώας, ορφανής κοπέλας που ωθείται σε γάμο με τον ενεχυροδανειστή για να μπορέσει να επιβιώσει, λάμπει κυριολεκτικά, ξεδιπλώνοντας όχι μόνο το πλούσιο υποκριτικό ταλέντο της, αλλά και τα χαρίσματά της στη μουσική (παίζει υπέροχα στο πιάνο το “Spiegel im Spiegel” του Άρβο Περτ), στο τραγούδι (τόσο συγκινητική στο “Sealed with a kiss”), στην κίνηση (πόσο αέρινη), στα κοστούμια (λειτουργική και καλαίσθητη η επιμέλειά τους από την ίδια). Ομοίως, δίνουν έξοχες ερμηνείες η Δήμητρα Σταύρου (υπηρέτρια Λουκέρια) και ο Γιώργος Κορομπίλης (Εφημόβιτς). Στα συν της παράστασης, η χαρακτηριστική φωνή του Δημήτρη Πιατά που ακούγεται ως ανακριτής ή καλύτερα ως εσωτερική φωνή συνείδησης του ενεχυροδανειστή, το λεπτομερές σκηνικό της Νατάσσας Τσιντικίδη, οι αντιστικτικές μουσικές επιλογές του Ορέστη Ντάντου και η ρέουσα χορογραφία του Διονύση Νικολόπουλου.
Από την παράσταση φεύγουμε κρατώντας τα τελευταία λόγια για τη Γυναίκα, η οποία πήδηξε από το παράθυρο, γιατί δεν άντεχε άλλο αυτό που ζούσε: “Ήλπιζε πώς θα καταργηθούν για λίγο οι νόμοι της βαρύτητας και, αντί να πέσει, θα πετάξει. Γι’ αυτό πήδηξε. Δεν έπεσε. Προσπάθησε να πετάξει. Πολύ μακριά από εδώ. Σε μια άλλη εποχή. Στο μέλλον. Τότε που μια γυναίκα θα μπορεί -ίσως- να μη φοβάται”. Η επανάληψη της ίδιας πράξης πριν λίγες μέρες από δύο νεαρά κορίτσια στην Αθήνα του 2026 δείχνει ότι αυτή η εποχή είναι πολύ μακριά ακόμα.