Υπάρχουν παιδικές ιστορίες που λειτουργούν ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα: απευθύνονται στο παιδί που τις ακούει και στον ενήλικα που τις διαβάζει. Όχι ως απλή σύμπτωση, αλλά ως δομική τους ιδιότητα. Δύο τέτοιες αφηγήσεις —η πόλη χωρίς καμπύλες όπου ένα χαμόγελο γεννιέται, και το «αταίριαστο» κουμπί που τελικά συγκρατεί ένα παλτό— ανοίγουν έναν ουσιαστικό διάλογο με την αναπτυξιακή ψυχολογία και τη διαγενεακή μετάδοση του ψυχικού υλικού.
Η Σουζάνα Παπαφάγου, Κλινική & Αναπτυξιακή Ψυχολόγος MSc, Ομαδική Αναλύτρια | Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια
MSc Ψυχική Υγεία Παιδιού & Εφήβου
Όταν το Λίνε αρχίζει να γαργαλιέται και το στόμα του γίνεται καμπύλη, συμβαίνει μια μικρή αλλά ουσιαστική ρήξη: το σώμα προηγείται της νόρμας. Η εμπειρία προηγείται της σκέψης.
Στη δεύτερη ιστορία, το κουμπί που δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα εμφανίζεται αρχικά ως πρόβλημα. Δεν εντάσσεται στο σύστημα. Δεν συμμορφώνεται.
Ο συγγραφέας Κυριάκος ΜουρτζηςΚλινική & Αναπτυξιακή Ψυχολόγος MScΟμαδική Αναλύτρια | Ψυχοδυναμική ΨυχοθεραπεύτριαMSc Ψυχική Υγεία Παιδιού & Εφήβου